เมื่อมั่งมีมากมาย......มิตรหมายมอง
เมื่อมัวหมองมิตรมอง....เหมือนหมูหมา
เมื่อไม่มีหมดมิตร.....มุ่งมองมา
เมื่อมอดม้วยแม้หมูหมา.....ไม่มามอง
.
ยามบุญมากาไก่.....กลายเป็นหงษ์
ยามบุญลงหงษ์....เป็นกา น่าฉงน
ยามบุญมาหมาหมู.....กลายเป็นคน
ยามบุญหล่นคนเป็นหมา....น่าอัศจรรย์ใจ
.
ถึงจนทนกัดก้อน......กินเกลือ
อย่าเที่ยวแล่เนื้อเถือ.....พวกพ้อง
อดอยากเยี่ยงอย่างเสือ.....สงวนศักดิ์
โซก็เสาะใส่ท้อง.....จับเนื้อกินเอง
ความไม่มี
กายฉันนั้น ถือกำเนิด
มาจาก ความไม่มีรูป
ไม่มีร่าง
เหมือนภาพใ นฝัน
จิตสำนึก ของผู้ที่อยู่
ในความฝัน เริ่มจากไม่มีอะไรเลย
ทั้งทุกข์และ สุขในฝัน
จึงเป็น ความว่างเปล่า
ฉันจึงอาศัยกายนี้
เป็นเพียงที่พักพิงใจ
.jpg)
มี คือ ไม่มี
ฝัน คือ จริง
จริง คือ ฝัน
มันเป็นเพียง ตัวอักษร
ถ้อยคำ ภาพมายา ความหมาย
ยามที่เธอรู้สึกนึกคิดเอา
ทุกเรื่องของพิธีกรรม ความเชื่อ
ความศรัทธา ล้วนถูกประดิษฐ์
สร้างสรรค์ มาจากความคิดของมนุษย์
ความดี...ก็แหลกเหลว...หลอกลวง
ความชั่ว.ก็แหลกเหลว...หลอกลวง
สุดท้ายก็"สร้างกรง"
แห่งความดีและ ความชั่วขังตัวเอง
มันกดหน่วงจิตใจ เท่ากัน
แม้มาในรูปแบบ ที่ต่างกัน
อุปทาน หมู่
.jpg)
Watch your thought, they become words.
ความรัก ที่แท้จริง
ควรหมายถึง ความกรุณา
ปรารถนาดีต่อผู้อื่น
โดยไม่หวังผลตอบแทน
เป็นจิตใจเข้มแข็ง
แน่วแน่ในการเสียสละ
ต้อนรับ กับสรรพชีวิต
อย่างให้เกียรติ ให้อภัย จิตใจเผื่อแผ่
รักแท้จึงเป็นภราดรภาพ
อันลึกซึ้งระหว่างชีวิตต่อชีวิต...
.
ผู้มีความรัก...มิได้หมายความว่า
เขาจะต้องได้อะไร
มาครอบครองตอบแทน
หรือกำหัวใจใคร ๆ เอาไว้
.
บางทีเขาอาจ ไม่ได้สิ่งใดเลย
นอกจากปีติสุข อันเปี่ยมล้นในชีวิต.
ความรักมิใช่การ เพิ่มพันธนาการให้แก่กัน
แต่เป็นการปลดปล่อย ให้เขามีสันติสุข
.
มิได้ผูกมัด เพื่อตักตวง
ผลประโยชน์ จากกัน...
หญิงชาย ที่มาใช้ชีวิตร่วมกัน ฉันคนรัก
ไม่ควรหมายถึง เชือกสองเส้น
มาพันเป็นเกลียว แน่นหนา
.
แต่ควรเสมือนหนึ่ง สายพิณ
คนละสาย ที่อิสระ
แต่ร่วมบรรเลง เพลงเดียวกัน...
ประสานกันไปด้วย ความเข้าใจ”
.
ความรัก" ไม่ใช่เป็นสิ่งที่จะต้อง
ไปค้นหา มาจากใคร
หากเป็นสิ่ง ที่จะต้อง"ให้
ออกไปจากใจ ของเรา
ดั่งสายน้ำ
ที่ไม่เคย เลือกแหล่งไหล.
.jpg)
หมดรัก ก็โกรธเกลียด อาฆาตกัน
หมดรัก ก็ทำร้ายและฆ่ากัน
ด้วยเหตุผล ทั่วๆไป
เขาจะอ้าง..ว่ารักมาก
วิธีการทุกชนิด...อันมุ่งสู่...การตรัสรู้
มีบ่อเกิดมาจาก...ธรรมชาติแท้ในตัวเธอ
ธรรมชาติที่แท้ของสรรพสิ่ง...
อยู่ในจิตของเธอ
ทั้งจิต และ วัตถุ
ต่างเป็นหนึ่งเดียว
หาใช่สิ่งสองสิ่งแยกต่างหากออกจากกันไม่
ทั้งเงื่อนไขข้อกำหนด
ความเป็นทาส ความผิดพลาดเหล่านี้
หาได้มีอยู่จริงไม่
ถูก ผิด บุญ บาป เหล่านี้
เป็นเพียง...มายาภาพ
รวมทั้ง...กฎแห่งเหตุผล
เธอ...อย่ากระทำกิจไป
โดยพื้นฐานอยู่บน...ความนึกคิด...ที่แบ่งแยก
มิฉะนั้นแล้ว...
กิจของเธอจะไม่ถึงอิสระภาพอันเต็มพร้อม
ผู้ปลดปล่อยแล้ว...ย่อมมองเห็น...สิ่งทั้งหมด
แต่...ไม่มีสิ่งใดเลยที่ถูกท่านมองเห็น
ท่านยอมรับถึง...ความเป็นไปของสรรพสิ่ง
แต่...มิได้จำกัดอยู่ด้วยความนึกคิด
เกี่ยวแก่สิ่งนั้น ๆ
ทั้งนี้ด้วยเหตุผลอันใดเล่า
ด้วยว่า...ขณะท่านแลเห็นสรรพสิ่งนั้น
ท่านมองไปยัง...ธรรมชาติที่แท้
เมื่อท่านยอมรับถึง...
ความเป็นไปของสรรพสิ่ง
ท่าน...ได้ทะลวงผ่านไปถึง
ธ ร ร ม ช า ติ . . . แ ห่ ง
อิ ทั ป ปั จ จ ย ต า
แม้...เมื่ออยู่ในโลกท่านก็ได้รู้ซึ้ง
ถึงความลี้ลับของผลและการสำแดง
ออกของปรากฎการณ์
มีทางเดียว....
ที่จะถึงการตรัสรู้ได้
คือ...
จะต้องปลดปล่อยตัวเองให้หลุดพ้น
จากความผิดพลาด...อันเกิดขึ้นด้วย
ความนึกคิดต่าง ๆ เธอย่อมอยู่อย่างอิสระ
มีสันติและสุขสงบได้ภายในโลกแห่ง
การกระทำนี้
ใช้อุบายในการแสวงหาการตรัสรู้
ในโลกอันมีขอบเขตจำกัดนี้
โดยไม่ไปมัวคิดว่า...
โลก...มีขอบเขต หรือ ไม่มีขอบเขต
จำกัด หรือ ไม่จำกัด"
"กุญแจเซน"
- ติช นัท ฮันห์ -
