เริ่มต้น..จุดจบ

 ต้นไม้ที่สูง…เพียงฟ้า

ล้วนเคยหญ้า…เพียงดิน
พญาเยี่ยว…ที่โผบิน
ล้วนเป็น..นกน้อย
ที่เคยหัดบิน..ทั้งนั้นฯ

ฝากบางถ้อยคำ ไว้ในคำนึง  
ให้เรื่องราวตราตรึง ใต้สำนึก
บ่มเพาะด้วยกาลเวลา จนตกผลึก  
และกลายเป็นความรู้สึก ให้เรียนรู้
 
มีความจริงนับ หลายประการ  
ระหว่างทางผ่าน เพื่อไปสู่
สายธารแห่งปัญญา อันพรั่งพรู  
ให้เป็น "เครื่องอยู่" ประคองชีวิต


หิวกิน
อิ่มทำงาน
ง่วงนอน
.
ตื่นมา
หิวกิน
อีกครั้ง
.
สุดท้าย
ก็ต้องตาย


เคยบริสุทธิ์

 เธอเคย บริสุทธิ์ 

เธอยังจำ ได้ไหม 
เธอเคยเป็นเด็ก ใช่ไหม 
เธอได้วิ่งเล่น อย่างเสรี

ตอนนั้น เธอรู้สึกอย่างไร 
เธอมี ความสุข ใช่หรือไม่... 
เธอใช้ชีวิตโดย ไม่ต้องพึ่งพิง
คำว่า เหตุผล เลย

เราไม่อาจ จะบอกกล่าว
ให้ผู้ใหญ่คนใด ฟังแล้วเข้าใจได้
พวกเขา เหล่านั้น 
เคยเป็นเด็ก ทุกคน
แต่ไม่เข้าใจ 
วิธีคิด ของเด็กเลย 

เพราะ พวกเขา
ไม่รู้จัก ความบริสุทธิ์ อีกแล้ว 
พวกเขาแปดเปื้อน สกปรก 
เหมือนผ้าขี้ริ้ว ที่เช็ด ซ้ำไปซ้ำมา
ไม่มีวัน ที่จะขาวบริสุทธิ์ได้อีก

หัวใจ ผู้ใหญ่เหล่านั้น 
มืดมน และ สกปรก 
บางครั้ง ก็เลวร้ายด้วย

เสื้อผ้า..ต้องซัก
ร่างกาย...ต้องอาบน้ำ
จิตใจ...ต้องชำระล้าง
หลัก..ธรรมชาติ



ลืม..ลืมอารณ์

                                                           ทำไมต้องศึกษา ด้านจิตใจให้มากๆ

เพราะ วันหนึ่ง เดือนหนึ่ง ปีหนึ่ง
มีอารมมากระทบ กี่ร้อย กี่ล้านครั้ง

มันวนเวียน เดี๋ยวรัก เดี๋ยวโกรธ
เดี๋ยวเกลียด เดี๋ยวดีใจ เดี๋ยวเสียใจ
เดี่ยวทุกข์ เดี๋ยวก็สุข วนอยู่อย่างนี้

เมื่อใดเรา วาง ว่าง เว้น จากอารมณ์
ต่างๆเหล่านั้น เรารู้สึกสบายใจ 
ไม่มีสิ่งใดมารบกวน ชวนให้หลง
นิ่งแล้ว ใจก็ใส มองอะไรๆ 
ก็เข้าใจ ชัดเจน..

เซน สอนให้มองและฟัง
ถ้ารู้แล้ว ก็เงียบ
ไม่ได้สอน ให้พูดมาก
.


ใกล้..เปลวไฟ
ใจ...ก็รุ่มก็ร้อน
ใกล้...น้ำใสไหลเย็น
เห็นตัวปลา
อารรมณ์..ก็เย็นสดชื่น