กฏของแรงดึงดูด


……………
ญาติสนิท คนหนึ่งของผม
ไม่เคย พูดคำหยาบ ...
แต่ ในช่วงหนึ่ง
ภรรยา ของเขาสังเกต
ความเปลี่ยนแปลง ของสามีว่า..
เขาเริ่มใช้คำว่า ‘แม่ง’
ต่อท้าย ประโยคบ่อย ๆ
.
เมื่อถามว่า ทำไม
เขาเอง ก็แปลกใจ
เพราะไม่เคย รู้สึกตัวว่า
ตนเองเอ่ยคำนั้น
.
แต่ก็นึกได้ว่า...
มันเพิ่งเกิดขึ้น หลังจาก
เขาย้าย ไปทำงานที่ใหม่
นั่งติดเพื่อนร่วมงาน
ผู้สบถคำ ‘แม่ง’ ทุกประโยค
ผ่านไปหกเดือน
เขาก็ติดคำสบถนั้นมา โดยไม่รู้ตัว

นี่คือ ‘แรงดึงดูด’
ที่เกิดขึ้นกับคน
ที่อยู่ใกล้กัน
.
เคยสังเกตไหมว่า
เวลาใคร บางคนในห้อง
ผิวปากเพลงสักเพลง
บางเวลาในวันนั้น
คุณอาจเผลอฮัมเพลงนั้น
ออกมาโดยไม่รู้ตัว
.
เรามักเห็น สามีภรรยาหลายคู่
ที่ดูเหมือน กิ่งทองใบหยก
คือมีกิริยานิสัยต่างๆ คล้ายกันมาก

ความจริงแล้ว
ต่อให้คู่ครอง ที่เคยมีนิสัยใจคอ
ต่างกัน ราวฟ้ากับดิน
เมื่ออยู่ร่วมกัน ระยะหนึ่ง
ก็มัก ‘จูนเครื่อง’ เข้าหากัน
.
ปรับตัว จนในที่สุด
ต่างคน ต่างก็ติดนิสัย
ของอีกฝ่ายมา...
ทำให้ดู เหมือนว่ารู้ใจกัน
นี่คือ ‘แรงดึดดูด’
ที่เกิดขึ้น กับคนที่อยู่ใกล้กัน
.
หากคนสองคน มีนิสัยใจคอ
โดยพื้นฐาน เป็นคนดี
การถูกแรงดึงดูด เข้าหาก็เป็นเรื่องดี
ทว่า...ถ้าคบหา คนชั่วร้าย
ก็จะติดนิสัย พฤติกรรมไม่ดีมา
.
เริ่มที่จิตใต้สำนึก แล้วค่อย ๆ
แพร่ไปยัง...จิตสำนึก
นานวันเข้า..ก็กลายเป็นตัวตน
ของเขา ผู้นั้นไป...
.
คนโบราณ จึงย้ำนักย้ำหนาว่า
คบคนพาล พาลพาไปหาผิด
คบบัณฑิต บัณฑิตพาไปหาผล
.
แรงดึงดูดของความชั่วนั้น
ทรงพลังยิ่ง.....
ต่อให้คน..ที่มีสติก็อาจ
ถูกดูด เข้าไปหา ง่ายดาย
.
ผู้ใหญ่ยังสอนว่า
การเกลือกกลั้วกับคนเลว
ก็เหมือน การจับถ่านไฟ
ยามร้อนแดง ก็ไหม้มือ
เมื่อเย็น ก็เปื้อนดำ
ไม่เป็นประโยชน์ แต่อย่างไร
มีแต่เสีย...กับเสีย
เล่นกับงู สักวัน
เมื่อเผลอ ก็ถูกงูกัด
……………
ในสังคม ที่คนจำนวนมาก
ใช้ความโลภ เป็นเข็มทิศนำทาง
ใช้ความเห็นแก่ตัว เป็นไฟฉาย
โอกาส ที่เราจะเห็นกงจักร
เป็นดอกบัวนั้น เกิดขึ้นง่ายมาก
.
เห็นคนชั่ว ร่ำรวย
คนโกงบ้าน โกงเมือง
มีข้าวของ มากมาย
ทั้งยังไม่ต้องรับ กรรมจากกฎหมาย
นาน ๆ เข้า มโนธรรมและความรู้สึก
สำนึกชั่วดี ก็สั่นคลอนได้

