เพราะ
ขาดการพิจารณาโดยแยบคาย
จึงถูกกระแสกิเลสตัณหา
พัดพาเข้าสู่วังวน
ในวังแห่งความทะยานอยากต่างๆ
.
พระบรมศาสดาของเราตรัสว่า
แม่น้ำเสมอด้วยตัณหานั้นไม่มี
ห้วงแห่งตัณหานั้นใหญ่โต
เวิ้งว้างน่ากลัวปานใด ตรองดู
.
ปุถุชนคนทั่วไป
จะตกอยู่ในทะเลกิเลส
ตกอยู่ในห้วงของตัณหา
ดำผุดดำว่าย
อยู่อย่างไร้จุดหมาย
แต่ก็ยังคงอยู่ได้
เพราะมัวไปหลง
เหยื่อจากห้วงกิเลสนั้น
.
ทุกข์ยาก ก็มองข้ามไปสิ้น
วนมาเกิด วนมาตาย
แต่กลับไม่รุ้ตัวกัน
ไม่เข้าใจถึงเหตุต้นตอว่า
ตัวก่อทุกข์ที่แท้คือตัวเรา ....
ตัวเราเป็นรากเหง้า
ของทุกข์ทั้งมวลโดยแท้
.
ดูช่างน่ากลัว เวิ้งว้าง
ว้าเหว่ และอ้างว้าง วังเวง
ที่ตัวเราไม่เข้าใจตัวเรา
และซ้ำร้ายก็คือ
เรานี่แหละ จะต้องปล่อยวางตัวเรา
.
แต่นี่ก็เป็นทางเดียว
ที่เราจะไปสุ่ความสงบ
เป็นทางแห่งสันติแท้จริง
เข้าใจตัวเรา
.
หยุดและวางความยึดมั่น
ถือมั่นในตัว กลบตัณหา
อุปาทาน ให้สิ้นไป.........
.
ฝังความอยาก
ทั้งปวงไว้กับโลกแล้ว
.
แม้ไม่รุ้จัก เราก็จะเห็น
เห็นพระนิพพาน...
คือความจริงของชีวิต
สงบเย็นไง
ก็พอแล้ว
