นิ่งใจใส

เหนื่อยไหม.....
กับการพูดไร้สาระ
และ ใช้ความคิด
ในสิ่ง ที่ไร้ประโยชน์
 ถ้าเหนื่อย ก็จงหยุดเสีย

ยิ่งเธอพูด และคิดมาก เท่าใด
เธอก็ยิ่ง ห่างไกล
ความจริง มากเท่านั้น
จงหยุดการพูด และ คิด
และจะไม่มีสิ่งใด ที่เธอจะไม่รู้




โมโห โกรธ เกลียด

อนัตถะ ชะนะโน โกโธ
ความโมโห โกรธา พากลัดกลุ้ม
ดุจเพลิงสุม ดวงจิต พิษร้ายหลาย
มักก่อเรื่อง เคืองขุ่น ให้วุ่นวาย 
เรื่องเลวร้าย หลายชนิด ติดตามมา
เพียงวูบเดียว หากไม่ข่ม อารมณ์โกรธ
ก่อทุกข์โทษ โหดเ้หี้ยม เกรียมหนักหนา
โกรธต้นตอ ก่อพินาศ ขาดเมตตา
ปิดปัญญา พาตนทน ทุกข์นาน

.......................................... 

อันความโกรธ โทษนี้ ชี้เฉลย
ไม่ดีเลย แปรจิต เป็นมิจฉา
ถึงฆ่าฟัน กันตาย วายชีวา
เพราะโกรธา บาปชั่ว เป็นตัวการ
ดังกองไฟ ใส่สุม ที่รุมเผา
จิตร้อนเร่า มุ่งร้าย หมายประหาร
คนแท้ๆ แปรพักตร์ เป็นยักษ์มาร
เปลี่ยนสันดาน วิปริต ผิดผู้คน


.....................................
 
ความโกรธ เป็นเช่น ดังสนิมหนา
กินศิลา ผุกร่อน ไม่หย่อนหยุด
โลหะชาติ มีดพร้า แลอาวุธ
สนิมคุด กินขาด พินาศไป
สนิมเหล็ก กินเหล็กนั้น เล็กน้อย
เจ้าของคอย ขัดล้าง ระวังไหว
สนิมโกรธ โดดดิ้น เข้ากินใจ
สุดวิสัย ขัดราก ขุดรากตอ

.............................................


ไม่หักห้าม ความโกรธ มันโหดหาม
ย่อมสร้าง ความพินาศ อนาถหนอ
ประทุษจิต ผิดอย่าง ไม่รั้งรอ
กระโดดก่อ สร้างกรรม แล้วทำลาย
พระท่านวอน สอนสั่ง ระวังโทษ
ละความโกรธ ลงบ้าง ให้ห่างหาย
ใจเป็นสุข ทุกข์บ้าง ก็จางคลาย
ที่มุ่งร้าย กลับมา เมตตากัน


................................................


จิตกำเริบ เสิบสาน ทำการผิด
ก็เพราะจิต มีโกรธ โทษมหันต์
พอโกรธจิต ผิดชั่ว ก็พัวพัน
ไม่มีวัน ทำดี ให้มีคุณ
เมื่อความดี หนีหาย ทำลายหมด
ก็ถึงบทตัวบาป กระหนาบหนุน
พอบาปมา เกาะกิน ก็สิ้นบุญ
ไม่มีทุน สร้างธรรม ก่อกรรมดี


ที่มา :: หนังสือ “คลายอารมณ์ร้าย”
พระอาจารย์สุโข กตปุญโญ




จงหยุด

เรื่องบางเรื่อง
ไม่สามารถ อธิบายได้ด้วย
ตัวอักษร คำพูด หรือ เหตุผลใดๆ
ด้วยคำพูดนั้น ก่อให้เกิดคำพูด
และเหตุผลไปเรื่อยๆ ไม่มีสิ้นสุด