การเห็นคนทำชั่วได้ดี
อาจทำให้เราเกิด
โมหะ อยากทำชั่วบ้าง
เริ่มที่ ระดับจิตใต้สำนึก
สะสม นานวันเข้า
วันหนึ่ง ก็เปลี่ยนใจ
หันมาทำชั่ว...
.
แรงดึงดูด แบบนี้ทำงานเป็นลูกโซ่
กระทบต่อ กันไปทีละห่วง
สังคมที่มี คนเลว..มากกว่าคนดี
ไม่ช้านาน ก็ทำให้คนส่วนใหญ่
เน่าไปด้วย...
.
การต้าน แรงดึงดูดด้านลบ
ไม่ใช่ เรื่องง่าย
ต้องอาศัย ความมั่นคงทางจิต
มีสำนึกที่ดี ทั้งต่อตนเอง
ครอบครัว สังคม
และกำลังใจอันเข้มแข็ง
.
เห็นหมากินขี้
ก็ไม่ต้องกินขี้
ตามหมา
.
หลุดจากแรงดึงดูด ด้านลบ
ได้เมื่อไร ถึงจะไม่ร่ำรวย
ไม่มีข้าวของ มากเหมือนคนอื่น
แต่ก็ได้ของ ตอบแทนมาหนึ่งอย่าง

คือรสชาติ ของชัยชนะ
เหนือจิตที่ใฝ่ต่ำ
และมันจะกลายเป็น
แรงดึงดูดที่ดี
ดึงให้คนรอบตัว
เป็นคนที่มีคุณค่าไปด้วย
.
จาก แรงดึงดูด, ชีวิตคือปาฏิหาริย์!

มิสัมผัส มิรูู้สึก

โลกนิติในโลกล้วน...แก่นสาร

คือบิดามารดาอาจารย์...เจี่ยวแล้

เชาเจ้าจ่อมใจบาณ...ทิตร่ำเรียนแฮ

เบิกศิลปปรีชาแท้...เลิศแล้วเมธี

***********

ปลาร้าพันห่อด้วย...ใบคา

ใบก็เหม็นคาวปลา...คละคลุ้ง

คือคนหมู่ไปหา...คบเพื่อน พาลนา

ได้แต่ร้ายร้ายฟุ้ง...เฟื่องให้เสียพงศ์

*************

ใบพ้อพันห่อหุ้ม...กฤษณา

หอมระรวยรสพา...เพริศด้วย

คือคนเสพเสน่หา...นักปราชญ์

ความสุขซาบฤาม้วย...ดุจไม้กลิ่นหอม

*********************

ผลเดื่อเมื่อสุกไซร้...มีพรรณ

ภายนอกแดงดูฉัน...ชาดบ้าย

ภายในย่อมแมลงวัน...หนอนบ่อน

ดุจดังคนใจร้าย...นอกนั้นดูงาม

*******************

ขนุนสุกสล้างแห่ง...สาขา

ภายนอกเห็นหนามหนา...หนั่นแท้

ภายในย่อมรสา...เอมโอช

สาธุชนนั้นแล้...เลิศด้วยดวงใจ

*******************

คนพาลผู้บาปแท้..ทุรจิต

ไปสู่หาบัณทิต...ค่ำเช้า

ฟังธรรมอยู่เนืองนิตย์...บ่ทราบ ใจนา

คือจวักตักเข้า...ห่อนรู้รสแกง

***************

ผู้ใดใจฉลาดล้ำ...ปัญญา

ได้สดับปราชญ์เจรจา...อาจรู้

ยินคำบัดเดี๋ยวมา...ซับซาบ ใจนา

คือมลิ้นคนผู้...ทราบรู้รสแกง

โคลงโลกนิติ


จืดจาง เปรี้ยว 

หวาน มัน เค็ม

มิชิมดู จึ่งรู้ได้ไง

เปลี่ยนจิต คิดใหม่












ผ่านชีวิต

อันหลายสิ่ง ผันผาน ผ่านชีวิต
ครั้นพินิจ ให้ปลดปลง ในสงสาร
ช่างไร้แก่น ไร้สาระ มานมนาน
แต่ยังผ่าน สืบไป ไม่ระวัง

