วาจาสิทธิ์

ศิลปะทั้งผอง ต้องฝึกหัด    
ตามบรรทัดฐานเห็น เป็นปฐม
วาทศิลป์เลิศล้ำ คำนิยม              
คมเหนือคม อาวุธใด ในปฐพี

ครูอาจารย์การพูด พิสูจน์แล้ว      
อันดวงแก้ว แจ่มจำรัสรัศมี
ถึงแรกมัวสลัวผ้า เหมือนราคี        
เช็ดขัดดีขึ้นมา จึงน่ายล

           ถึงบางพูดพูดดี เป็นศรีศักดิ์           
มีคนรักรสถ้อย อร่อยจิต
แม้นพูดชั่วตัวตาย ทำลายมิตร
จะชอบผิดในมนุษย์ เพราะพูดจา

พรวิเศษ..จากธรรมชาติ

ธรรมชาติ 

ให้พรประเสริฐ..ทุกวันๆ

แต่เราลืมพร...มหัศจรรย์นั้น

***

เราสามารถ..ที่จะใช้ชีวิต

ได้อย่าง...เป็นอิสระเสรี

สามารถ...ที่จะมองเห็น

พระอาทิตย์..กำลังขึ้น

พระอาทิตย์...ตกดิน 

***

ฉันหลับตา..หายใจเข้า  

ฉันลืมตา..ฉันรู้ซึ้งถึง

ความงามบริสุทธิ์

ตอนพระอาทิตย์....ขึ้นลง

ที่ธรรมชาติ สร้างสรรค์

***

ฉัน..เบิกบานกับ

พระอาทิตย์..

ที่สวยงาม 

***

แค่นี้เอง...เพียงเท่านี้  

ไม่จำเป็น...ต้องใช้เวลา 

ใช้...ความพยายามใดๆ 

หรือใช้...ความเข้าใจอะไรๆเลย

***

ความปิติ เบิกบาน  สดชื่น

ก็จะบังเกิด ขึ้นเอง

โดยธรรมชาติเอง

เขาเรา และโลก

จงทำกับเพื่อนมนุษย์โดยคิดว่า

เขาเป็นเพื่อนเกิด แก่ เจ็บตาย ของเรา

เขาเป็นเพื่อน เวียนว่ายอยู่ในวัฏสงสาร ด้วยกันกะเรา

เขาก็ตกอยู่ใต้อำนาจกิเลส เหมือนเรา ย่อมพลั้งเผลอไปบ้าง

เขาก็มีราคะ โทสะ โมหะ ไม่น้อยไปกว่าเรา

เขาย่อมพลั้งเผลอ บางคราวเหมือนเรา

เขาก็ไม่รู้ว่าเกิดมาทำไม เหมือนเรา ไม่รู้จักนิพพานเหมือนเรา

เขาโง่ในบางอย่าง เหมือนที่เราเคยโง่

เขาก็ตามใจตัวเองในบางอย่าง เหมือนที่เราเคยกระทำ

เขาก็อยากดีเหมือนเรา ที่อยาก ดี -เด่น -ดัง

เขาก็มักจะกอบโกย และเอาเปรียบเมื่อมีโอกาสเหมือนเรา

เขามีสิทธิที่จะบ้าดี-เมาดี-หลงดี-จมดี เหมือนเรา

เขาเป็นคนธรรมดา ที่ยึดมั่น ถือมั่น อะไรต่างๆเหมือนเรา

เขาไม่มีหน้าที่ ที่จะเป็นทุกข์ หรือตายแทนเรา

เขาเป็นเพื่อนร่วมชาติ ร่วมศาสนา กะเรา

เขาก็ทำอะไรด้วยความคิดชั่วแล่น และผลุนผลันเหมือนเรา

เขามีหน้าที่รับผิดชอบ ต่อครอบครัวของเขา มิใช่ของเรา

เขามีสิทธิ ที่จะมีรสนิยม ตามพอใจของเขา

เขามีสิทธิ ที่จะเลือก(แม้ศาสนา) ตามพอใจของเขา

เขามีสิทธิ ที่จะใช้สมบัติ สาธารณะ เท่ากันกับเรา

เขามีสิทธิ ที่จะเป็ฯโรคประสาท หรือเป็นบ้า เท่ากับเรา

เขามีสิทธฺ ที่จะขอความช่วยเหลือ เห็นอกเห็นใจจากเรา

เขามีสิทธิ ที่จะได้รับอภัย จากเรา ตามควรแก่กรณี

เขามีสิทธิ ที่จะเป็นสังคมนิยม หรือ เสรีนิยม ตามใจเขา

เขามีสิทธิ ที่จะเห็นแก่ตัว ก่อนเห็นแก่ผู้อื่น

เขามีสิทธิ แห่งมนุษยชน เท่ากันกับเรา,สำหรับจะอยู่ในโลก

ถ้าเราคิดกันอย่างนี้ จะไม่มีการ ขัดแย้งใดๆเกิดขึ้น.

