รักษาศิล

เมื่อใด ที่คนเราตกอยู่ใต้ อำนาจกิเลส
เมื่อนั้นสติปัญญา และ ความรู้ความสามารถ
ทั้งหลายก็ไร้ค่า เพราะ ความคิดอ่านทั้งหมด
จะถูกนำมาใช้ สนับสนุนความหลงผิด
หน้ามืดตามัว......

ฉะนั้น ถ้าตั้งใจสัตย์ ปฏิญาณกับตนเอง
อย่างแข็งแรงไว้ล่วงหน้า คือ เป็นตายอย่างไร
จะรักษาศิล ให้บริสุทธิ์สะอาด
ก็เป็นความอุ่นใจว่า เราไม่มีวันสร้างเหตุ
แห่งความเดือดร้อน แก่ตนเองในภายหลัง

วาทะ ดังตฤณ

เพาะ..ความคิด

เพราะความคิด จึงลิขิต ถ้อยอักษร  
มธุรส บทกลอน อันอ่อนหวาน  
บ้างดุเดือด ดึงดัน อันธพาล  
เพราะบึ้งดาล แดนใจ ให้อารมณ์  

เพราะความคิด ยึดติด ในทัศน์ตน  

จึงหลากล้น ความต่าง อ้างผสม  
มีหลายมุม แตกกลุ่ม เป็นเงื่อนปม  

ปวงคารม โต้แย้ง แสดงมา

เพราะความคิด ชีวิต จึงสืบเนื่อง  

อยู่กับเรื่อง สมมุติ ที่เฉไฉ  
เมื่อไม่คิด เพียงรู้ ดูผ่านไป  
จึ่งพ้นภัย ความคิด และจิตมาร

ความชั่วดี ใช่อยู่ ที่คำพูดจา

แต่อยู่ที่ เจตนา อันล้นหลาม
แม้นบิดเบือน เลือนไป ให้ตนงาม
แต่เหตุบาป จักตาม ดุจดังเงา

@พี่ดอกแก้ว






เพียงความเคลื่อนไหว

การเกิด ต้องเจ็บปวด
ต้อง ร้าวรวดและทรมา
ในสายฝน มีสายฟ้า
ในผาทึบ มีถ้ำทอง

มาเถิด มาทุกข์ยาก
มาบั่นบาก กับเพื่อนพ้อง
อย่าหวัง เลยรังรอง
จะ เรืองไร ในชีพนี้

ก้าวแรก ที่เราย่าง
จะสร้าง ทางในทุกที่
ป่าเถื่อน ในปฐพี
ยังมี ไว้รอให้เดิน

ชั่วเหยี่ยว กระหยับปีกกลางเปลวแดด
ร้อนที่แผด ก็ผ่อนเพลาพระเวหา
พอใบไม้ไหว พลิกริกริกมา
ก็รู้ว่า วันนี้มีลมวก

อ.เนาวรัตน์ พงษไพบูลย์



ความรัก ความเมา




ในโลกียวิสัย อะไรเล่า..... 
จะทำให้คน ซึมเศร้าและชื่นบาน
มากไปกว่าความรัก ในความรัก
มีทั้งความขม และ ความหวาน
มีทั้ง เรื่องร้อนเร่า ตื่นเต้น
และ เยือกเย็น ละเมียดละไม   

ความรัก จะเป็นอย่างไรก็ตาม 

มันยังมีอิทธิพล ครอบคลุม
จิตใจมนุษย์ ทุกยุคทุกสมัย
แทรกแซงอยู่ ทุกหนทุกแห่ง
ไม่ว่าในทุ่งนา หรือป่าเขา
ในปราสาท ราชมณเฑียร
อันโอ่อ่าของ วีรกษัตริย์ หรือ
กระท่อม ของขอทาน
ในหมู่โจร ผู้เหี้ยมโหด
หรือใน หมู่นักพรต
ผู้มีกาสาวพัสตร์ เป็นธงชัย
 
ความรักเป็นความหวัง
เป็นความชุ่มชื้น แม้มัน 

จะกลับกลายขมขื่น
ปวดร้าว ระบมในภายหลัง
แต่ก็ยัง เป็นความหลัง
ที่ให้บทเรียน อันล้นค่า
ควรแก่การ ทรงจำและระลึกถึง
 

ความรักเหมือน น้ำใสเย็นจืดสนิท
แต่มีพิษยา แทรกซึมอยู่ด้วยเพียงเบา ๆ
เย้ายวนชวนเชิญ ให้กระหายใคร่ซึม
แล้วยาพิษก็ค่อย ๆ แสดงฤทธิ์ทีละน้อย
พอกระวนกระวาย.......
 