แต่ เต๋า นั้นเป็นสิ่งที่ หยุดสนิท
อยู่ในใจตนเอง......
เป็นสภาวะอันสูง ที่ไม่ต้องการ
การยอมรับ หรือ ปฏิเสธ  
ด้วยสิ่งนี้จึงไม่อาจอธิบาย
ได้ด้วยคำพูด หรือ เหตุผลใดๆ

อย่าโกรธเลย

ไปโกรธเขา เข้าใจว่า เขาทำผิด
แต่ลืมคิด ถึงโทษ เราโกรธนั้น
เขาผิดศอก เราผิดวา บ้าพอกัน
มิฉะนั้น อย่าไปโกรธ โทษเขาเลย

เมื่อเห็น เขาทำไม่ดี อย่าใส่ใจ
อย่าไปคิด ขุ่นเคือง เรื่องของเขา
มันจะเข้า มาสุมสู่ อยู่ใจเรา
แล้วจะเศร้า ทุกข์ใจ ได้เหมือนกัน

จะเอาดี ลืมดี ที่มีอยู่
เลยไม่รู้ ว่าดี อยู่ที่ไหน
ได้แต่วิ่ง หาดี อยู่เรื่อยไป
ผลสุดท้าย เลยไม่ได้ อะไรเลย

ว่าด้วยเรื่อง รัก

ต่างคน ต่างคิดประสงค์  ตรงกันข้าม
ก่อเกิด ความขัดข้อง ระหองระแหง
เข้าทำนอง ขิงก็รา ข่าก็แรง
เมื่อขัดแย้ง ต่างฝ่าย ต่างเข้าข้างตัว

ความหึงหวง ความระแวง คลางแคลงจิต
คือยาพิษ ชโลมใจ ให้ทุกข์หนัก
ความริษยา พยาบาท อาฆาตนัก
คือมารร้าย ทำลายรัก และ ชีวี

ความยุ่งยาก ของชีวิตสมรส
ที่ปรากฏ เพราะสนใจ ในรูปร่าง
ลุ่มหลงรัก กิริยา และท่าทาง
จึงต้องร้าง เมื่ออยู่ไป ไร้คุณธรรม


นักฟังที่ดี

อวดฉลาด พูดออก บอกว่าโง่
ฟ้งเขา โอ้อวดอ้าง อย่าขวางเขา
ขัดคอเขา เขาโกรธ พิโรธเรา
เป็นเรื่อง เร่าร้อนใจ ไม่เป็นการ

ใครมีปาก อยากพูด ก็พูดไป
เรื่องอะไร ก็ช่าง อย่าฟังขาน
เราอย่า ต่อก่อก้าว ให้ร้าวราน
ความรำคาญ ก็จะหาย สบายใจ

พระยานรรัตนราชมานิต

สิ่งที่เรียกว่า...


สิ่งที่ย้อนไม่ได้  คือ เวลา
สิ่งที่หนีไม่พ้น คือ ความตาย
สิ่งที่ซื้อไม่ได้ คือ ชีวิต
สิ่งที่มองไม่เห็น คือ ใจคน
สิ่งที่ไม่อดทน คือ ใจตน

สิ่งที่ต้องพกไว้ คือ สติ
สิ่งที่ไม่น่ายึดติด คือ ปัญหา
สิ่งที่ต้องติดตัว คือ ปัญญา
สิ่งที่น่าจะค้นหา คือ ใจตน
  
ใจเราเอง ยังสับสน 
ใจคนอื่น ไม่แน่นอน
  
จี้กง



ปาก หนอ ปาก

ปาก ของเรานั้น
จะทำให้คน  เป็นมิตรก็ได้
จะทำให้คน  เป็นศัตรูก็ได้
จะทำให้คน  รักกันก็ได้
จะทำให้คน  ต่อยปากกันก็ได้

ด้วยปาก นี่เอง
คือคำพูดนี่มันสำคัญ นักหนา
ถ้าหากว่าพูดออกไปดี  ก็มีคุณค่า
พูดถ้อยคำที่ไม่ดี  ก็หมดคุณค่า
เป็นการทำลายคุณค่า  ของตัวเราเอง