มนุษย์โดย ส่วนมาก

คิดถึงแต่ ตนเอง

ไม่ค่อยคิด นอกกรอบ

มักขังใจตน ไว้ในกรงชีวิต

ฉลาดคิดให้เป็น

หลายปีก่อนอาจารย์เซน ท่าน ติช นัท ฮันท์ 
มาบรรยายธรรมที่เมืองไทย พูดถึงความสุข 
ท่านบอกว่า การหาความสุขง่ายนิดเดียว 
ไม่ต้องไปหาที่ไหนไกล 
ความสุขอยู่ในปัจจุบันและอยู่กับตัวเรานี่เอง

คนจำนวนมากเชื่อว่า
จะมีความสุขได้ต้องมี ‘ข้อแม้’ ของความสุข 
เช่น ก้าวหน้าในหน้าที่การงาน 
มีเงิน มีคนรัก มีบ้าน มีรถยนต์ ฯลฯ จึงจะสุขได้

แต่ความจริงความสุข
มิได้มาจากปัจจัยภายนอกเหล่านั้น 
ความสุขอยู่ภายในตัวเราเอง 
เราทุกคนสามารถสุขได้ทันที 
เราทุกคนมีข้อแม้ของความสุขมากมายอยู่แล้ว 
ขอเพียงมองให้ถูกมุม

ท่าน ติช นัท ฮันท์ บอกว่า 
ลองกำหนดสติ หายใจเข้าแล้วเพ่งจิต
ที่นัยน์ตาของเรา มันยังเป็นปกติดี 
สามารถมองเห็นได้ 
หายใจออกแล้วยิ้มให้นัยน์ตาของเรา 
เรามีนัยน์ตามองเห็นสีสันของโลก 
นี่ก็เป็นความสุขแล้ว 
ดังนั้นแค่มีนัยน์ตาสมบูรณ์ 
ก็เป็นข้อแม้ให้มีความสุขได้แล้ว

ลองพิจารณาดูแขนหรือมือของเรา 
มันยังคงอยู่ ใช้งานได้ 
ดังนั้นแค่มีแขนมีมือ 
ก็เป็นข้อแม้ให้มีความสุขได้แล้ว

ลองพิจารณาดูหัวใจเรา 
มันเต้นเป็นปกติ เมื่อเราหายใจเข้าออก 
จงยิ้มให้หัวใจของเรา 
หัวใจเรายังเต้นอยู่ 
ก็เป็นข้อแม้ให้มีความสุขได้แล้ว

เหล่านี้ดูเป็นเรื่องเล็กน้อยและธรรมดาอย่างยิ่ง 
แต่คนเรามักมองข้ามสิ่งดี ๆ ที่เรามี 
หันไปมองเปรียบเทียบ
กับคนอื่นที่มีมากกว่า 
แทบร้อยละร้อยเป็นวัตถุ

ถ้ากำหนดดูโลกแบบ 
‘พอใจในสิ่งที่ตนมี’ นี้ 
จะพบว่าเรามีข้อแม้มากมายเหลือเกิน
ที่จะทำให้เรามีความสุข 
ไม่ต้องรอพรุ่งนี้ เราสุขในนาทีนี้ได้ 

ไม่ต้องรอถูกหวยหรือ
ได้โบนัสเงินเดือนขึ้น ก็สุขได้ 
ไม่ต้องรอมีคนรัก เราก็สุขได้

ท่าน ติช นัท ฮันท์ 
เขียนในหนังสือ Being Peace ว่า 
“หายใจเข้า กายและจิตฉันสงบ 
หายใจออก ฉันยิ้ม อยู่ในปัจจุบัน 
ฉันรู้ว่านี่คือขณะจิตเดียวเท่านั้น”

ความสุขอยู่ในปัจจุบันขณะ 
อยู่ในความปกติ อยู่ในเรื่องธรรมดา 
แต่เราต้องรู้จักมอง 
อย่ามัวแต่มองคนอื่น 
มองตัวเราเองนี่แหละ 
มองดูร่างกายของเรา แขน ขา นิ้ว มือ 
ลองขยับมันดู 

หายใจเข้าออก สัมผัสลมหายใจ 
สัมผัสการเต้นของหัวใจ 
สัมผัสความเย็นร้อนที่แตะผิวหนัง 
กะพริบตาแล้วมองไปทั่ว 
นี่คือร่างกายของเรา 