หากรู้ทัน มันจะหยุด เมื่อฉุดคิด
รู้ทันจิต จึงไม่หลง ปลงจิตว่าง
เป็นทุกขัง อนัตตา อนิจจัง
จึงหยุดยั้ง เกิดดับ รับนิพพาน


หนทางผ่าน จนนานเนิ่น เกินวิถี
ย่ำทุกที มากี่ภพ ไม่จบสิ้น
ยังเวียนกัน เกิดใหม่ ในราคิน
จิตยังดิ้น ตามกิเลส เป็นเหตุทำ

เมื่อตัณหา ยังพาเที่ยว ในสามภพ
ไม่รู้จบ ที่ตรงไหน ใจถลำ
ต่อเมื่อหยุด จึงได้เห็น ว่าเป็นธรรม
เลิกก่อกรรม ทำวิถี ที่จิตกลาง


เดินทาง อ้างว้าง เปล่าเปลี่ยว
มาเพียง ผู้เดียว มาแต่ไหน
ยังเดิน ยังย่าง ยังต่อไป
สุดตรงไหน ไม่รู้ ไม่อยากคิด

เดินทาง จากวันวาน นานเนิ่น
แสนเพลิน ทุกข์ซ้ำ ย้ำจิต
มัวเมา หลงโลก หลงชีวิต
เพราะคิด ว่าดี ว่างาม

c.คีตเสวี

ทาสประชาธิปไตย

โลกเรา กำลังบูชา
ลัทธิ ประชาธิปไตย 
แต่ เป็นประชาธิปไตย 
ของคน ที่เป็นทาสวัตถุ 
เป็นทาส ของกามารมณ์ 
มันก็ชวนกันเฮ ไปยกวัตถุ
หรือ กามารมณ์ขึ้น เป็นพระเจ้า
มันก็เป็นประชาธิปไตย
ในทาง เป็นทาส
ของกามารมณ์ ของวัตถุ

ประชาธิปไตยนั้น มันดีต่อเมื่อ
มันเป็น ธรรมาธิปไตย 
เดี๋ยวนี้เรา ได้ประชาธิปไตยมา
สำหรับทำอะไร ตามชอบใจ
ไปในทางเป็นทาสของกิเลส นี้เรียกว่า 
ประชาธิปไตยชนิด เชือดคอตัวเอง 

ให้มนุษย์สูญเสีย ความเป็นมนุษย์
ที่มีมนุษยธรรม แล้วก็เฮกันไป
ในทางที่เห็นแก่ตัว อย่างที่ว่ามาแล้ว; 
เพราะว่าทุกคน เป็นโรคเห็นแก่ตัวอยู่
แล้ว พอได้ประชาธิปไตยมา 
ก็เฮไปในทาง เห็นแก่ตัว. 

ทุกคนเป็นโรค เห็นแก่ตัว 
การประชุมใน ที่ประชุมนั้น 
มันก็โหวต ไปในทาง
ทำตาม ความเห็นแก่ตัว;
นี้ก็คือ เชือดคอตัวเอง.

โลกกำลัง มีความทุกข์ยาก
ลำบาก เพราะเศรษฐกิจ 
เพราะสงคราม เพราะอะไรมากขึ้น 
ก็เพราะ ประชาธิปไตยทำไป
เพื่อประโยชน์ แก่เนื้อหนัง 
ทำไปเพื่อส่วนเกิน ที่ไม่ควรจะเกิน
เหมือนที่ว่ามาแล้ว ในข้อต้นๆ;

พระอาจารย์พุทธทาส
(เตกิจฉกธรรม, ๒๕๑๙: ๑๐๔-๑๐๕)

 

รับรู้ รู้สึก รู้ตนเอง

ตนจะเป็นที่พึ่ง แห่งตนได้
ต้องมี การฝึกฝน
ถ้าไม่ ฝึกฝนแล้ว
ตนนอกจาก จะเป็น

ที่พึ่งให้ตนเอง ไม่ได้แล้ว
ยังจะกลาย เป็นศัตรู

ของตนเอง เสียอีก
*พระไพศาล วิสาโล *

 โลกภายนอก  กว้างไกล  ใครๆรู้
 โลกภายใน  ลึกซึ้งอยู่ รู้บ้างไหม
  จะมองโลก  ภายนอก  มองออกไป
จะมองโลก  ภายใน  ให้มองตน*

