แนวคิดเซน


การเดินตาม แบบแผน 
และยึดติด ในกฎเกณฑ์
เป็นการ ผูกมัดตนเอง 
โดย ไม่ต้องมีเชือก

การกระทำ เพียงแค่ 
รวมจิต เป็นหนึ่ง
และบังคับ ให้สงบลง
เป็นลัทธินิยม ความนิ่งเฉย
 และ เป็นเซนที่ผิด


การยึดถือความคิด ของตนเอง
และลืมโลก ที่ปรากฎอยู่
ตามสภาพของมัน
เป็นการตกลงไป สู่เหวที่ลึก

ความรู้สึกยึดมั่น 
ที่ว่าตน ต้องรู้ทุกอย่าง
และไม่ยอมให้สิ่งใด มาหลอกลวง
เป็นการใส่โซ่ตรวน ให้กับตัวเอง

ใครที่คิดว่า เขาบรรลุเห็นแจ้ง
ด้วยการยก ระดับความคิด
เป็นเพียงการเล่น กับสิ่งหลอกหลอน



ใจมีเซน

สุขแท้ อยู่ในใจ
กลับมองข้ามไป
ใช้มือ คว้าดาวเดือน

ใจที่มีเซน จะไม่เข้าไปกอดรัด
ความต้องการทั้งห้า ของมนุษย์
ร่ำรวย สวยหล่อ เด่นดัง เอร็ดอร่อย
ความหลับเพลิดเพลิน หลงใหล

เมื่อมีเซนในใจ สภาพรอบตัวทุกอย่าง
ก็เรียบง่าย จะมีก็ดี หรือจะไม่มี ก็ดี
มากก็ดี น้อยก็ดี จะใหญ่ก็ดี
จะเล็กก็ดี ทุกอย่างย่อมดีหมด

หยุดเสียเถิด

" หยุดเสียเถิด การสาธยาย"
การขับขานและการนั่งนับลูกประคำ อะไรเหล่านี้ 
ท่านบูชาผู้ใดกัน ในมุมสลัวลาง...
และเปล่าเปลี่ยว ของเทวลัยที่หับบานประตู 
หน้าต่างมิดชิดรอบด้าน ลืมตาขึ้นแล้วมองดู 
พระเจ้ามิได้ประทับอยู่ เบื้องหน้าท่านเลย
                  
พระองค์สถิตอยู่ ณ ที่ซึ่งชาวนา
กำลังไถท้องทุ่ง อันแข็งกระด้าง 
และคนทำถนนกำลังระดมแรง ทุบก้อนหินให้แตก 
พระองค์ทรงอยู่ กับพวกเขา
ท่านกลางเปลวแดด และสายฝน 
เส้นผม ที่เต็มไปด้วยคราบฝุ่น 

จงถอดอาภรณ์ ที่แสนสะอาดของท่านออก 
แล้วก้าวลงไป ยังแผ่นดิน 
ที่คละคลุ้ง ไปด้วยละอองธุลีบ้าง
                   
ความหลุดพ้น นะหรือ 
ความหลุดพ้น จะหาได้จากที่ใด 
พระผู้เป็นเจ้า ของเราผูกพันอยู่กับ 
นิรมิตกรรม ด้วยความเปรมปราโมทย์ 
พระองค์ใกล้ชิด สนิทแนบ กับพวกเราชั่วนิรันดร์
                   
จงพักการเพ่งภาวนา ของท่านไว้เพียงนี้ 
ทิ้งดอกไม้ธูปเทียนไว้ก่อน จะเป็นไรหรือ 
หากเครื่องแต่งกายของท่าน 
ขาดและเปอะเปื้อนบ้าง 
ออกไปพบ และ ทำงานด้วยหยาดเหงื่อ
ร่วมกับพระเจ้า ของพวกท่านเถิด"
 รพินทรนาถ


รักเอ๋ยรัก

 ความรักคือ ความงดงามของชีวิต

ทำให้จิตใจ มีค่ามีความหมาย 

และช่วย ให้สังคมน่าอยู่

.

