อย่าห้ามฟ้าฝน

 

27.ธรรมชาติ

ก่อนที่สิ่งใดจะหดได้ มันจะต้องยืดได้เสียก่อน

อะไรก็ตามที่จะทำให้อ่อนแอลงได้

จะต้องเริ่มจากการมีความเข้มแข็ง

สิ่งที่จะล่มสลายได้ ก็ต่อเมื่อมีการจัดตั้งขึ้น

ผู้ที่จะเป็นผู้รับ ย่อมต้องเริ่ม จากการเป็นผู้ให้

ซึ่งเรียกได้ว่า เป็นการใช้ความอ่อน สยบความแข็ง

และใช้ความอ่อนโยน สยบความแข็งกร้าว

"ย่อมเป็นการดี ที่สุด

ที่จะปล่อยให้ปลาอยู่ ในแหล่งของมัน

และปล่อยให้อาวุธ อันแหลมคมที่สุด

แอบอยู่ที่ที่ ไม่มีใครเห็น"

จงปล่อย ให้ทุกอย่าง

เป็นไปตาม ธรรมชาติ

เหล่าซือ -


มิมีใคร ฝืนธรรมชาติได้

มิมีใคร ห้ามฟ้า ห้ามฝนได้

มิมีใคร ห้ามรักกันได้





กูว่าแล้ว

 กูว่าแล้ว  โลกนี้ มีปัญหา
เขาไม่ด่า ก็ชื่นชม หรือเฉยๆ
สามอย่างนี้ ที่ว่ามา ไม่ผิดเลย
โปรดวางเฉย ใครถือสา ก็บ้าตาย

เมื่อจิตใหล ก็ให้รู้  ดูที่จิต
หลงครุ่นคิด ก็ให้รู้  ดูเอาไว้
เมื่อจิตเผลอ ก็ให้รู้  ดูเข้าไป
ผลสุดท้าย มีแต่รู้  กูไม่มี

ทราบแล้วเปลี่ยน ปุ๊บปั้บ จับให้ถูก
จิตไม่ผูก จนเป็นจริง อิงอาศัย
ทุกสิ่งล้วน มายา พาเราไป
เลิกหลงใหล ทราบแล้วเปลี่ยน
ไม่เพี้ยนเลย

ถ้าทุกคน ได้ทุกอย่าง ดังที่คิด  
สิ้นชีวิต จะเอาของ กองไว้ไหน
มันได้บ้าง เสียบ้าง ช่างปะไร
ได้เท่าไร ก็เท่านั้น แหละท่านเอย

จะกอบโกย อะไร กันนักหนา
จะเเช่งด่า   อะไร  กันนักเล่า
จะหลงไหล อะไร  กันหน่วงหนัก
ไม่นานนัก เขาก็เอา ไป เผาไฟ



หนึ่งวันพันอารม

เดี๋ยวฟุ้งซ่าน งุ่นง่าน เดี๋ยวง่วงเหงา
เดี๋ยวซึมเซา สงบ เดี๋ยวสงสัย
เดี๋ยวโกรธเกลียด เดือดดาล รำคาญใจ
เดี๋ยวยึดไว้ ท้อถอย เดี๋ยวปล่อยวาง

เดี๋ยวปวดหัว ตัวร้อน นอนเป็นไข้
เดี๋ยวห่วงใย คิดถึง เดี่ยวอ้างว้าง
เดี๋ยวอวดดี มีมานะ ไม่ละวาง
เดี๋ยวยิ้มกว้าง ร้องไห้ ไม่พูดจา

เดี๋ยวปวดเข่า คันขา ชาไปทั่ว
เดียวเบาตัว ท้องจุก ทุกข์หนักหนา
เดี๋ยวซู๊กสุข เดี๋ยวเฉยๆ เดี๋ยวเย็นชา
นี่กูบ้า หรือเปล่า ไม่เข้าใจ
  
@ หนังสือสุขง่ายๆแค่ปลายจมูก