ลึกลงไปในสมอง ระบบจิตใจกำลังทำงาน 
เรารู้สึกตัว เราคุมมันได้ด้วยสติ 
แม้ว่าบางครั้งเมื่อเผลอ มันก็คุมเรา 

แต่มันเป็นร่างกายจิตใจของเรา
ที่เราสามารถทำให้มันอยู่ในสภาพที่ดีที่สุดได้ 
เราเลือกที่จะมีความสุขได้ 
และไม่ยากอย่างที่คิด 
ต้นทุนของความสุขไม่แพง
อย่างที่คนส่วนมากเชื่อ

นี่ก็คือการพิจารณาหาข้อแม้
ของความสุขแบบง่าย ๆ

นี่ก็คือการมองด้านดีของตัวเราและโลก

นี่ก็คือ ‘น้ำครึ่งแก้ว’

จะมองด้านบวกก็สุข 
มองด้านลบก็ทุกข์ 
มองโลกให้เป็นปัญหา ก็เป็นปัญหา

เมื่อไม่มีปัญหา ก็อย่าหาเหามาใส่หัว

แว่นตาของเรานั้น 
กรอบเดียวกันใส่เลนส์ใส
ก็มองเห็นโลกใส ใส่เลนส์ดำ 
ก็มองเห็นโลกดำมืด

เราเป็น เจ้าของร่างกายของเรา 
รักษามันให้ดี อย่าให้ไขมัน
และอนุมูลอิสระพอกพูน
จนร่างกายเสียหาย

เราเป็นเจ้าของจิตใจของเรา 
รักษามันให้ดี ไม่ให้ทุกข์โดยไม่จำเป็น 
อย่าเติมอนุมูลอิสระทางใจ
เข้าไปโดยไม่จำเป็น

อารมณ์โกรธ กลัว เศร้า 
หงอยเหงา ต่าง ๆ 
เป็นธรรมชาติของมนุษย์ 
เป็นโปรแกรมที่ถูกฝังมาอย่างนี้ 

เมื่อเข้าใจมัน ตามมันทัน 
ก็จะไม่ทุกข์ร้อนกับมัน 
เพราะอารมณ์เหล่านี้
เกิดและดับตามธรรมชาติ 

ถ้าเรามีสติ มันก็เกิดขึ้นไม่ได้ 
ถ้าเราเผลอปล่อยให้มันเกิดมา 
ก็แค่เรียกสติคืนมา 
เฝ้าดูมันโดยไม่ต้องทำอะไรกับมัน 
ไม่ต้องคิดกำจัดมัน 
แค่ปล่อยให้มันหายไปเอง 
เพราะมันจะไปเองตามธรรมชาติ

เมื่อเข้าใจกลไกการทำงานของอารมณ์ 
และข้อแม้ของความสุข ก็ไม่มีเหตุผลใด
ที่เราจะไม่สามารถใช้ชีวิตที่เหลือ
อย่างมีความสุขและมีคุณค่า

.………………..

จากหนังสือ ยาเม็ดสีแดง

วินทร์ เลียววาริณ

สังคมวิปริต

โลกปัจจุบัน เต็มไปด้วย
กับดักหลุมดำ ดึงดูดผู้คน ให้ลงต่ำ
ทั้งสื่อลามก ทั้งสงครามฆ่าฟัน
ทั้งการแข่งขัน แย่งความสำคัญกัน

จึงไม่น่าสงสัยว่า
ความรู้ความเห็น ของคนทั่วไป
ทำไมวิปริต ผิดเพี้ยนกันใหญ่
บางที เอาโจร มาเป็นพระเอก
บางที คนดีเหนียมอาย กับการทำดี
บางที การทำเรื่องน่าละอาย
เป็นการพิสูจน์ใจถึง

ภพคนส่วนใหญ่ จึงภพคนที่ชั่ว
โดยไม่รู้ตัวว่าจิตของตน
ตกอยู่ในภพที่ชั่ว
เพราะสภาพแวดล้อม
ทั้งมวลพากันตะล่อม
หลอกว่าภพชั่ว คือ
ภพปกติ ของคนทั่วไป

วาทะ ดังตฤณ

เซนในสายลม

 เซนกับสายลม พัดไหวไหว

.

การเดินตาม...แบบแผน

และติด...ในกฎเกณฑ์

เป็นการ...ผูกมัดตัวเอง

โดย...ไม่ต้องมีเชือก

.

การกระทำ...เพียงแค่

รวมจิต...เป็นหนึ่ง

และบังคับมัน....ให้สงบลง

เป็นลัทธินิยม...ความนิ่งเฉย

และ...เป็นเซนที่ผิด

.