แต่บ่อยครั้ง ความรักที่ว่าดีนั้น

กลับกลายเป็น ยาพิษทำลายชีวิต 

กัดกร่อนจิตใจ ของบุคคลผู้อกหัก 

ให้จมปลัก อยู่ในความทรมาน และสิ้นหวัง

.

จนถึงกับทำร้ายตนเอง และผู้อื่นได้ 

เพราะเกิดมลทิน คือ 

ความเห็นแก่ตัวขึ้น

เจือปนในความรัก...

.

ความรักเป็นดั่งเหรียญ 

ที่มีสองด้าน ด้านหนึ่งเป็นสุข 

อีกด้านหนึ่ง ย่อมเป็นทุกข์เสมอ

รักมากก็ทุกข์มาก เมื่อไม่เป็นดังใจ...

.

รักนั้นอบอุ่นอ่อนหวาน 

ดึงรั้งให้เข้าใกล้ 

แต่ยิ่งใกล้ กลับยิ่งเร่าร้อน และทิ่มแทง 

จะอยู่ก็รำคาญใจ จะไปก็เสียดาย...

.

ทำอย่างไร!

เราถึง จะสามารถทำให้

เหรียญนั้นเย็นพอ ที่จะจับต้องได้

ไม่เป็นเหรียญที่อมความร้อน

จนหยิบจับไม่ได้.


สู่เส้นทางรัก 

นำเราให้มาหวน มองธรรมชาติ

ของความรัก ภายในจิตของตนเอง

เพื่อที่จะได้รู้จัก กับกลโกง 

ความเจ้าเล่ห์ เห็นแก่ตนฯลฯ 

อันเป็นมลทิน ของความรัก

.

ทำให้ความรัก

สิ้นสภาพ และเศร้าหมอง....

และเผยให้เห็น หนทางถอดถอน

จิตจากสภาวะ ดังกล่าว 

เพื่อจะมีรักแท้ 

ที่ไร้ซึ่งทุกข์ - ร้อนอีกต่อไป

cr.8 คำนา สู่เส้นทางรัก แพทย์เชิงดอย


รักมนุษย์ รักสัตว์ รักพืช

รักแม่น้ำ รักทะเล รักภูเขา

ความรัก อยู่รอบตัว

เซน เซ็นส์

 แค่นั่ง บางครั้งหาเวลานั่งเฉยๆไม่ได้ทำอะไรเลย

พระนิกายเซนมีเทคนิคการทำสมาธิที่เรียกว่าซาเซน
ซาเซน แปลว่า นั่งเฉยๆ ไม่ทำอะไรเลย
เป็นวิธีการทำสมาธิที่ลึกซึ้งมาก

ที่จะเรียกว่าวิธีการไม่ถูกต้องเพราะ
ไม่ใช่วิธีการ แค่นั่งเฉยๆ ไม่ทำอะไรเลย
เซนพูดเหมือนกับที่อัษฎาวะกราพูดว่า นั่งลง

นั่งสักพักแล้วผ่อนคลาย
ทิ้งความวุ่นวายนี้ไว้สักพัก
ทิ้งความทะเยอทะยานทั้งหมดไว้สักระยะหนึ่ง
ปล่อยจิตที่วิ่งไปรอบ ๆ ที่เหมือน หนูวิ่งแข่ง

เพียงแค่นั่งสักพักแล้วจมลงในตัวเอง
การนั่งฉันไม่ได้หมายถึงการนั่งลง
เธอสามารถยืนได้ เธอจะนอนลงก็ได้
นั่งหมายความว่าไม่ทำอะไรเลย

ในแต่ละยี่สิบสี่ชั่วโมงเพียงแค่
ใช้เวลาบางครั้งในการไม่ทำอะไร
เป็นอิสระจากการกระทำ
คงความว่างเปล่า.