หลวงพ่อปัญญา



ฟังกิเลสคุย

คุยเสียดี ที่แท้ แพ้กิเลส
น่าสมเพช   เตือนเท่าไหร่ ก็ไม่เห็น
ว่าเป็นทาส  กิเลส  อยู่เช้าเย็น
จะอวดเป็น  ปราชญ์ไป  ทำไมนา

ค้นธรรมะ หาทางออก อุ้มกิเลส
น่าสมเพช จริงๆ เที่ยววิ่งหา
ตำรานี่ ตำรานั่น สรรหามา
ได้เป็นข้า กิเลสไป สมใจเอย ฯ
  
พระอาจารย์พุทธทาส

พรในใจ

พร.. อันเป็นศรี
กระจ่างที่ใจคุณ
จงมาเกื้อหนุน
โลกสวยอำไพฯ

พร.. ที่วิสุทธิ์
พรายดุจแสงไข
ส่องฟ้าส่องใจ
ส่องผ่านในตนฯ

พรเอย.. พรสวรรค์
เสกสรรเบื้องบน
ทางที่เดินหน
ทองทาใจเราฯ

ศรีเอย.. ศรีสวัสดิ์
จรัสพุทธไขเขลา
สาดแรงแสงเกลา
นำน้อมในพรฯ
c. ทางแก้ว

โสเภณีทางวิญญาณ

โสเภณี ทางวิญญาณ
โสเภณีทางวิญญาณนั้นมัน หมายถึง
คนที่ชอบ แต่งเนื้อแต่งตัว 
อวดเพศตรงกันข้าม
ใส่เครื่องแต่งตัว รัดรูปรัดทรง 
ต้องการ จะแสดงสิ่งที่เป็น
ปัจจัยแก่ ความรู้สึกทางเพศ 
ด้วยกิริยาท่าทางก็ได้ ด้วยสิ่งของก็ได้ 
ด้วยเครื่องแต่งตัวก็ได้ 
แล้วก็ฉุยฉาย ไปมาอยู่ในสังคม 
อย่างนี้ เราเรียกเขาว่า...
โสเภณีทางวิญญาณ

มีคนเอาไปวิพากษ์วิจารณ์
ในหน้าหนังสือพิมพ์บ้าง
ครั้งสองครั้ง แล้วก็หายเงียบไป
แต่ขอให้รู้ไว้เถอะว่า
เรื่องโสเภณีทางวิญญาณ
นั่นแหละ เป็นปัญหามาก.

ดูหน้าโฆษณา ในหน้าหนังสือพิมพ์
ต่างๆในยุคปัจจุบันนี้ ด้วยแล้ว
ลักษณะเป็นโสเภณีทางวิญญาณ ทั้งนั้น
โฆษณาสินค้า โฆษณาสิ่งของอื่นๆ
โฆษณาหนัง โฆษณาละคร โฆษณา
อะไรก็ตาม โฆษณาโดยภาพชนิด
โสเภณีทางวิญญาณ
เด็กๆดูแล้วจิตทราม ตกวูบไปทีเดียว.

ฉะนั้น ช่วยจำคำนี้ไว้ให้ดีว่า
โสเภณีทางวิญญาณ นี้ กำลังระบาด
เป็นโรคระบาด อยู่ในโลก
จะเป็นเครื่องวินาศแก่โลก
ถ้ามันหยุดเสียไม่ได้.

พุทธบริษัท อย่าเอาเลย,
พุทธบริษัททั้งหญิงทั้งชาย
อย่าได้ แต่งเนื้อแต่งตัว
หรือมีกิริยา ท่าทางชนิดที่เป็น
โสเภณีทางวิญญาณเลย
ขอให้เกลียดชังคำว่า
โสเภณีทางวิญญาณนี้
ให้มากที่สุดที่จะมากได้. นี้เรียกว่า
คำที่ผูกขึ้น ที่มันไม่มีพูดกันมาแต่ก่อน.



