กฏของแรงดึงดูด
มิสัมผัส มิรูู้สึก
โลกนิติในโลกล้วน...แก่นสาร
คือบิดามารดาอาจารย์...เจี่ยวแล้
เชาเจ้าจ่อมใจบาณ...ทิตร่ำเรียนแฮ
เบิกศิลปปรีชาแท้...เลิศแล้วเมธี
***********
ปลาร้าพันห่อด้วย...ใบคา
ใบก็เหม็นคาวปลา...คละคลุ้ง
คือคนหมู่ไปหา...คบเพื่อน พาลนา
ได้แต่ร้ายร้ายฟุ้ง...เฟื่องให้เสียพงศ์
*************
ใบพ้อพันห่อหุ้ม...กฤษณา
หอมระรวยรสพา...เพริศด้วย
คือคนเสพเสน่หา...นักปราชญ์
ความสุขซาบฤาม้วย...ดุจไม้กลิ่นหอม
*********************
ผลเดื่อเมื่อสุกไซร้...มีพรรณ
ภายนอกแดงดูฉัน...ชาดบ้าย
ภายในย่อมแมลงวัน...หนอนบ่อน
ดุจดังคนใจร้าย...นอกนั้นดูงาม
*******************
ขนุนสุกสล้างแห่ง...สาขา
ภายนอกเห็นหนามหนา...หนั่นแท้
ภายในย่อมรสา...เอมโอช
สาธุชนนั้นแล้...เลิศด้วยดวงใจ
*******************
คนพาลผู้บาปแท้..ทุรจิต
ไปสู่หาบัณทิต...ค่ำเช้า
ฟังธรรมอยู่เนืองนิตย์...บ่ทราบ ใจนา
คือจวักตักเข้า...ห่อนรู้รสแกง
***************
ผู้ใดใจฉลาดล้ำ...ปัญญา
ได้สดับปราชญ์เจรจา...อาจรู้
ยินคำบัดเดี๋ยวมา...ซับซาบ ใจนา
คือมลิ้นคนผู้...ทราบรู้รสแกง
โคลงโลกนิติ
จืดจาง เปรี้ยว
หวาน มัน เค็ม
มิชิมดู จึ่งรู้ได้ไง
ผ่านชีวิต
ครั้นพินิจ ให้ปลดปลง ในสงสาร
ช่างไร้แก่น ไร้สาระ มานมนาน
แต่ยังผ่าน สืบไป ไม่ระวัง
หากรู้ทัน มันจะหยุด เมื่อฉุดคิด
รู้ทันจิต จึงไม่หลง ปลงจิตว่าง
เป็นทุกขัง อนัตตา อนิจจัง
จึงหยุดยั้ง เกิดดับ รับนิพพาน
หนทางผ่าน จนนานเนิ่น เกินวิถี
ย่ำทุกที มากี่ภพ ไม่จบสิ้น
ยังเวียนกัน เกิดใหม่ ในราคิน
จิตยังดิ้น ตามกิเลส เป็นเหตุทำ
เมื่อตัณหา ยังพาเที่ยว ในสามภพ
ไม่รู้จบ ที่ตรงไหน ใจถลำ
ต่อเมื่อหยุด จึงได้เห็น ว่าเป็นธรรม
เลิกก่อกรรม ทำวิถี ที่จิตกลาง
เดินทาง อ้างว้าง เปล่าเปลี่ยว
มาเพียง ผู้เดียว มาแต่ไหน
ยังเดิน ยังย่าง ยังต่อไป
สุดตรงไหน ไม่รู้ ไม่อยากคิด
เดินทาง จากวันวาน นานเนิ่น
แสนเพลิน ทุกข์ซ้ำ ย้ำจิต
มัวเมา หลงโลก หลงชีวิต
เพราะคิด ว่าดี ว่างาม
ทาสประชาธิปไตย
หรือ กามารมณ์ขึ้น เป็นพระเจ้า
แล้ว พอได้ประชาธิปไตยมา
(เตกิจฉกธรรม, ๒๕๑๙: ๑๐๔-๑๐๕)
รับรู้ รู้สึก รู้ตนเอง
ต้องมี การฝึกฝน
ถ้าไม่ ฝึกฝนแล้ว
ตนนอกจาก จะเป็น
ที่พึ่งให้ตนเอง ไม่ได้แล้ว
ยังจะกลาย เป็นศัตรู
ของตนเอง เสียอีก
*พระไพศาล วิสาโล *
โลกภายนอก กว้างไกล ใครๆรู้
โลกภายใน ลึกซึ้งอยู่ รู้บ้างไหม
จะมองโลก ภายนอก มองออกไป
จะมองโลก ภายใน ให้มองตน*
รู้จักพอ ก่อสุข ทุกสถาน
รู้จักกาล เวลา พาสดใส
รู้จักกตน พ้นทุกข์ มีสุขใจ
รู้จักใคร ไม่สู้ เท่ารู้ตัว
สาด สะ หนา
เอาสวรรค์ มาชักจูง
ว่าด้วยเรื่อง พส
ไม่มีเรื่อง แบกพรรค แบกศักดิ์ศรี
ไม่ต้องสวม หน้ากาก ผู้มากดี
มันเกิดฟรี ขึ้นมาเอง เก่งในตัว
จะนั่งนอน ยืนเดิน ไม่เขินขัด
ไม่มีใคร คอยวัด ว่าดี ชั่ว
ไม่มีเรื่อง ยั่วเย้า ให้เมามัว
จึงเย็นตัว เย็นใจ ไม่ขึ้นลง ฯ
เป็นพระเมือง เรื่องมาก ด้วยอยากเด่น
ต้องเขม่น กันไป จนใหลหลง
ต้องแบกทรัพย์ แบกศักดิ์ แบกพรรคพงศ์
เพื่อการเมือง เรื่องณรงค์ ด้วยจงใจ.
