ใจเจ้าเอย

“แล้วใจเจ้า จักเป็น เช่นสายน้ำ

ใสเย็นฉ่ำชื่น แล้วไหล แผ่วผ่าน

เพื่อเลี้ยงชีพ ชโลมไล้ ให้เบิกบาน

เพียงพ้องพาน ผิวแผ่ว แล้วผ่านเลย

อิสรเสรี ที่จะไหล

ด้วยเพลง ไพเราะ ล้ำร่ำเฉลย

ชมดอกไม้ สายลม พรมรำเพย

และชื่นเชย กับชีวิต ทุกทิศทาง”

อ.เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูล

ไฟราคะ

ไฟที่ปราศจากควัน และไร้แสง 

แต่มีความรุนแรง เผาใจให้ร้อนรุ่ม 

คือไฟราคะนี่เอง ไม่อาจจะดับได้ด้วย

น้ำศักดิ์สิทธิ์ใดๆ ในโลกนี้

สุขแท้ที่ใจ

หาจนเหนื่อย เมื่อยล้า หาไม่พบ
ใจสงบ ที่เป็นฉัน นั้นไม่เห็น
เห็นแต่ใจ ที่คดเคี้ยว เที่ยวตะเวณ
ทุกเช้าเย็น เห็นแต่ใจ วิ่งไปมา

มีเมื่อใด ทุกข์เมื่อนั้น นะท่านเอ๋ย
ลองดูเลย ทุกข์ทันที ที่อยากมี
เพียงแค่คิด ทุกข์ก็มา หาเร็วรี่
สุขทันที ที่ใจ ไม่มีอยาก 

ปล่อยรู้

หลีกหนีทุกข์ ดิ้นรนหาสุข
แต่ทำไม ยิ่งดิ้น ยิ่งเหนื่อย
เมื่อหยุด ดิ้นรนแล้ว จึงพบสุขแท้

เคยสังเกตไหม

เธอเคย สังเกตไหมว่า
อะไรที่ครอบงำ ใจเธออยู่
ลองสังเกต ความรู้สึกนึกคิด
ของเธอ ดูซิ

ฉันและเธอ อีกทั้งสรรพสิ่ง
มีหรือไม่มี อยู่จริง
หรือว่า มันเป็นเพียง ตัวอักษร
คำพูด ถ้อยคำ ภาพมายา 

การนิยาม ให้ความหมาย
ยามที่เธอรู้สึก นึกคิดเอาเอง

ไม่มีใคร

ไม่มีครูอาจารย์ ท่านใด

ทำแทน เราได้หรอก  

ไม่มีศาสดา องค์ไหน

จะมาดับ ความโลภ ความโกรธ 

ความเกลียด  ของเราได้  

ไม่มีเจ้าลัทธิที่ไหน สามารถดับ 

ความเห็นแก่ตัว อหังการ 
ในตัวเรา ได้เลย
เราต้องหมั่นฝึกฝน เพียรพยายาม 

 กระทำด้วยตนเอง 

วาจา นำพา สุขทุกข์ สู่ใจ

คมสามารถ ศาสตรา สิ้นทั้งหมด

ฉันว่ารส เล่ห์ลม นั้นคมกว่า

หากจะเชือด เลือดเนื้อ เอาเกลือทา

ชาวโลกา เห็นแท้ ว่าแผลตาย

คมวาจา ถ้าหาก จะถากถาง

ให้เห็นทาง แทบถึง ซึ่งฉิบหาย

บางที ก็พอช้ำ ระกำกาย

บางคนตาย ด้วยรส พจนา

ไม่ต้องบั่น ฟันเชือด ให้เลือดตก

เจ็บในอก ซ้ำคำ ที่ร่ำว่า

ถึงคมกรด ไม่เท่า รสของวาจา

ยิ่งศาสตรา สู้ศัตรู ดูอุบาย

มีดมันคม คารมมันบาด ต้องรู้จัก ระวัง รักษาและใช้งาน

เพียงลมพัดผ่าน

เซน มีอยู่ในทุกขณะที่เธอ คิด พูด

และกระทำ ด้วยความ สำรวมระวัง  

ในสิ่งปรุงแต่ง ทั้งหลาย เพราะ

หัวใจของเซน คือ การปล่อยวาง

เห็นเหมือนไม่เห็น รู้เหมือนไม่รู้

ละทิ้ง การปรุงแต่ง ด้วยสติ เมื่อเธอ

กระทำแต่ความดี ไม่เบียดเบียนผู้อื่น

ทั้งทางกาย ทางวาจา ทางใจ  

เมื่อนั้น เธอก็มีศาสนา อยู่ในหัวใจ

เกือบสมบูรณ์แล้ว โดยมิต้อง

สมมุติบัญญัติ ข้อธรรมใดๆเลย

วิธีคิด วิธีพูด การกระทำ
สติ และ ปัญญญา
นำพาชีวิต ไปในทางที่ดี

ปุถุชน คือ คนทั่วไป

หนาด้วยความ เห็นแก่ตัว มัวยึดมั่น

ว่าตัวฉัน ของฉัน มัวมั่นหมาย

เป็นตัวตน นอกใน ใจหรือกาย

ตั้งแต่เกิด จนตาย ไว้เป็นตัว

ด้วยอำนาจ อวิชชา ดังตาบอด

เกิดขึ้นสอด ไปทุกกาล สถานทั่ว

ต้องหลงรัก หลงโศก เกิดโรคกลัว

เป็นไฟคั่ว ใจกาย ให้ร้อนรน

อย่างนี้แล เวียนว่าย ในวัฏฏทุกข์

ไม่เยือกเย็น เป็นสุข สักเส้นขน

เห็นตัวทุกข์ ว่าเป็น ตนของตน

นี่แหละหนา ปุถุชน คนหนาจริง 

พระอาจารย์ พุทธทาส

การแสดงอัตตา มีมาให้เห็นทุกวัน 
หลอกตัวเอง หลอกผู้อื่น

มายา ยอกย้อน วกเวียนวน