ปล่อยให้สิ่งที่เกิดขึ้นเกิดขึ้น
โลกมันไหลไป ให้มันไหลไป
มันเคลื่อนไป ให้มันเคลื่อนไป
เมื่อมีเสียงมาก็ให้มันมา
รถไฟเริ่มวิ่งออก เครื่องบินบินผ่าน

เมื่อมีเสียง…ปล่อยให้เป็นอย่างนั้น
เธอยังคงนั่งต่อไป
อย่าทำสมาธิจดจ่อ – เธอเพียงแค่นั่ง
สมาธิภาวนาก็จะค่อยๆเริ่มเกิดขึ้น
มั่นคงในตัวเธอ
โอโช่
Just sit sometimes,
find some time only to sit,
not doing anything.
Zen monks have a meditation technique called Zazen.
Zazen means just sitting, not doing a thing.
It is a very deep method of meditation.
To call it a method is not right because there
is no method, just sitting, not doing anything.
Zen says the same as Ashtavakra is saying: Sit down!
Sit for a while and relax.
Leave this turmoil for a while.
Leave all ambition for a little while.
Leave the mind's running around,
leave its rat race.
Simply sit a while, and sink into yourself.
[...]
By sitting, I don't mean sitting down;
you can remain standing, you can lie down also.
Sitting means, don't do anything.
In each twenty-four hours just
spend some time in nondoing.
Become free of action.
Remain empty.
Let what is happening happen.
The world is flowing by, let it flow.
It is moving, let it move.
Sounds come, let them come.
A train starts out, a plane flies over,
there is noise…let it be, you go on sitting.
Don't concentrate – you just sit.
Samadhi will gradually start becoming
strong inside of you
Osho


ปัญญาญาณ

ข้าพเจ้า ไม่ได้ต่อต้าน
ความฉลาด ปราดเปรื่อง
ไม่ได้ต่อต้าน การเป็นผู้รอบรู้
แต่ข้าพเจ้า ต่อต้านการทะนงรู้
อย่าปล่อย ให้ตัวท่าน
หลุดเข้าไป ในความคิด

จงเฝ้ามองดู มันเหมือนกับท่าน
ยืนอยู่บน ยอดเขา
เฝ้าดูกาย เฝ้าดูใจ
ตามดูทั้งภายนอก และภายใน
จนท่านเข้าใจว่า แท้จริงแล้ว
ท่านไม่ได้เป็นสิ่งที่ อยู่ข้างนอก
หรือแม้แต่สิ่งที่ อยู่ข้างใน
ท่านได้ก้าวพ้น สองสิ่งนั้นไปแล้ว
โอโช




                                                                      
                                                                      ถ้าเราคิดว่า เราฉลาด 
                                                                      เราก็จองจำ ขังตัวเอง 
                                                                      อยู่ในความคิด นั้นแล้ว

 



                                                                                  






ความเข้าใจ

เมื่อความเข้าใจเกิดขึ้น ความคิดจะหายไป
เพราะท่านไม่เข้าใจ ท่านจึงคิด
ความคิดไม่สามารถ ให้คำตอบที่ถูกต้องแก่ท่านได้
เพราะความคิดเป็นเพียงการทำซ้ำ ในสิ่งที่รู้แล้วเท่านั้น

ความคิดไม่มีภาพ สำหรับสิ่งที่ท่านยังไม่รู้
ท่านเคยลองคิด เรื่องที่ท่านยังไม้รู้บ้างไหม ?
ท่านคิดเฉพาะเรื่อง ที่ท่านรู้แล้วเท่านั้น
ท่านคิดได้ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
อาจจะเอาวามคิดเก่า ๆ มารวมกัน
แต่ไม่ใช่อะไรใหม่

ความคิด สร้างคำถามมากมาย
แต่มักจะไร้ซึ่งคำตอบ
แม้บางครั้งท่านอาจจะรู้สึกว่า ได้พบคำตอบแล้ว
แต่นั่นเป็นเพราะว่า ท่านต้องตัดสินใจ
หยิบอะไรขึ้นมา เป็นคำตอบ
แต่มันยังไม่ใช่คำตอบ ที่แท้จริง
หากท่าน พิจารณาดี ๆ
จะมีคำถาม อยู่ในนั้นมากมาย
ในความเข้าใจ จะไม่มีคำถาม มีแต่คำตอบ

