โลกมายา..

“ดูกรภิกษุทั้งหลาย !
ความทุกข์ทั้งมวล 
มีมูลราก มาจาก ตัณหา  
อุปาทาน ความทะยานอยาก
ดิ้นรนและความยึดมั่น ถือมั่น
ว่าเป็นเราเป็นของเรา รวมถึง
ความเพลินใจ ในอารมณ์ต่างๆ

สิ่งที่เข้าไป เกาะเกี่ยว ยึดถือไว้

โดยความเป็นตน เป็นของตน

ที่จะไม่ก่อทุกข์ ก่อโทษ ให้นั้น

เป็นไม่มี หาไม่ได้ในโลกนี้

 “ดูกรภิกษุทั้งหลาย !
ไม่มีความสุขใด 
เสมอด้วยความสงบ
ความสุขชนิดนี้ 
สามารถหาได้ในตัวเรานี้เอง
ตราบใดที่มนุษย์ ยังวิ่งวุ่น
หาความสุข จากที่อื่น
เขาจะไม่พบ ความสุข
ที่แท้จริงเลย
 
มนุษย์ได้สรรค์สร้าง 
สิ่งต่างๆขึ้น
ไว้เพื่อให้ตัวเองวิ่งตาม 
 แต่ก็ตามไม่เคยทัน
 
การแสวงหาความสุข 
โดยการ ปล่อยใจ
ให้ไหลเลื่อนไป ตามอารมณ์ 
ที่ปรารถนานั้น เป็นการลงทุน 
ที่ไม่มีผลคุ้มเหนื่อย
เหมือนบุคคล ลงทุนวิดน้ำในบึงใหญ่
เพื่อต้องการปลาเล็กๆ 
เพียงตัวเดียว

มนุษย์ส่วนใหญ่

มักวุ่นวายอยู่กับเรื่องกาม
เรื่องกิน และเรื่องเกียรติ

จนลืมนึกถึงสิ่งหนึ่ง

ซึ่งสามารถ ให้ความสุข

แก่ตนได้ทุกเวลา

สิ่งนั้นคือ ดวงจิตที่ผ่องแผ้ว

เรื่องกาม เป็นเรื่องที่ต้องดิ้นรน

เรื่องกิน เป็นเรื่องที่ต้องแสวงหา

และเรืองเกียรติ เป็นเรื่องที่ต้องแบกไว้

เมื่อมีเกียรติมากขึ้น 

ภาระที่จะต้องแบกเกียรติ

เป็นเรื่องใหญ่ยิ่ง ของมนุษย์

ผู้หลงตนว่าเจริญแล้ว ในหมู่ชน

ที่เพ่งมองแต่ ความเจริญทางด้านวัตถุนั้น

จิตใจของเขา เร่าร้อนอยู่ตลอดเวลา

ไม่เคย ประสบความสงบ ร่มเย็นเลย

เขายินดี ที่จะมอบตัวให้จมอยู่

ในคาวของโลก อย่างหลับหูหลับตา

เขาพากันบ่นว่า หนักและเหน็ดเหนื่อย

พร้อมๆกันนั้น เขาได้แบกก้อนหิน

วิ่งไปบนถนนแห่งชีวิต อย่างไม่รู้จักวาง”