พระอาจารย์พุทธทาส
(ฟ้าสางระหว่าง ๕๐ ปีที่มีสวนโมกข์ ตอน๑, ๒๕๒๙: ๑๑๗)

รสวาจา

สัมผัสรรสวาจา หวานอร่อย
เป็นรสหวาน การรอคอยมิแข่งขัน
เป็นรสแห่งจิต แกร่งกล้าพูดจากัน
เป็นรสชาติ มิตรญาติอัน-เอื้ออารี



มอมเมา โง่เขลา เบาปัญญา

       สุนทรภู่ครูกวี มีชื่อนัก
       ว่าเมาเหล้า เมารัก เมาอักษร
       ทั้งสามเมา เข้าอิงสิง “สุนทร”
       ไม่มีวันพักผ่อน หย่อนใจกาย
               
   ถ้าไม่เมา สุราหรือนารี
       ก็เมาการกวี เป็นที่หมาย
       ในชีวิตตั้งแต่ต้น จนถึงปลาย
       “ภู่”ไม่วาย ว่างเว้น เป็นคนเมา

               
     แต่การเมา ครูเฒ่าสุนทรภู่
       เมาทั้งรู้ อักโข ไม่โง่เขลา
       มันเป็นเรื่อง เวรกรรม เช่นเราเรา
       ที่หลงเข้า หลุมกิเลส เหตุพาไป
               
     ถึงเมาเหล้า ก็ไม่เมา เป็นอาจิณ
       ครั้นส่างสิ้น สิ่งชั่ว กลับตัวได้
       แถมจารึก บาปกรรม ที่ทำไว้
       ลงในเรื่อง บทกลอน ที่สอนคนฯ

       

       พระราชธรรมนิเทศ


รักษาศิล

เมื่อใด ที่คนเราตกอยู่ใต้ อำนาจกิเลส
เมื่อนั้นสติปัญญา และ ความรู้ความสามารถ
ทั้งหลายก็ไร้ค่า เพราะ ความคิดอ่านทั้งหมด
จะถูกนำมาใช้ สนับสนุนความหลงผิด
หน้ามืดตามัว......

ฉะนั้น ถ้าตั้งใจสัตย์ ปฏิญาณกับตนเอง
อย่างแข็งแรงไว้ล่วงหน้า คือ เป็นตายอย่างไร
จะรักษาศิล ให้บริสุทธิ์สะอาด
ก็เป็นความอุ่นใจว่า เราไม่มีวันสร้างเหตุ
แห่งความเดือดร้อน แก่ตนเองในภายหลัง

วาทะ ดังตฤณ

เพาะ..ความคิด

เพราะความคิด จึงลิขิต ถ้อยอักษร  
มธุรส บทกลอน อันอ่อนหวาน  
บ้างดุเดือด ดึงดัน อันธพาล  
เพราะบึ้งดาล แดนใจ ให้อารมณ์  

เพราะความคิด ยึดติด ในทัศน์ตน  

จึงหลากล้น ความต่าง อ้างผสม  
มีหลายมุม แตกกลุ่ม เป็นเงื่อนปม  

ปวงคารม โต้แย้ง แสดงมา

เพราะความคิด ชีวิต จึงสืบเนื่อง  

อยู่กับเรื่อง สมมุติ ที่เฉไฉ  
เมื่อไม่คิด เพียงรู้ ดูผ่านไป  
จึ่งพ้นภัย ความคิด และจิตมาร

ความชั่วดี ใช่อยู่ ที่คำพูดจา

แต่อยู่ที่ เจตนา อันล้นหลาม
แม้นบิดเบือน เลือนไป ให้ตนงาม
แต่เหตุบาป จักตาม ดุจดังเงา

@พี่ดอกแก้ว






เพียงความเคลื่อนไหว

การเกิด ต้องเจ็บปวด
ต้อง ร้าวรวดและทรมา
ในสายฝน มีสายฟ้า
ในผาทึบ มีถ้ำทอง

มาเถิด มาทุกข์ยาก
มาบั่นบาก กับเพื่อนพ้อง
อย่าหวัง เลยรังรอง
จะ เรืองไร ในชีพนี้

ก้าวแรก ที่เราย่าง
จะสร้าง ทางในทุกที่
ป่าเถื่อน ในปฐพี
ยังมี ไว้รอให้เดิน

ชั่วเหยี่ยว กระหยับปีกกลางเปลวแดด
ร้อนที่แผด ก็ผ่อนเพลาพระเวหา
พอใบไม้ไหว พลิกริกริกมา
ก็รู้ว่า วันนี้มีลมวก