เพราะท่านได้เห็น และเข้าใจแล้ว

Osho


ยาก ง่าย ว่าง

ยากหรือง่าย ทำใจให้ว่าง

สาธยายพระสูตร นั้นง่าย
แต่เข้าใจอรรถธรรม นั้นยาก
ปากอ่านท่องแต่ไม่เข้าใจ... ก็ไร้ประโยชน์
แม้เข้าใจแต่ไม่ประพฤติตาม... ก็เสียแรงเปล่า
ทุกวันอ่านท่องคัมภีร์หมื่นเล่ม... ก็เท่านั้น


กราบพระ นั้นง่าย.. 
แต่มีจิตนอบน้อมนั้นยาก
ใจไม่ซื่อตรง... ทั้งมวลก็เปล่าประโยชน์
แม้จะกราบ เบญจางคประดิษฐ์
จนลอยขึ้นสู่อากาศ.. ก็เสียแรงเปล่า
หรือจนกระโหลกย่อยยับไป... ก็เท่านั้น


สวดมนต์ภาวนา ถึงพระพุทธองค์ นั้นง่าย
แต่ให้ใจศรัทธา นั้นยาก
ใจและปาก ไม่เป็นหนึ่งเดียวกัน... 
ทั้งมวล ก็ไร้ประโยชน์
ปากท่องอมิตา แต่จิตซัดส่าย
แม้จะภาวนา จนลำคอแตกสลาย .. ก็เท่านั้น.


 ศึกษาธรรม นั้นง่าย... 
แต่รู้แจ้งธรรม นั้นยาก
หากไม่ลงมือ ปฏิบัติ ... 
ทั้งมวล ย่อมไร้ประโยชน์
หากมีศรัทธา แต่ไม่ประพฤติ... ก็เสียแรงเปล่า
แม้จะกล่าวแต่เรื่องความว่างๆ...ก็เท่านั้น.


การฟังธรรม นั้นง่าย...
แต่การมีใจสัตย์ซื่อ นั้นยาก
หากยังดูแคลน ประมาทในครูอาจารย์ 
ทั้งมวล ย่อมไร้ประโยชน์
เมื่อตนเองยังยิ่งใหญ่ สูงส่ง...ก็เสียแรงเปล่า
แม้จะฉลาดที่สุดในโลก...ก็เท่านั้น.


ถูกเคลือบย้อม ด้วยกิเลสนั้นง่าย 
จะออกจากกิเลส นั้นยาก
หากตัดกิเลสธุลี ไม่ขาดแล้วไซร้...
ทั้งมวล ย่อมไร้ประโยชน์
หากความรักยังรัดตรึงจิต...ก็เสียแรงเปล่า
หากไม่อาจสำเร็จมรรคผลได้...ก็เท่านั้น


เทศนาธรรม นั้นง่าย 
แต่นำธรรมมา ประพฤตินั้นยาก
เมื่อความคิดฟุ้งซ่าน ยังไม่ถูกกำจัด
ทั้งหมดนั้น ก็ล้วนเปล่าประโยชน์
หากกิเลส ของโลก 
ยังทำให้ขัดข้อง อยู่เสมอ
แม้จะเข้าสู่หลืบเขา ป่าลึก 
เพื่อนั่งสมาธิ...ก็เท่านั้น













