พอ หยุด สุข

 หยุดแล้ว จึงรู้

ดูแล้ว จึงเห็น

สงบแล้ว จึงเย็น

หนึ่งล้าน ความรู้

หรือจะสู้ หนึ่งความว่าง

สงบ สยบ ทุกเรื่องราว

เพียงอารมณ์ เพียงรู้สึก

เพียงนึกคิด เพียงแค่นี้

เพียงพอแล้ว......

โลก ไม่ได้วุ่นวาย

ใจเรา หลงไหลไปเอง

เซน คือ ใจเจ้าเอง

พุทธะ คืออะไร

พุทธะคือ การกระทำ 

การเคลื่อนไหว ทุกอย่างของเจ้า 

รวมทั้งคำพูด ความคิด

พุทธะ คือตัวเจ้าเอง”

เซน แท้จริงแล้ว 

ไม่ใช่แนวคิด ไม่ใช่คำพูด 

แต่เป็นทุกสิ่ง ที่อยู่เบื้องหน้าเรา

ภูเขา สายน้ำ ต้นไม้ใบหญ้า 

นก ปลา หนอน ล้วนแต่ คือเซน

การรู้แจ้ง ผู้อื่นไม่สามารถ จะทดแทนได้ 

และก็ไม่ใช่อาศัย คำพูดสอนธรรมะ

ก็รู้แจ้งได้ รากฐานสำคัญที่สุด 

คือใช้ความรู้สึก และ สำนึกด้วยตนเอง”