รู้จักพอ  ก่อสุข ทุกสถาน
รู้จักกาล  เวลา  พาสดใส
รู้จักกตน  พ้นทุกข์  มีสุขใจ
รู้จักใคร  ไม่สู้  เท่ารู้ตัว

สาด สะ หนา

ศาสนา ที่แท้จริงนั้น 
มิใช่ เรื่องของการ
เอารางวัล มาหลอกล่อ
เอาสวรรค์ มาชักจูง 
เอานรก มาขู่ให้กลัว 

แต่ศาสนา คือ
การทำ ให้มนุษย์
สามารถเข้าใจ ในตนเอง
ประจักษ์แจ้ง ในตนเอง 

เข้าใจผู้อื่น เข้าใจสรรพสิ่ง 

ว่าด้วยเรื่อง พส

พระป่า
เป็นพระป่า สงบกว่า เป็นพระเมือง
ไม่มีเรื่อง แบกพรรค แบกศักดิ์ศรี
ไม่ต้องสวม หน้ากาก ผู้มากดี
มันเกิดฟรี ขึ้นมาเอง เก่งในตัว

จะนั่งนอน ยืนเดิน ไม่เขินขัด
ไม่มีใคร คอยวัด ว่าดี ชั่ว
ไม่มีเรื่อง ยั่วเย้า ให้เมามัว
จึงเย็นตัว เย็นใจ ไม่ขึ้นลง ฯ

 
พระเมือง
เป็นพระเมือง เรื่องมาก ด้วยอยากเด่น
ต้องเขม่น กันไป จนใหลหลง
ต้องแบกทรัพย์ แบกศักดิ์ แบกพรรคพงศ์
เพื่อการเมือง เรื่องณรงค์ ด้วยจงใจ.

งานใต้ดิน ใต้น้ำ ก็ทำเป็น
ถึงฆ่าเข่น กันพินาศ ไม่หวาดไหว
คอยแข่งขัน มิให้ใคร ดีกว่าใคร
ไม่เย็นใจ เย็นตัว มัวขึ้นลง ฯ

พระอาจารย์พุทธทาส


เพราะใคร..

ประเทศชาติใดก็ตาม 
จะมีความเจริญ หรือตกต่ำ
ก็อยู่ที่การกระทำ 
ของพลเมือง ในชาตินั้น

ถ้าหากพลเมืองของชาติ 
เป็นคนดี มีศิลธรรม
ชาติก็เจริญก้าวหน้า  
ถ้าพลเมิองของชาติ
 ไร้ศิลธรรม  
ชาติก็หยุด อยู่กับที่  
ก้าวหน้า ไปไม่ได้

ใครเป็นผู้ทำ
พลเมือง 
ให้ดีเลว แก่ชาติ
คำตอบอยู่ที่ 

พ่อแม่ ผู้ปกครอง
 ของเด็ก เป็นคนแรก

ต่อมาก็ ครูอาจารย์ 
ผู้ให้การอบรม
สั่งสอน ที่โรงเรียน

ประการสุดท้าย 
เป็นนักบวช ในศาสนา
ผู้ทำหน้าที่ 
เป็นผู้นำประชาชน 
ในทางศิลธรรม

ทั้งสามจำพวกนี้ 
เป็นกำลังสำคัญ
ในอันสร้างนิสัย
ใจคอ ของเด็กๆ
        ให้เป็นอย่างไรก็ได้........

