ปีเก่า ปีใหม่ ปีเดียวกัน

 ปีใหม่ ต้องดี กว่าปีเก่า

ดวงใจใหม่ นี้ดี กว่าปีใหม่

คือรู้อะไร มากกว่ากัน แหละท่านขา

หมายถึงมี ความกว้างขวาง ทางปัญญา

ให้อาตมา ก้าวล่วงทุกข์ รุกขึ้นไป ฯ

.

อันปีใหม่ นั้นต้องดี กว่าปีเก่า

ใหม่เปล่า ๆ ไม่มีดี นี้ไม่ไหว

ดีแต่ปาก ใจไม่ดี ดีทำไม

ให้ผีไย เย้ยเยาะ เหมาะหรือเรา ฯ

.

สะอาดกว่า สว่างกว่า สงบกว่า

เรียกว่าใหม่ ยิ่งขึ้นมา อย่ามัวเขลา

ใกล้นิพพาน ยิ่งขึ้นไป ไม่หลงเงา

เรียกว่าเรา มีปีใหม่ ใหม่จริง เอย ฯ

.

สันดานจิต ชอบเวียน เปลี่ยนเสมอ

มันเฝ้าเพ้อ หาใหม่ ไฝ่กระสัน

จะเปลี่ยนรส เปลี่ยนที่ เปลี่ยนสิ่งอัน

แวดล้อมมัน เปลี่ยนเวลา เปลี่ยนอารมณ์

.

รสของความ เปลี่ยนแปลง แฝงเจืออยู่

จึงได้ดู เป็นรส ที่เหมาะสม

เป็นรสแห่ง อนิจจัง ช่างลับลม

ไม่รู้ถึง จึ่งงม ว่า เลิศ ดี ฯ

.

พระอาจารย์พุทธทาส

ให้พรปีใหม่เอย



หายใจ ใจหาย

ผมก็ทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่ เหลือเกิน 
ผมหายใจอยู่ 
หายใจเนี่ย เป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด 
ลมหายใจ เป็นสิ่งที่แผ่วเบา 
แต่เป็นอย่างเดียว ที่ทำให้คุณรู้
ได้ตระหนักได้ว่า คุณเป็นมนุษย์อยู่ 

คุณจะเป็น อะไรอันนัั้น
ไม่ใช่เรื่องสำคัญ
ลมหายใจ ต่างหาก 
ที่เป็นของ ที่บางเบา
ทำให้เรารู้ว่า เรามีชีวิตอยู่ 

แล้วเมื่อเรามีชีวิตอยู่ นั้นแหละ 
เราก็จะมีจิตสำนึกว่า 
เราควร จะทำอะไร 
เหมาะสม กับการดำเนินชีวิต
หรือ การดำรงชีวิต 
ก็แค่นี้ ยังไม่พออีกเหรอ 
พอแล้ว เท่านี้ พอแล้ว 
หายใจอยู่....
 อ.ถวัลย์ ดัชนี้






กระจกสะท้อนเสมอ

 อย่า คิด พูด ทำ ไปในลักษณะ

ที่เหยียดหยามใครๆว่าเป็นคนโง่

เพราะ เราอาจจะเป็น คนโง่เช่นนั้น

เพราะเหตุนั้นอยู่แล้ว โดยไม่รู้สึกตัว




ยิ้มได้มาฟรีๆ

รอยยิ้มเย็นเย็น เป็นแบบอย่าง

สรรค์สร้างไมตรี ดีหนักหนา

รอยยิ้มเย็นเย็น เป็นตัวยา

ช่วยรักษาแผลจิต ถอนพิษใจ

.

ทำไม่ยากดอกหนา ถ้าจะยิ้ม

เพียงทำใจให้อิ่ม ก็ยิ้มได้

หวังแต่คอยรอยยิ้ม ให้อิ่มใจ

คอยยิ้มใครก็ไม่อิ่ม เท่ายิ้มเอง



มีประโยชน์ ไร้ประโยชน์

ยามจนคนเคียดแค้น-ชิงชัง

ยามมั่งมีคนประนัง-นอบน้อม

เฉกพฤกษ์ดกนกหวัง-เวียนสู่ เสมอมา

ปางหมดผลนกพร้อม-พรากสิ้นบินหนีฯ

.