การยึดถือความคิด...ของตนเอง

และลืมโลก...ที่ปรากฎอยู่

ตามสภาพ...ของมัน

เป็นการตกลงไป...สู่เหวที่ลึก

.

ความรู้สึก...ยึดมั่น

ที่ว่าตน....ต้องรู้ทุกอย่าง

และไม่ยอม....ให้สิ่งใด มาหลอกลวง

เป็นการใส่โซ่ตรวน....ให้กับตัวเอง

.

ใครที่คิดว่า....เขาบรรลุเห็นแจ้ง

ด้วยการยก...ระดับความคิด

เป็นเพียงการเล่น...กับสิ่งหลอกหลอน

คลื่นลมทะเล

 

.

อารมณ์รัก 

มักจะทำให้ตาบอด

 มองไม่เห็นผิดชอบชั่วดี

เหมือนน้ำที่มีแต่สีแดง 

มองไม่เห็นอะไรในน้ำเลย

อารมณ์ชัง 

มักจะทำให้ใจขุ่นมัว 

เพราะหมกมุ่นแต่เคียดแค้นชิงชัง

เหมือนน้ำที่เดือดพล่าน 

มองไม่เห็นอะไรในน้ำชัด

อารมณ์เหงาซึม 

มักจะทำให้ใจล้าเบื่อหน่าย 

เพราะหมกมุ่นแต่เรื่องเก่าๆ

เหมือนน้ำที่มีจอกแหนมาก 

ย่อมมองไม่เห็นอะไรในน้ำชัด

อารมณ์เซ็งฟุ้งซ่าน 

มักจะทำให้ใจวุ่นวายว้าวุ่น 

เพราะเครียดกับเรื่องรอบตัว

เหมือนน้ำที่มีแต่คลื่น 

ย่อมมองไม่เห็นอะไรในน้ำ

อารมณ์งุนงงระแวงสงสัย 

มักจะทำให้ใจสับสน 

เพราะวุ่นวายกับสิ่งไร้สาระ

เหมือนน้ำที่ขุ่นมัว 

มองไม่เห็นอะไรในน้ำ

ดังนั้นพระท่านจึงว่า 

นิวรณ์ ปิดกั้นใจ

ไม่ให้รู้ ไม่ให้เห็น ไม่ให้พบ

กับสิ่งที่ดี มีคุณ มีประโยชน์ 

ดังนั้นเราจึงต้องระวังใจดังคำว่า

จิตฺตํ ทนฺตํ สุขาวหํ 

จิตที่ฝึกดีแล้วนำสุขมาให้

เมฆลอยบนฟ้า

 ค้นนหา ความสงบ 

กลับโดน ความคิดหลอก

เฝ้าดูความคิด และเข้าใจมัน 

กลับพบ ความสงบที่แท้จริง

.

ศาสนา ที่แท้จริงนั้น มิใช่เรื่อง

ของการเอารางวัล มาหลอกล่อ

เอาสวรรค์มาชักจูง เอานรกมาขู่ให้กลัว 

แต่คือการทำให้มนุษย์ สามารถเข้าใจในตนเอง

ประจักษ์แจ้งในตนเอง และประจักษ์แจ้ง

ในความสัมพันธ์ ระหว่างตนเองและผู้อื่น

เมื่อนั้นสันติภาพ และความรัก

ในสังคม จึงจะเกิดขึ้นได้

.

มาจากธรรมชาติ...ก็ดับไปกับธรรมชาติ

อย่าพยายาม สร้างสิ่งที่มันเป็น

อนัตตาอยู่แล้ว ให้เป็นตัวตน ขึ้นมา

แค่กระแสปรุงแต่ง แห่งธรรมชาติ 

ไหลเคลื่อนไป ขณะต่อขณะ

ไม่มีตัวตน สัตว์ เรา เขา บุคคล ใดๆทั้งสิ้น

.

รู้จักต้นกำเนิด แห่งการเกิด-ดับ 

ก็จะเข้าใจ ว่าไม่มีอะไรพิเศษกว่าอะไร

ทุกสรรพสิ่งคือสิ่งเดียวกัน....."ธรรมชาติล้วนๆ"

.

มีกู...มีกรรม มีวิบากกรรม มีชาตินี้ มีชาติหน้า

หมดกู..หมดกรรม หมดวิบากกรรม 

หมดชาตินี้ หมดชาติหน้า

สละซึ่งอัตตา

เจ้ากรรม นายเวร อวิชชา 

ภพ ชาติ ก็ถูกทำลาย หมดสิ้น