เมื่อยังเยาว์
เธอเต็มไปด้วยชีวิตชีวา
กระตือรือร้น ไร้เดียงสา
และรู้สึกเบิกบาน
ยินดีในทุกสิ่งทุกอย่าง
แม้สิ่งธรรมดาทั่วไป
ก็มีความหมาย
หินก้อนเล็กๆ
ก็มีความหมายยิ่งใหญ่
เมื่อเรา อายุมากขึ้น
ทุกสิ่งอย่าง ทุกอย่ง
กลายเป็นเรื่องโง่งม
จิตใจเรา กลับโง่ทึบ
เพราะ การศึกษา
ซึ่งยอมรับชีวิต ตามเงื่อนไข
ที่ สังคมมอบให้
และ ให้ปรับตัวเข้ากับ
แบบแผน ของสังคม
เรื่องนี้ เรารู้ดี
เราไม่เคยหยุด
เพื่อมองดูต้นไม้
แหงนมองฟากฟ้า ยามเย็น
หรือดวงดารา ยามค่ำคืน
เรารู้ว่าจิตใจ เราเสื่อม
ถอยลง ทุกขณะ
เพราะ เหตุใดหรือ
ทำไมความรู้สึก ไร้เดียงสา
จึงขาดหายไป
กฤษณ มูรติ
อยากรู้
อยากเห็น
อยากได้
อยากมี
อยากเป็น
