โลกนิติในโลกล้วน...แก่นสาร
คือบิดามารดาอาจารย์...เจี่ยวแล้
เชาเจ้าจ่อมใจบาณ...ทิตร่ำเรียนแฮ
เบิกศิลปปรีชาแท้...เลิศแล้วเมธี
***********
ปลาร้าพันห่อด้วย...ใบคา
ใบก็เหม็นคาวปลา...คละคลุ้ง
คือคนหมู่ไปหา...คบเพื่อน พาลนา
ได้แต่ร้ายร้ายฟุ้ง...เฟื่องให้เสียพงศ์
*************
ใบพ้อพันห่อหุ้ม...กฤษณา
หอมระรวยรสพา...เพริศด้วย
คือคนเสพเสน่หา...นักปราชญ์
ความสุขซาบฤาม้วย...ดุจไม้กลิ่นหอม
*********************
ผลเดื่อเมื่อสุกไซร้...มีพรรณ
ภายนอกแดงดูฉัน...ชาดบ้าย
ภายในย่อมแมลงวัน...หนอนบ่อน
ดุจดังคนใจร้าย...นอกนั้นดูงาม
*******************
ขนุนสุกสล้างแห่ง...สาขา
ภายนอกเห็นหนามหนา...หนั่นแท้
ภายในย่อมรสา...เอมโอช
สาธุชนนั้นแล้...เลิศด้วยดวงใจ
*******************
คนพาลผู้บาปแท้..ทุรจิต
ไปสู่หาบัณทิต...ค่ำเช้า
ฟังธรรมอยู่เนืองนิตย์...บ่ทราบ ใจนา
คือจวักตักเข้า...ห่อนรู้รสแกง
***************
ผู้ใดใจฉลาดล้ำ...ปัญญา
ได้สดับปราชญ์เจรจา...อาจรู้
ยินคำบัดเดี๋ยวมา...ซับซาบ ใจนา
คือมลิ้นคนผู้...ทราบรู้รสแกง
โคลงโลกนิติ
จืดจาง เปรี้ยว
หวาน มัน เค็ม
มิชิมดู จึ่งรู้ได้ไง