คำสอนหลวงพ่อ 
ปัญญานันทภิกขุ

ใจเรา ใจเขา ใจใคร

ธรรมชาติ ของความรักคือ
เมื่อเข้มข้น ถึงที่สุดแล้ว
มันก็จะลด ระดับลง
กลายเป็น ความจืดจาง 

ทุกคน ก็มีทางเดิน 
เป็นของตัวเอง
เพราะฉะนั้น 
ถ้าเราพยายาม
กำหนดทางเดิน...ให้ใคร
ไม่ว่าใคร คนนั้น 
จะเป็นใคร
เราจะ เร่าร้อน 
ไม่รู้จัก จบจักสิ้น 

เราเกิด มาด้วย
รายละเอียด 
ที่ไม่เหมือนกัน
และ รายละเอียดนี้เอง
ที่จะบอกได้ว่า 
ใคร มีค่า หรือ ไร้ค่า 


สะสมความฉลาด
มาทั้งชีวิต
โง่ที่จะตาย ภายใน 
หนึ่งวินาที
กล้าหาญ ยังไง
ก็ต้องกล้า อย่างฉลาด
กล้าอย่างโง่ๆ 
เพื่อที่ จะตายง่ายๆ
ในแค่ ไม่กี่วินาที
มันไม่ยากอะไร 

มนุษย์มี 
สันดานประจำตัว
สันดาน นี้เอง
ไม่มีวันจางหาย ไปได้
ไม่ว่าจะรับการอบรม
มาดี แค่ไหน 

ทุกคน 
ก็มีปัญหา 
กันทั้งนั้น
แก้วันนี้ไม่ได้ 
ก็เก็บไว้ แก้พรุ่งนี้

อัตตา คือ คำตอบ
ของอารมณ์
ที่ก่อเกิด
แล้วดับไป 

กินอยู่..แต่พอดี

กินอยู่แต่พอดีนั้น คือ
บทกำหนด ของธรรมชาติ 
ธรรมชาติอันลึกซึ้ง 
หรือพระเจ้าก็ตาม 
ต้องการให้มนุษย์
กินอยู่แต่พอดี, 
ธรรมชาติกำหนด 
ให้กินอยู่แต่พอดี 

ถ้าแก กินอยู่เกินพอดี 
แกต้องเป็นโทษ, 
แกต้องมีโทษ แกต้องรับบาป 
แกต้องเกิดโรค 
แกต้องเกิดปัญหา 
.
รบรา ฆ่าฟันกัน 
อย่างน้อย ในตัวแกต้องเกิดโรค
แล้วแกก็แย่งชิงกัน 
เพื่อกินดีอยู่ดี 
แกก็ต้องได้รบราฆ่าฟันกัน 
ทำลายล้างกัน. 

ฉะนั้น สัตว์เดรัจฉาน
ไม่ค่อยมีปัญหา อย่างนี้ 
เพราะมันกิน อยู่แต่พอดี, 
แล้วความคิดมัน ไม่มี
ที่จะกินดีอยู่ดี อย่างไม่มีขอบเขต 
มันคิดไม่ได้ มันสมองมันคิดไม่ได้ 
เพราะฉะนั้นมันไม่ต้อง
เป็นทุกข์ทรมาน เหมือนมนุษย์.

มนุษย์ ที่จะกินดีอยู่ดี 
ให้ลูกหลาน กินดีอยู่ดี 
แต่งเนื้อแต่งตัวดี อะไรดี ๆ 
พ่อแม่ ต้องเป็นโรคประสาท 
เพื่อให้ลูกหลาน ได้กินดีอยู่ดี; 
นี้ทำไม ไม่คิดกันบ้าง ?

แต่ว่า ที่จริงแล้ว 
มันเพิ่งเป็น เช่นนี้เมื่อเร็ว ๆ นี้, 
ก่อนนี้ มันก็ไม่ได้เป็น. 
มนุษย์สมัยคนป่าโน้น เป็นอย่างนี้ไม่ได้ 
แล้วเขา ก็อยู่กันมาอย่างถูกต้อง 
เป็นธรรมดา ธรรมชาติพอ
สมดุลย์เรื่อยๆมา เรื่อยๆมา

มายุคเมื่อเร็ว ๆ นี้เอง 
ที่มัน เกิดเจริญทางวัตถุ 
เกิดความเปลี่ยนแปลงมาก 
คือ ความเจริญทางวัตถุ 
คือ รู้จักประดิษฐ์ทางวัตถุ 
รื่องกิน เรื่องนุ่ง
เรื่องห่ม เรื่องใช้สอย.