ความรัก เหมือนสุรา ผู้ที่ดื่มแก้วแรก
แล้วก็อยาก จะดื่มอีก และดื่มอีก
การเมารัก ก็เหมือน เมาเหล้า
ทำให้ใจกล้า และ ตาลาย
ตัดสินใจ อะไรง่าย ๆ
ขาดสติ คุ้มครองตน
คิดเอาแต่ ความสุขเฉพาะหน้า

จากหนังสือ พระพุทธโอวาทก่อนปรินพพาน




ภาษาใจ

กลฺยาณิเมว มุญฺเจยฺย
น หิ มุญฺเจยฺย ปาปิกัง
โมกฺโข กลฺยาณิยา สาธุ
มุตฺวา ตปฺปติ ปาปิกังฯ
(ขุ.ชา. ๒๗/๘๘)


ควรเปล่งเฉพาะ ถ้อยวาจาที่งดงาม
ไม่ควรเปล่ง ถ้อยวาจาหยาบ
พูดจาไพเราะ ย่อมสำเร็จประโยชน์
พูดจาหยาบช้า ย่อมเดือดเนื้อร้อนใจ

ใจที่สกปรก มักจะพ่น คำหยาบออกมา


คำพูดมีค่า

โบราณท่านว่า
หนึ่งคำไร้ค่า พันคำก็ไร้ความหมาย
ผลจากการพูดจา ไม่ได้อยู่ที่ว่า
พูดมาก หรือ พูดน้อย
ถ้าผู้พูดมี ควาน่านับถือศรัทธา มีอำนาจจูงใจ
พูดแค่คำเดียว ก็เกินพอแล้ว
อุปมาจิต คิดร้าย ดังกา
คิดดี งามเลิศฟ้า พญาอินทรีย์ 



นักฟังที่ดี

อวดฉลาด พูดออก บอกว่าโง่
ฟ้งเขา โอ้อวดอ้าง อย่าขวางเขา 
ขัดคอเขา เขาโกรธ พิโรธเรา
เป็นเรื่อง เร่าร้อนใจ ไม่เป็นการ

ใครมีปาก อยากพูด ก็พูดไป
เรื่องอะไร ก็ช่าง อย่าฟังขาน 
เราอย่า ต่อก่อก้าว ให้ร้าวราน
ความรำคาญ ก็จะหาย สบายใจ
  
พระยานรรัตนราชมานิต(ธมฺมวิตกฺโกภิกขุ)



รักๆเลิกๆ

ต่างคน ต่างคิดประสงค์  ตรงกันข้าม
ก่อเกิด ความขัดข้อง ระหองระแหง
เข้าทำนอง ขิงก็รา ข่าก็แรง
เมื่อขัดแย้ง ต่างฝ่าย ต่างเข้าข้างตัว
  
ความหึงหวง ความระแวง คลางแคลงจิต
คือยาพิษ ชโลมใจ ให้ทุกข์หนัก
ความริษยา พยาบาท อาฆาตนัก
คือมารร้าย ทำลายรัก และ ชีวี

ความยุ่งยาก ของชีวิตสมรส 
ที่ปรากฏ เพราะสนใจ ในรูปร่าง 
ลุ่มหลงรัก กิริยา และท่าทาง 
จึงต้องร้าง เมื่ออยู่ไป ไร้คุณธรรม
  @พลอยฟ้า

กามารมเป็นเหยื่อ..ถ้ามีรักดั่งปลาติดเบ็ด จะเจ็บปวดและทรมาน

วาจาแห่งรัก

เราจำเป็น ต้องพูดด้วย วาจาแห่งรัก
ใช้คำที่สร้าง ความมั่นใจ
ความเบิกบาน และ ความหวัง
เราสามารถแสดง ความยากลำบาก
ของเราในความสัมพันธ์ ที่มีต่อกันได้
อย่างมีสติ และอดทนไม่ตัดสิน ไม่กล่าวโทษ


เรารับผิดชอบความรู้สึก และปฏิกิริยาของเรา
และขอร้องให้เขา ช่วยเหลือเรา
โดยการรดน้ำเมล็ดพันธุ์ ที่ดีในตัวเรา
หยุดการรดน้ำ เมล็ดพันธุ์ที่ไม่ดี
และเราสามารถ ที่จะถามเขาว่า
เราจะสามารถช่วยเหลือ พวกเขาได้อย่างไร
ในขณะที่เขา กำลังยากลำบาก

ด้วยวิธีเช่นนี้ เราจะสามารถ บรรลุถึงสันติสุข
และ มีความสามัคคี ในปฏิสัมพันธ์ของเรา
เริ่มต้นที่ ครอบครัวของเธอ
หรือ บุคคลที่เธอใกล้ชิดที่สุด