ใจพอ พอใจ

การแสวงหา ทางออก

อย่างพวกเธอนี้ เป็นเรื่องประเสริฐแท้ 

การแก่งแย่งกัน เป็นใหญ่เป็นโตนั้น 

ในที่สุดทุกคน ก็รู้เองว่า

เหมือนแย่งกัน เข้าไปสู่กองไฟ 

มีแต่ความรุ่มร้อน กระวนกระวาย


เสนาบดีดื่มน้ำ ด้วยภาชนะทองคำ 

กับคนจนๆ ดื่มน้ำด้วยภาชนะ

ที่ทำด้วย กะลามะพร้าว 

เมื่อมีความพอใจ 

ย่อมมีความสุขเท่ากัน 


นี่เป็นข้อยืนยันว่า ความสุขนั้น

อยู่ที่ความรู้สึก ทางใจเป็นสำคัญ 


อย่างพวกเธออยู่ที่นี่ มีแต่ความพอใจ

แม้กระท่อมจะมุงด้วยใบไม้ ก็มีความสุขกว่า

อยู่ในพระราชฐาน อันโอ่อ่าแน่นอนทีเดียว


คนที่...ประสบความสำเร็จ

ในชีวิตนี้...มิใช่คนใหญ่คนโต

แต่เป็นคนที่...รู้สึกว่าชีวิตของตน 

มีความสุข...สงบเยือกเย็น 

ปราศจากความเร่าร้อน กระวนกระวาย

พุทธโอวาทก่อนปรินิพพาน


                                                                       เมื่อใจพอ พอใจ

ความสุข ก็บังเกิด

ทันที ทันใด

อัศจรรย์ใจยิ่งนัก

เซนไร้คำอธิบาย

เซน ไม่ใช่การเล่นสำนวน 
ไม่ใช่ การเล่นภาษา
หากแต่ เป็นการใช้ภาษา 
เพื่อแทงทะลุ เข้าไป 
ในความคิด จิตใจ 
ที่มีต่อเรื่องนั้นๆ

ที่สำคัญ ปัญญา ต้องมาก่อน 
ก่อนการใช้ภาษา ที่เป็นอุบาย 
กระตุ้นเช่นนั้น
การอธิบายเซน จึงขึ้นอยู่กับ 
ระดับของสติปัญญา ความสว่าง
สะอาด สงบของจิตใจของเรา 
การมองเห็นความคิด ความติดยึดต่างๆ

ซึ่งพิจารณา เช่นนี้แล้ว 
จึงไม่ควร มีการอธิบาย 
เว้นเสีย แต่จำเป็นต้องทำ
และต้องทำ อย่างถูกต้อง 
จะต้องทำ อย่างระมัดระวัง เป็นอย่างยิ่ง
 
ผู้ที่เข้าใจเซน มากเท่าใด 
ก็จะอธิบาย น้อยลงเท่านั้น


โลกมายา..

“ดูกรภิกษุทั้งหลาย !
ความทุกข์ทั้งมวล 
มีมูลราก มาจาก ตัณหา  
อุปาทาน ความทะยานอยาก
ดิ้นรน
และความยึดมั่น ถือมั่น
ว่าเป็นเราเป็นของเรา
รวมถึง
ความเพลินใจ ในอารมณ์ต่างๆ


สิ่งที่เข้าไป เกาะเกี่ยว ยึดถือไว้
โดยความเป็นตน เป็นของตน
ที่จะไม่ก่อทุกข์ ก่อโทษ ให้นั้น
เป็นไม่มี หาไม่ได้ในโลกนี้

 “ดูกรภิกษุทั้งหลาย !
ไม่มีความสุขใด 

เสมอด้วยความสงบ
ความสุขชนิดนี้ 
สามารถหาได้ในตัวเรานี้เอง
ตราบใดที่มนุษย์ ยังวิ่งวุ่น
หาความสุข จากที่อื่น
เขาจะไม่พบ ความสุข
ที่แท้จริงเลย
 

มนุษย์ได้สรรค์สร้าง 
สิ่งต่างๆขึ้น
ไว้เพื่อให้ตัวเองวิ่งตาม 

 แต่ก็ตามไม่เคยทัน
 

การแสวงหาความสุข 
โดยการ ปล่อยใจ
ให้ไหลเลื่อนไป ตามอารมณ์ 
ที่ปรารถนานั้น เป็นการลงทุน 
ที่ไม่มีผลคุ้มเหนื่อย
เหมือนบุคคล ลงทุนวิดน้ำในบึงใหญ่
เพื่อต้องการปลาเล็กๆ 
เพียงตัวเดียว