เมื่อรู้จักทำ ให้อร่อยสวยงาม
เพลิดเพลิน กว่าธรรมชาติ 
เมื่อนั้นแหละ ปัญหามันตั้งต้น, 
ปัญหายุ่งยาก ของมนุษย์ตั้งต้น 
เมื่อรู้จักกินดีอยู่ดี กว่าธรรมชาติ; 
ถ้าสมัยก่อน มีเผือกมีมัน
ไปขุดมากิน ไปไล่เนื้อก็มากิน 

บางทีก็กินทั้งดิบ ๆ 
ต่อมารู้จักย่างไฟ
ก็กินมากกว่า 
ต่อมารู้จักจิ้มเกลือ
มันก็กิน มากกว่า, 
เรียกว่า ความเจริญทางวัตถุ 
เพิ่มขึ้นเท่าไร ปัญหาอย่างนี้ 
มันก็เกิดขึ้น เท่านั้น.
. 
จนกระทั่งว่า เดี๋ยวนี้
มันเหลือ ที่จะกล่าว 
มีสิ่งที่เกินจำเป็น 
มากเหลือเกิน.

ฟ้าสาทางการกินดีอยู่ดี
พระอาจารย์พุทธทาส



มนุษย์เป็น สิ่งมีชิวิต
ที่มีความอยาก ไม่เคยพอ


บ่วง ห่วง หา

มีบุตร บ่วงหนึ่งเกี้ยว พันคอ
ทรัพย์ผูก บาทาคลอ หน่วงไว้
ภรรยาเยี่ยง บ่วงปอ รึงรัด มือนา
สามบ่วง ใครพ้นได้ จึ่งพ้นสงสาร 

มีลูกลูกเล่าไซร้ หลายประการ
ลูกหนึ่งพึงล้างผลาญ ทรัพย์ม้วย
ลูกหนึ่งย่อมคบพาล พาผิดมานา
ลูกที่ดีนั้นด้วย ว่ารู้ฟังคำ 

คนผู้หินชาติช้า พงศ์พันธุ์
ครั้นมั่งมีสินสรรพ์ อวดอ้าง
แม้ผู้เผ่าสุริยจันทร์ สูงศักดิ์ก็ดี
ครั้นทรัพย์แรมโรยร้าง หมู่ร้ายดูแคลน

การครองเรือน เป็นเรื่องยาก
เรือน ที่ครองไม่ดี 
ย่อมก่อทุกข์ ให้มากหลาย

เครื่องจองจำ ที่ทำด้วยเชือก 
เหล็ก หรือโซ่ตรวนใดๆ
เราไม่กล่าวว่า เป็นเครื่องจองจำ 
ที่แข็งแรงทนทานเลย

แต่ เครื่องจองจำ คือ 
บุตร ภรรยา ทรัพย์สมบัติ นี่แล
รึงรัดมัดผูกสัตว์ ทั้งหลาย
ให้ติดอยู่ในภพ ไม่มีที่สิ้นสุด

โผฎฐัพพะ นั้นเป็นเหยื่อของโลก 
เมื่อบุคคล ยังติดอยู่ในรูป
เขาจะพ้น จากโลกมิได้เลย
   
ไม่มีรูปใด ที่รัดรึงใจของบุรุษได้ 
มากเท่า แห่งสัตรี  

ผู้ยังตัดอาลัย ในสตรีมิได้  
ย่อมต้อง เวียนเกิด 
เวียนตาย อยุ่่เรื่อยไป


ภาระ พันธะ ผูกพันธ์
ผูกรัด มัดดึง ยึดมั่น
จองจำ กักขังใจ
มนุษย์ ไปจนตาย

นั่ง..ในใจตน

 นั่งเหนือเมฆ

รู้สึกว่า น่าดู อยู่เหนือเมฆ
แสนวิเวก สุขใจ ดั่งในฝัน
เมื่อเมฆนอก เมฆใน ไม่พัวพัน
เป็นสุขครัน สิ่งใด ไม่มีปาน
.
นั่งเหนือเมฆ แล้วบางคน ยังก่นเศร้า
อะไรเล่า ติดมา ลองว่าขาน
หรือเงินทอง ติดตัง ทั้งการงาน
ก็ตามมา รังควาญ เป็นถ่านไฟ