 ว่าง คือ คำตอบ

ของ คำสอน ทั้งมวล


ศิษย์ มี ครู

ประนตน้อม พร้อมจิต ลิขิตสาร
ดำริกานท์ ก้มเกศ พิเศษหมาย
นบบูชา พระคุณครู มิรู้วาย
ทั้งจิตกาย ตั้งมั่น กตัญญู

    พระคุณที่  สั่งสอน ทั้งศาสตร์ศิลป์
ให้ศิษย์ สิ้นสงสัย ให้ความรู้
เกิดปัญญา ก้าวหน้า เพราะคำครู
ยังก้องอยู่ โสตประสาท มิขาดไป

     ตั้งแต่เรียน เขียน ก ทั้งนับเลข
นิทานเสก สอนสั่ง สร้างนิสัย
ขัดเกลาจิต ศิษย์ อยู่ให้รู้วัย
ว่าสิ่งไหน นั้นควร ไม่ควรทำ

     ในวาระ วันครู ผมขอเขียน
ต่างแพเทียน ธูปทอง อันผ่องล้ำ
สร้อยอักษร ล้วนจิต พินิจจำ
กระแสน้ำ พระคุณครู อยู่ชั่วกาล


อ่อนหวาน อ่อนโยน อ่อนน้อม 
อบอุ่น ละมุนอยู่ ในใจเสมอ 
ครูผู้ให้ความรู้ ระลึก นึกถึงทีไร ก็อุ่นใจ




ใครคือครู

ใครคือครู ครูคือใคร ในวันนี้
ใช่อยู่ที่ ปริญญา มหาศาล
ใช่อยู่ที่ เรียกว่า ครูอาจารย์
ใช่อยู่นาน สอนนาน ในโรงเรียน

ครูคือผู้ ชี้นำ ทางความคิด
ให้รู้ถูก รู้ผิด คิดอ่านเขียน
ให้รู้ทุกข์ รู้ยาก รู้พากเพียร
ให้รู้เปลี่ยน แปลงสู้ รู้สร้างงาน

ครูคือผู้ ยกระดับ วิญญาณมนุษย์
ให้สูงสุด กว่าสัตว์ เดรัจฉาน
ปลุกสำนึก สั่งสม อุดมการณ์
มีดวงมาลย์ เพื่อมวลชน ใช่ตนเอง

ครูจึงเป็น นักสร้าง ที่ใหญ่ยิ่ง
สร้างคนจริง สร้างคนกล้า สร้างคนเก่ง
สร้างคนให้ ได้เป็นตัว ของตัวเอง
ขอมอบเพลง นี้มา บูชาครูฯ

อ.เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์

ข้าพเจ้ากลัว

ข้าพเจ้ากลัว ในความต้องการของตัวเอง...
ความไม่รู้จักพอ ความไม่รู้จักจบสิ้น...
กลัวที่จะต้องตามสังคม เขามีเช่นไร
ข้าพเจ้าจะต้องตะเกียก ตะกายหา...
ให้มีเท่าและเหมือน...

สังคมมีสิ่งฟุ่มเฟือย ตกแต่งมากเท่านี้..
ข้าพเจ้าจะต้องมีตาม สังคมมีเหรียญ...
มีตรามียศ และ ขั้นเท่านั้น...
ข้าพเจ้า จะต้องไล่กวดตาม...

ชีวิตสันโดษพอใจ เฉพาะที่มี
และความมักน้อย จะหมดไปหรือนี่
ชีวิตนี้ต่อไปจะมิต้อง เหน็ดเหนื่อย
อยู่กับการวิ่งไล่ ความอยาก....
ของตนไม่รู้จบ และ ที่สำคัญนั้น...
การวิ่งไล่นี้ ได้ให้ผล อันควรค่าหรือไม่...
มีใครจะตอบข้าพเจ้าได้ ก่อนที่จะก้าวเดินทางนี้ไป.....
ครู โกมล คีมทอง

 อุดมการณ์ที่มิเคยสูญหายตามกาลเวลา....