หนึ่งวัน พันอารมณ์

 อารมณ์รัก 

มักจะทำให้ตาบอด 

เพราะมองไม่เห็นผิดชอบชั่วดี

เหมือนน้ำที่มีแต่สีแดง 

มองไม่เห็นอะไรในน้ำเลย

อารมณ์ชัง 

มักจะทำให้ใจขุ่นมัว 

เพราะหมกมุ่นแต่เคียดแค้นชิงชัง

เหมือนน้ำที่เดือดพล่าน 

มองไม่เห็นอะไรในน้ำชัด

อารมณ์เหงาซึม 

มักจะทำให้ใจล้าเบื่อหน่าย 

เพราะหมกมุ่นแต่เรื่องเก่าๆ

เหมือนน้ำที่มีจอกแหนมาก 

ย่อมมองไม่เห็นอะไรในน้ำชัด

อารมณ์เซ็งฟุ้งซ่าน 

มักจะทำให้ใจวุ่นวายว้าวุ่น 

เพราะเครียดกับเรื่องรอบตัว

เหมือนน้ำที่มีแต่คลื่น 

ย่อมมองไม่เห็นอะไรในน้ำ

อารมณ์งุนงงระแวงสงสัย 

มักจะทำให้ใจสับสน 

เพราะวุ่นวายกับสิ่งไร้สาระ

เหมือนน้ำที่ขุ่นมัว 

มองไม่เห็นอะไรในน้ำ

ดังนั้น พระท่านจึงว่า 

นิวรณ์ เพราะปิดกั้นใจไม่ให้รู้ 

ไม่ให้เห็น ไม่ให้พบ

กับสิ่งที่ดี มีคุณ มีประโยชน์ 

ดังนั้นเราจึงต้อง ระวังใจดังคำว่า

จิตฺตํ ทนฺตํ สุขาวหํ 

จิตที่ฝึกดีแล้วนำสุขมาให้ ฯ สาธุ

มิเคยคิด..ฝึกตน

จิตใจ..จึงสับสน

จมอารมณ์..จมทุกข์

อยากได้ อยากมี อยากเป็น

เมื่อยังเยาว์ 

เธอเต็มไปด้วยชีวิตชีวา

กระตือรือร้น ไร้เดียงสา

และรู้สึกเบิกบาน 

ยินดีในทุกสิ่งทุกอย่าง

แม้สิ่งธรรมดาทั่วไป 

ก็มีความหมาย

หินก้อนเล็กๆ  

ก็มีความหมายยิ่งใหญ่

เมื่อเรา อายุมากขึ้น

ทุกสิ่งอย่าง ทุกอย่ง 

กลายเป็นเรื่องโง่งม

จิตใจเรา กลับโง่ทึบ

เพราะ การศึกษา 

ซึ่งยอมรับชีวิต ตามเงื่อนไข

ที่ สังคมมอบให้

และ ให้ปรับตัวเข้ากับ 

แบบแผน ของสังคม

เรื่องนี้ เรารู้ดี

เราไม่เคยหยุด 

เพื่อมองดูต้นไม้

แหงนมองฟากฟ้า ยามเย็น

หรือดวงดารา ยามค่ำคืน

เรารู้ว่าจิตใจ เราเสื่อม

ถอยลง ทุกขณะ

เพราะ เหตุใดหรือ

ทำไมความรู้สึก ไร้เดียงสา 

จึงขาดหายไป

กฤษณ มูรติ

อยากรู้

อยากเห็น

อยากได้

อยากมี

อยากเป็น

เมฆความคิด

มันเป็นเพียง อารมณ์ ผัสสะ

บ้าวูบเดียว ทั้งทุกข์และสุข

เกิดขึ้น ดับไป สุดท้าย ก็ไม่มีอะไร

เมฆขาวสวย ได้ลอยมา 

เมฆขาวดำ ก็ลอยไป 

ไม่นาน ก็สลายหายไป

ไม่นาน ก็ก่อตัว ขึ้นใหม่

มันก็เป็น อย่างนี้ 

ทุกวี่วัน...ยังไม่ชินอีกหรือ

ความคิด เรื่องทุกข์ .

ความคิดเรื่องสุข ก็เช่นกัน

รู้เท่าทัน ยับยั้งไว้

ไม่ทุกข์ ไม่เครียด

ไม่เกลียด ไม่โกรธ

ไม่โทษใคร

เรื่องลับ ที่ไม่ลับ

ของธรรมชาติ

อ่อนโยน อ่อนน้อม อบอุ่น

 เมื่ออ่อนโยน อ่อนน้อมแล้ว

จะทำให้รู้สึก อบอุ่น สบายใจ

หลังจากนั้น 

ความกรุณา เมตา ปราณี

ก็จะตามมา แล้วจะรู้สึก รื่นรมย์ 

อิ่มเอิบ ปลื้มปิติยินดี สุขใจ

เรื่องลับ ที่ไมลับ

ที่ไม่จำเป็น ต้องทำความเข้าใจ

สัมผัส รับรู้ รู้สึก ได้ด้วยตนเอง

โลกความคิด

 โลกความคิด จิตสร้างเรื่อง ฟูเฟื่องฝัน

แล้วยึดมั่น ผูกพัน ฝันหวั่นไหว

พยับแดด รุ้งเรืองรอง มองไกลๆ

หวังจะได้ พอเข้าใกล้ กลับไม่จริง

เพียงเห็น

เพียงรู้ อย่ามี เรารู้

เพียงดู อย่ามี ความเห็น

เพียงอยู่ อย่ามี เราเป็น

เพียงเห็น อย่ามี เรื่องราว

สัจจะธรรม คือ ที่นี่ เดี๋ยวนี้ 

และเคลื่อนไปกับเธอตลอด จึงไร้กาล ...

แต่เธอคือ ความคิด ความจำ 

ความรู้สึก ที่ปรุงแต่งอยู่ ตลอดเวลา 

จึงโดนมายา บดบัง

เข้าใจในสายรุ้ง

เข้าใจในธรรมชาติ

เข้าใจในตนเอง

มนุษย์ผู้เจริญ

สมอง เปรื่องปราชญ์ ชาติมนุษย์

คล้ายจะเก่งกล้า สุดกว่าใครไหน

บินท่องฟา สกุณา ยังหลีกไกล

ดิ่งบาดาล ทะเลใหญ่สะเทิ้น

เหยียบดวงดาว เดินเล่น เป็นของง่าย

เทวาต้องอาย องค์อินทร์ ต้องเขิน

นั่นมนุษย์ สุดรุ่งเรืองเจริญ

แต่บังเอิญ พ่ายกิเลส สังเวชใจ

ทลายุ

ชนะโลก

แต่แพ้ใจตน