เห็นไหมเล่า เมฆนอก ยังหลอกหลวง
ดึงใครล่วง เลยได้ ก็ไม่ไหว
ยังไม่พ้น ทุกข์ทน หม่นหมองใจ
พ้นเมฆใน จึงจะเอก วิเวกจริง

ดูป่วยการ ที่จะผ่าน เพียงเมฆกาย
ไม่ทุกข์ทน มากมาย ดอกชายหญิง
ส่วนเมฆจิต ปิดบัง ควรชังชิง
ยิ่งกว่าลิง หลอกเจ้า ทำเราเพลีย

อันเมฆกาย ที่จะกลาย เป็นเมฆจิต
ก็เพราะความ ขุ่นคิด จนจิตเสีย
ถ้ารู้เท่า ทันทั่ว ไม่งัวเงีย
หยุดนัวเนีย ก็เย็นเหลือ เหนือเมฆเอย


นั่งริมธาร
นั่งริมธาร ครุ่นวิจาร การเกิดดับ เปลี่ยนปุบปับ สายธาร ทะยานไหล เกิดไอเย็น ฟ่องฟุ้ง จรุงใจ ดับร้อนได้ โดยไม่ต้อง ลองอาบกิน อีกทางหนึ่ง ตลึงแล แน่ใจนัก ถ้าใครผลัก ตกลง คงแดดิ้น กระทบก้อน หินผา ใต้วาริน แล้วจะสิ้น ชีพไป ในวังวน มานึกดู เปรียบดั่ง สังสารวัฏฏ์ ดูผาดๆ น่ากระหวัด ในลาภผล ที่ซ่อนอยู่ ในทุกข์ ปลุกใจคน ให้ยอมทน ทุกข์ยาก บากบั่นไป จนได้เกิด แก่ตาย ในวัฏฏะ ไม่มีสะ ใจสร่าง อย่างไหน ๆ ใครมองเห็น จงระวัง ยั้งจิตใจ อย่าให้ไพล่ พลัดตก นรกวน
พระอาจารย์พุทธทาส


บางครั้ง..ก็อยากโบยบิน
บางที....ก็อยากแหวกว่าย
เลิกอยาก...เลยหายไป
ในสายลม



คาถา ปิดเปิดโลก

 คาถาปิด

ปิด-ปิดตา: 

อย่าสอดส่าย ให้เกิดเหตุ

บางประเภท แกล้งทำบอด ยอดกุศล

มัวสอดรู้ สอดเห็น จะเป็นคน

เอาไฟลน ตนไป จนใหม้พอง


ปิด-ปิดหู: 

อย่าให้แส่ ไปฟังเรื่อง

ที่เป็นเครื่อง กวนใจ ให้หม่นหมอง

หรือเร้าใจ ให้ฟุ้งซ่าน พาลลำพอง

ผิดทำนอง คนฉลาด อนาถใจ 


ปิด-ปิดปาก: 

อย่าพูดมาก เกินจำเป็น

จะเป็นคน ปากเหม็น เขาคลื่นใส้

ต้องเกิดเรื่อง เยิ่นเย้อ เสมอไป

ถ้าหุบปาก มากไว้ ได้แท่งทองฯ



คาถาเปิด 

เปิด เปิด ตา: 

ให้รับแสง แห่งพระธรรม

ยิ่งมืดค่ำ ยิ่งเห็นชัด ถนัดถนี่

สมาธิมาก ยิ่งเห็นชัด ถนัดดี

นี่วิธี เปิดตาใจ ใช้กันมาฯ


เปิด เปิด หู: 

ให้ยินเสียง สำเนียงธรรม

ทั้งเช้าค่ำ มีก้องไป ในโลกหล้า

ล้านล้านปี ฟังให้ชัด เต็มอัตรา

คือเสียงแห่ง สุญญตา ค่าสุดใจฯ


เปิด เปิด ปาก: 

สนทนา พูดจาธรรม

วันยังค่ำ อย่าพูด เรื่องเหลวไหล

พูดแต่เรื่อง ดับทุกข์ได้ โดยสัจจนัย

ไม่เท่าไร เราทั้งโลก พ้นโศก แลฯ

พระอาจารย์พุทธทาส




ตื่นก็คิด

หลับก็ฝัน

ใจบอกกาย

กายบอกใจ

อาศัยกันและกัน