ต้อง ร้าวรวดและทรมา
ในสายฝน มีสายฟ้า
ในผาทึบ มีถ้ำทอง
มาเถิด มาทุกข์ยาก
มาบั่นบาก กับเพื่อนพ้อง
อย่าหวัง เลยรังรอง
จะ เรืองไร ในชีพนี้
ก้าวแรก ที่เราย่าง
จะสร้าง ทางในทุกที่
ป่าเถื่อน ในปฐพี
ยังมี ไว้รอให้เดิน
ชั่วเหยี่ยว กระหยับปีกกลางเปลวแดด
ร้อนที่แผด ก็ผ่อนเพลาพระเวหา
พอใบไม้ไหว พลิกริกริกมา
ก็รู้ว่า วันนี้มีลมวก
อ.เนาวรัตน์ พงษไพบูลย์