อ.เนาวรัตน์ พงษไพบูลย์



ความรัก ความเมา




ในโลกียวิสัย อะไรเล่า..... 
จะทำให้คน ซึมเศร้าและชื่นบาน
มากไปกว่าความรัก ในความรัก
มีทั้งความขม และ ความหวาน
มีทั้ง เรื่องร้อนเร่า ตื่นเต้น
และ เยือกเย็น ละเมียดละไม   

ความรัก จะเป็นอย่างไรก็ตาม 

มันยังมีอิทธิพล ครอบคลุม
จิตใจมนุษย์ ทุกยุคทุกสมัย
แทรกแซงอยู่ ทุกหนทุกแห่ง
ไม่ว่าในทุ่งนา หรือป่าเขา
ในปราสาท ราชมณเฑียร
อันโอ่อ่าของ วีรกษัตริย์ หรือ
กระท่อม ของขอทาน
ในหมู่โจร ผู้เหี้ยมโหด
หรือใน หมู่นักพรต
ผู้มีกาสาวพัสตร์ เป็นธงชัย
 
ความรักเป็นความหวัง
เป็นความชุ่มชื้น แม้มัน 

จะกลับกลายขมขื่น
ปวดร้าว ระบมในภายหลัง
แต่ก็ยัง เป็นความหลัง
ที่ให้บทเรียน อันล้นค่า
ควรแก่การ ทรงจำและระลึกถึง
 

ความรักเหมือน น้ำใสเย็นจืดสนิท
แต่มีพิษยา แทรกซึมอยู่ด้วยเพียงเบา ๆ
เย้ายวนชวนเชิญ ให้กระหายใคร่ซึม
แล้วยาพิษก็ค่อย ๆ แสดงฤทธิ์ทีละน้อย
พอกระวนกระวาย.......
 

ความรัก เหมือนสุรา ผู้ที่ดื่มแก้วแรก
แล้วก็อยาก จะดื่มอีก และดื่มอีก
การเมารัก ก็เหมือน เมาเหล้า
ทำให้ใจกล้า และ ตาลาย
ตัดสินใจ อะไรง่าย ๆ
ขาดสติ คุ้มครองตน
คิดเอาแต่ ความสุขเฉพาะหน้า

จากหนังสือ พระพุทธโอวาทก่อนปรินพพาน




ภาษาใจ

กลฺยาณิเมว มุญฺเจยฺย
น หิ มุญฺเจยฺย ปาปิกัง
โมกฺโข กลฺยาณิยา สาธุ
มุตฺวา ตปฺปติ ปาปิกังฯ
(ขุ.ชา. ๒๗/๘๘)


ควรเปล่งเฉพาะ ถ้อยวาจาที่งดงาม
ไม่ควรเปล่ง ถ้อยวาจาหยาบ
พูดจาไพเราะ ย่อมสำเร็จประโยชน์
พูดจาหยาบช้า ย่อมเดือดเนื้อร้อนใจ

ใจที่สกปรก มักจะพ่น คำหยาบออกมา


คำพูดมีค่า

โบราณท่านว่า
หนึ่งคำไร้ค่า พันคำก็ไร้ความหมาย
ผลจากการพูดจา ไม่ได้อยู่ที่ว่า
พูดมาก หรือ พูดน้อย
ถ้าผู้พูดมี ควาน่านับถือศรัทธา มีอำนาจจูงใจ
พูดแค่คำเดียว ก็เกินพอแล้ว
อุปมาจิต คิดร้าย ดังกา
คิดดี งามเลิศฟ้า พญาอินทรีย์ 