ก่อนเริ่มสนทนา ขอให้ใช้เวลา
หายใจเข้า และ หายใจออก
สัก ๒-๓ ครั้ง...
หายใจเข้า ฉันฟังอย่างลึกซึ้ง
หายใจออก ฉันพูดด้วยความรักเมตตา

ติช นัช ฮัน

ใจลำเอียง

ใจใด ไม่เป็นกลาง
เพราะ หลงทางขวางความจริง
อัตตา มาพาดพิง
มอง ทุกสิ่งตามใจตน

เมตตา พาเลือนหาย
คิด แต่งร้ายใส่ปะปน
วาจา น่าฉงน
กล่าวว่าคน จนเพ่งใจ

ริษยา อิจฉาเกิด
ธรรม ไม่เปิดกำเนิดใน
สุมชั่ว มัวหลงใหล
กิเลสใจ ไม่ขัดเกลา

กรรมก่อ หนอกำนี้
เป็นสิ่ง ที่ต้องหมั่นเฝ้า
สำรวม จิตว่างเบา
สติ เข้าชำระใจ ฯ

c.บัวลอยใส่ สติ

เช้าที่สดใส

เช้า..ตื่นนอน
อย่าลืมหลง จงอุตส่าห์ รักษาสิริ
ตามคติ โบราณ ท่านขานไข
ว่าเช้าตรู่ สุริโย อโณทัย
ตื่นนอนให้ ห้ามโมโห อย่าโกรธา


ผินพักตร์  สู่บูรพ์ทิศ  แลทักษิณ

เสกวาริน  ด้วย  พระธรรมคาถา
ที่นับถือ  คือพระ  ไตรสรณา
ถ้วนสามครา  จึงชำระ  สระพระพักตร์
แล้วเอื้อนอรรถ ตรัสความ ที่ดีก่อน
จะถาวร พูนเกิด ประเสริฐศักดิ์

กลางวัน...ทำงาน
ด้วยราศี ที่ชะลอ นรลักษณ์
อยู่พระพักตร์ แต่ทิวา เวลากาล
ยามกลางวัน นั้นว่า พระราศี
สถิตที่วรองค์ ให้สรงสนาน

อนึ่งสุนัข มักเฝ้าแต่เห่าหอน 
อย่าขู่ค่อน ด่าว่าอัชฌาสัย
เสียสง่า ราศีมักมีภัย 
คนมิได้ ยำเยงเกรงวาจา

กลางคืน...นอน
เมื่อเช้าตรู่ สุริยง จะลงลับ
จงคำนับ สุริยัน พระจันทร
อนึ่งเล่า เข้าที่ ศรีไสยาสน์
อย่าประมาท หมั่นคำนับ ลงกับหมอน
เป็นนิรันดร์ สรรเสริญ เจริญพร
คุณ บิดรมารดา คุณอาจารย์ ฯ

บทโบราณ ท่านทำ เป็นคำฉันท์
แต่คนนั้น มิใคร่ แจ้งแถลงไข
จึงกล่าวกลับ ซับซ้อน เป็นกลอนไว้
หวังจะให้  เจนจำ ได้ชำนาญ
  
คำครู สุนทรภู่..

ไม่มีเหตุผลใด

เรื่องบางเรื่องไม่สามารถ อธิบายได้ด้วย
ตัวอักษร คำพูด หรือ เหตุผลใดๆ
ด้วยคำพูดนั้น ก่อให้เกิดคำพูด
และเหตุผลไปเรื่อยๆ ไม่มีสิ้นสุด
แต่ เต๋า นั้นเป็นสิ่งที่ หยุดสนิท
อยู่ในใจตนเอง......
เป็นสภาวะอันสูง ที่ไม่ต้องการ
การยอมรับ หรือ ปฏิเสธ ด้วยสิ่งนี้
จึงไม่อาจอธิบายได้ด้วยคำพูด หรือ เหตุผลใดๆ


เป็นดั่งลม มองไม่เห็น แต่ว่ารู้สึก 
เป็นดั่งเมฆหมอก จ้องมองเห็น 
แต่สัมผัสมิได้.
ใจนิ่ง ใจเย็น ใจสบาย

ใครต่อใคร

ใครเขาชม อารมณ์ดี มีความสุข
ใครเขารุก ปลุกคำด่า พาทุกข์ได้
ใครเขาปลอบ ชอบชื่นชม บ่มในใจ
ใครไม่รัก ใจเศร้าตรม ถมตนเอง

รักเริ่มหาย เมื่อใจ เริ่มอยากได้
รักวุ่นวาย เมื่อใจ เริ่มเรียกร้อง
รักเริ่มจาง เมื่อใจ เริ่มจับจอง
รักเริ่มหมอง เมื่อใจ เห็นแก่ตัว

บัวลอย