งานใต้ดิน ใต้น้ำ ก็ทำเป็น
ถึงฆ่าเข่น กันพินาศ ไม่หวาดไหว
คอยแข่งขัน มิให้ใคร ดีกว่าใคร
ไม่เย็นใจ เย็นตัว มัวขึ้นลง ฯ
เพราะใคร..
พ่อแม่ ผู้ปกครอง
ใจเรา ใจเขา ใจใคร
กินอยู่..แต่พอดี
บ่วง ห่วง หา
การครองเรือน เป็นเรื่องยาก
เรือน ที่ครองไม่ดี
ย่อมก่อทุกข์ ให้มากหลาย
เครื่องจองจำ ที่ทำด้วยเชือก
เหล็ก หรือโซ่ตรวนใดๆ
เราไม่กล่าวว่า เป็นเครื่องจองจำ
ที่แข็งแรงทนทานเลย
แต่ เครื่องจองจำ คือ
บุตร ภรรยา ทรัพย์สมบัติ นี่แล
รึงรัดมัดผูกสัตว์ ทั้งหลาย
ให้ติดอยู่ในภพ ไม่มีที่สิ้นสุด
โผฎฐัพพะ นั้นเป็นเหยื่อของโลก
เมื่อบุคคล ยังติดอยู่ในรูป
เขาจะพ้น จากโลกมิได้เลย
นั่ง..ในใจตน
นั่งเหนือเมฆ
คาถา ปิดเปิดโลก
คาถาปิด
ปิด-ปิดตา:
อย่าสอดส่าย ให้เกิดเหตุ
บางประเภท แกล้งทำบอด ยอดกุศล
มัวสอดรู้ สอดเห็น จะเป็นคน
เอาไฟลน ตนไป จนใหม้พอง
ปิด-ปิดหู:
อย่าให้แส่ ไปฟังเรื่อง
ที่เป็นเครื่อง กวนใจ ให้หม่นหมอง
หรือเร้าใจ ให้ฟุ้งซ่าน พาลลำพอง
ผิดทำนอง คนฉลาด อนาถใจ
ปิด-ปิดปาก:
อย่าพูดมาก เกินจำเป็น
จะเป็นคน ปากเหม็น เขาคลื่นใส้
ต้องเกิดเรื่อง เยิ่นเย้อ เสมอไป
ถ้าหุบปาก มากไว้ ได้แท่งทองฯ
คาถาเปิด
เปิด เปิด ตา:
ให้รับแสง แห่งพระธรรม
ยิ่งมืดค่ำ ยิ่งเห็นชัด ถนัดถนี่
สมาธิมาก ยิ่งเห็นชัด ถนัดดี
นี่วิธี เปิดตาใจ ใช้กันมาฯ
เปิด เปิด หู:
ให้ยินเสียง สำเนียงธรรม
ทั้งเช้าค่ำ มีก้องไป ในโลกหล้า
ล้านล้านปี ฟังให้ชัด เต็มอัตรา
คือเสียงแห่ง สุญญตา ค่าสุดใจฯ
เปิด เปิด ปาก:
สนทนา พูดจาธรรม
วันยังค่ำ อย่าพูด เรื่องเหลวไหล
พูดแต่เรื่อง ดับทุกข์ได้ โดยสัจจนัย
ไม่เท่าไร เราทั้งโลก พ้นโศก แลฯ
พระอาจารย์พุทธทาส
ตื่นก็คิด
หลับก็ฝัน
ใจบอกกาย
กายบอกใจ
อาศัยกันและกัน