มนุษย์ส่วนใหญ่
มักวุ่นวายอยู่กับเรื่องกาม
เรื่องกิน และเรื่องเกียรติ
จนลืมนึกถึงสิ่งหนึ่ง
ซึ่งสามารถ ให้ความสุข
แก่ตนได้ทุกเวลา
สิ่งนั้นคือ ดวงจิตที่ผ่องแผ้ว

เรื่องกาม เป็นเรื่องที่ต้องดิ้นรน
เรื่องกิน เป็นเรื่องที่ต้องแสวงหา
และเรืองเกียรติ เป็นเรื่องที่ต้องแบกไว้

เมื่อมีเกียรติมากขึ้น 
ภาระที่จะต้องแบกเกียรติ
เป็นเรื่องใหญ่ยิ่ง ของมนุษย์
ผู้หลงตนว่าเจริญแล้ว ในหมู่ชน
ที่เพ่งมองแต่ ความเจริญทางด้านวัตถุนั้น
จิตใจของเขา เร่าร้อนอยู่ตลอดเวลา
ไม่เคย ประสบความสงบ ร่มเย็นเลย

เขายินดี ที่จะมอบตัวให้จมอยู่
ในคาวของโลก อย่างหลับหูหลับตา
เขาพากันบ่นว่า หนักและเหน็ดเหนื่อย
พร้อมๆกันนั้น เขาได้แบกก้อนหิน
วิ่งไปบนถนนแห่งชีวิต อย่างไม่รู้จักวาง” 



เรื่องของ ^กู^

แรกเกิดมา เป็นคน ตั้งต้นอยู่
ใครสู่รู้เอา"กู"เข้ามาใส่
ฝากอิงแอบ แนบชิด ให้ติดใน
จนโตไป"กู"ยิ่งใหญ่ คับกระดอง

แต่เมื่อ เด็กเล็กจ้อย"กู"น้อยนิด
ยังไม่ติด ในวังวน ตนสนอง
ดูผ่องแผ้ว ชวนพิศ ไร้ฤทธิ์ครอง
จิตยังข้อง อยู่น้อย ด้วยด้อยแรง

ต่อเมื่อ กาลเวลา เข้ามาเปลี่ยน
กิเลสเวียน เข้ามาปน "ตน" ส่องแสง
"อัตตา"เข้าตั้งต้น ก่นสำแดง
"กู"ก็แซง ก่อเกิด เปิดเต็มตัว

จากวันนั้น ถึงพลัน มาวันนี้
"กู"เริ่มถี่ เข้มข้น ในหนหัว
ทับทวี ขึ้นเสริม เพิ่มเท่าตัว
กูไม่รั่ว กูไม่หล่น กูล้นโรง

สุดท้ายแล้วก็ไม่มี มึงและกู
อย่าถือโทษโกรธเกลียด กันเลย
เวลากลืนกิน สรรพสิ่งทุกขณะ 




  
ผู้ใหญ่ซึมซับ
ความสกปรก
ยากที่จะกลับมา
เจอความบริสุทธิ์
ทางจิตวิญญาณ

งามนิรันดร์

ว้าง เวิ้ง ว้าง กว่าทะเลกว่าเวหา

ไม่มีสิ่ง บีฑา ที่น่าขาม

อยู่เหนือทุกข์ เหนือสุข ทุกโมงยาม

วาง-ว่าง-ว้าง นั้นคือความ “งาม” นิรันดร์ 


งามใดเล่า
เท่าความว่าง

แบ่งเบิกบาน

ทุกลมหายใจ..เราทั้งผอง ใจผ่องแผ้ว

โศกเศร้า ไม่เอาแล้ว นานนักหนา

เอื้ออิ่มเอม เปรมอารมณ์ สมอุรา

แผ่เมตตา...ทุกสิ่งสรรพรับอรุณ


แบ่งเบิกบาน สำราญสุข แด่ทุกผู้

แบ่งความรู้ ความสงบ ความอบอุ่น

แบ่งความรัก แวดล้อม หอมละมุน

แบ่งมาให้ใจ ของคุณ คนคุ้นเคย


เวลามีค่า ทุกวินาที

สำหรับ ผู้ให้คุณค่า