อยู่ที่ตัว..เราเอง

 เหตุปัจจัย....

สิ่งทั้งหลาย ...ขึ้นอยู่กับเหตุและปัจจัย
ชะตาชีวิตนั้น...เป็นสิ่งที่ไม่แน่นอน
อนาคตเรา...ต้องสร้างของเราเอง
.
มนุษย์...ในโลกนี้ ....
แม้จะอยู่ในสภาวะ...แวดล้อมเดียวกัน
ในเวลาที่....ไม่ต่างกัน
แต่บางคน...ได้รับแต่สิ่งดี...มีความสุข
.
บางคน...กลับได้รับ
แต่ความเดือดร้อน....เป็นทุกข์ ....
เหล่านี้...ล้วนแต่เป็นเหตุเป็นผล
ที่เกิดจากใจ....ของตนที่กำหนดเอง
.
ทุกคน...สร้างเหตุ
ที่จะทำ...ให้เกิดผลดี
ผลชั่ว...จากใจของตนทั้งสิ้น
.
ผู้ไม่รู้ย่อมถือว่า....เป็นชะตาชีวิต
ที่ลิขิตมาแล้ว...แก้ไขไม่ได้
.
หารู้ไม่ว่า...
ก็ทุกสิ่งเกิดจากใจ....ของตนแล้ว
ทำไมตนเอง....จะแก้ไขไม่ได้เล่า"
.
ความชั่ว ความดีงาม ล้วนมาจากใจ
และการกระทำ..ประพฤติตนเอง
ทั้งนั้น..เรามิควรโทษ..ดินฟ้าอากาศ







เมื่อรู้ก็สุข..ไม่รู้ก็ทุกข์

คาถาเบิกบาน...สำราญใจ

ความทุกข์ทั้งมวล.....

มีมูลราก....มาจากตัณหา อุปาทาน

ความทะยาน...อยากดิ้นรน

และความยึดมั่น....ถือมั่น

ว่าเป็นเรา.....เป็นของเรา

.

รวมถึงความเพลินใจ...ในอารมณ์ต่างๆ

สิ่งที่เข้าไปเกาะเกี่ยว.....ยึดถือไว้

โดยความเป็น....ตนเป็นของตน

ที่จะไม่ก่อทุกข์....ก่อโทษให้นั้น

เป็นไม่มีหาไม่ได้ ในโลกนี้......

.

เมื่อใด บุคคลมาเห็น....สักแต่ว่าได้เห็น

ฟัง....สักแต่ว่าได้ฟัง....รู้สักแต่ว่าได้รู้

เข้าไปเกี่ยวข้อง....กับสิ่งต่างๆ เพียงสักว่าๆ

ไม่หลงใหล....พัวพัน มัวเมา

.

เมื่อนั้น จิตก็จะว่าง...จากความยึดถือต่างๆ

ปลอดโปร่งแจ่มใส....เบิกบานอยู่บานอยู่”




รสชาติของชีวิต
รู้ว่าเค็ม
รู้ว่าหวาน
รู้ว่าเปรี้ยว
รู้ว่าขม
รู้ว่าจืด
รู้ว่าจาง
.
แต่เรา...ลืมว่า
แค่...สัมผัสผ่านลิ้น 
ผ่านใจ..ทำให้รู้สึก
เราต้องกิน...ทุกวัน
เราต้องสัมผัสอารมณ์..ทุกวัน
ธรรมดา...ธรรมชาติชีวิต...