ในโลกียวิสัย
อะไรเล่า.....
จะทำให้คน ซึมเศร้าและชื่นบาน
มากไปกว่าความรัก
ในความรัก
มีทั้งความขม
และ ความหวาน
มีทั้ง เรื่องร้อนเร่า
ตื่นเต้น
และ เยือกเย็น
ละเมียดละไม
ความรัก จะเป็นอย่างไรก็ตาม
มันยังมีอิทธิพล
ครอบคลุม
จิตใจมนุษย์ ทุกยุคทุกสมัย
แทรกแซงอยู่ ทุกหนทุกแห่ง
ไม่ว่าในทุ่งนา
หรือป่าเขา
ในปราสาท ราชมณเฑียร
อันโอ่อ่าของ วีรกษัตริย์
หรือ
กระท่อม ของขอทาน
ในหมู่โจร ผู้เหี้ยมโหด
หรือใน หมู่นักพรต
ผู้มีกาสาวพัสตร์
เป็นธงชัย
ความรักเป็นความหวัง
เป็นความชุ่มชื้น
แม้มัน
จะกลับกลายขมขื่น
ปวดร้าว ระบมในภายหลัง
แต่ก็ยัง เป็นความหลัง
ที่ให้บทเรียน
อันล้นค่า
ควรแก่การ ทรงจำและระลึกถึง
ความรักเหมือน
น้ำใสเย็นจืดสนิท
แต่มีพิษยา แทรกซึมอยู่ด้วยเพียงเบา
ๆ
เย้ายวนชวนเชิญ
ให้กระหายใคร่ซึม
แล้วยาพิษก็ค่อย
ๆ แสดงฤทธิ์ทีละน้อย
พอกระวนกระวาย.......
ความรัก เหมือนสุรา
ผู้ที่ดื่มแก้วแรก
แล้วก็อยาก จะดื่มอีก
และดื่มอีก
การเมารัก ก็เหมือน
เมาเหล้า
ทำให้ใจกล้า และ
ตาลาย
ตัดสินใจ อะไรง่าย
ๆ
ขาดสติ คุ้มครองตน
คิดเอาแต่ ความสุขเฉพาะหน้า
จากหนังสือ พระพุทธโอวาทก่อนปรินพพาน