นักฟังที่ดี

อวดฉลาด พูดออก บอกว่าโง่
ฟ้งเขา โอ้อวดอ้าง อย่าขวางเขา 
ขัดคอเขา เขาโกรธ พิโรธเรา
เป็นเรื่อง เร่าร้อนใจ ไม่เป็นการ

ใครมีปาก อยากพูด ก็พูดไป
เรื่องอะไร ก็ช่าง อย่าฟังขาน 
เราอย่า ต่อก่อก้าว ให้ร้าวราน
ความรำคาญ ก็จะหาย สบายใจ
  
พระยานรรัตนราชมานิต(ธมฺมวิตกฺโกภิกขุ)



รักๆเลิกๆ

ต่างคน ต่างคิดประสงค์  ตรงกันข้าม
ก่อเกิด ความขัดข้อง ระหองระแหง
เข้าทำนอง ขิงก็รา ข่าก็แรง
เมื่อขัดแย้ง ต่างฝ่าย ต่างเข้าข้างตัว
  
ความหึงหวง ความระแวง คลางแคลงจิต
คือยาพิษ ชโลมใจ ให้ทุกข์หนัก
ความริษยา พยาบาท อาฆาตนัก
คือมารร้าย ทำลายรัก และ ชีวี

ความยุ่งยาก ของชีวิตสมรส 
ที่ปรากฏ เพราะสนใจ ในรูปร่าง 
ลุ่มหลงรัก กิริยา และท่าทาง 
จึงต้องร้าง เมื่ออยู่ไป ไร้คุณธรรม
  @พลอยฟ้า

กามารมเป็นเหยื่อ..ถ้ามีรักดั่งปลาติดเบ็ด จะเจ็บปวดและทรมาน

วาจาแห่งรัก

เราจำเป็น ต้องพูดด้วย วาจาแห่งรัก
ใช้คำที่สร้าง ความมั่นใจ
ความเบิกบาน และ ความหวัง
เราสามารถแสดง ความยากลำบาก
ของเราในความสัมพันธ์ ที่มีต่อกันได้
อย่างมีสติ และอดทนไม่ตัดสิน ไม่กล่าวโทษ


เรารับผิดชอบความรู้สึก และปฏิกิริยาของเรา
และขอร้องให้เขา ช่วยเหลือเรา
โดยการรดน้ำเมล็ดพันธุ์ ที่ดีในตัวเรา
หยุดการรดน้ำ เมล็ดพันธุ์ที่ไม่ดี
และเราสามารถ ที่จะถามเขาว่า
เราจะสามารถช่วยเหลือ พวกเขาได้อย่างไร
ในขณะที่เขา กำลังยากลำบาก

ด้วยวิธีเช่นนี้ เราจะสามารถ บรรลุถึงสันติสุข
และ มีความสามัคคี ในปฏิสัมพันธ์ของเรา
เริ่มต้นที่ ครอบครัวของเธอ
หรือ บุคคลที่เธอใกล้ชิดที่สุด

ก่อนเริ่มสนทนา ขอให้ใช้เวลา
หายใจเข้า และ หายใจออก
สัก ๒-๓ ครั้ง...
หายใจเข้า ฉันฟังอย่างลึกซึ้ง
หายใจออก ฉันพูดด้วยความรักเมตตา

ติช นัช ฮัน

ใจลำเอียง

ใจใด ไม่เป็นกลาง
เพราะ หลงทางขวางความจริง
อัตตา มาพาดพิง
มอง ทุกสิ่งตามใจตน

เมตตา พาเลือนหาย
คิด แต่งร้ายใส่ปะปน
วาจา น่าฉงน
กล่าวว่าคน จนเพ่งใจ

ริษยา อิจฉาเกิด
ธรรม ไม่เปิดกำเนิดใน
สุมชั่ว มัวหลงใหล
กิเลสใจ ไม่ขัดเกลา

กรรมก่อ หนอกำนี้
เป็นสิ่ง ที่ต้องหมั่นเฝ้า
สำรวม จิตว่างเบา
สติ เข้าชำระใจ ฯ

c.บัวลอยใส่ สติ