สงบพบสุข

ถ้าเรา ดำรงจิตด้วยดี 
ไม่มีกิเลส ก็ไม่มีความสกปรก 
หรือ ไม่มีความไม่สะอาด. 
ดำรงจิตไว้ดี ไม่เกิดอวิชชา 
จิตนั้นก็สว่างอยู่ ตามธรรมชาติของจิต 
อย่างน้อยก็รู้อะไร ได้ตามธรรมชาติของจิต. 

ถ้าดำรงจิตได้ดี มันก็สงบ 
เพราะว่า ความสงบ
เป็นธรรมชาติ ของจิต 
ถ้าไม่มีอะไร มาปรุงแต่ง 
มันก็สงบอยู่ โดยธรรมชาติ 
หรือ ตามธรรมชาติ; 

เช่นเดียว กับทะเล 
ตามปรกติ ก็สงบเงียบ 
เรียบเป็น หน้ากระจก 
แต่พอมีพายุ มันก็เป็นคลื่นพายุมาก 
มันก็เป็นคลื่นสูง เท่าภูเขาก็มี 
นี้เพราะมันมี เหตุปัจจัย 
มาทำ ให้ไม่สงบ.

ทีนี้ก็ดูว่า 
ทำไมมันจึงไม่รักษา ไว้ให้สะอาด 
หรือสว่าง หรือสงบ อยู่ได้ ?
นั่นเพราะว่ามันทำผิด 
ทำผิดด้วยอำนาจของอวิชชา 
ไปโง่ เมื่อมีผัสสะ 
คือผัสสะอย่างใด อย่างหนึ่ง
มากระทบแล้ว รู้สึกพอใจ 
รู้สึกเป็นสุข มันก็หลงในความสุข 

โดยยึดถือว่า....
ความสุขนั้นเป็น ของประเสริฐ 
เพราะมันถูกกับ นิสัยสันดานที่มีกิเลส.
เราไปมัวสนุกกันอยู่กับ เหยื่อของกิเลส 
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง สำหรับบุถุชนทั่วไป 
ไปทะเยอทะยาน อยู่กับสิ่งที่สนุก 
หรือแม้แต่ จะใช้คำว่าเป็นสุข 
ก็เป็นสุข ของคนโง่,

เป็นสุข ตามความรู้สึก
ของคนธรรมดาสามัญ, 
ไปเอาความสุข กันที่ว่า 
ได้เหยื่อ ของกิเลส
หรือกิเลสได้รับการ กระตุ้นปรนนิบัติ 
ก็ไปเอาความสุข กันที่นั่น. 

เมื่อไปเอาเหยื่อ ของกิเลสเป็นความสุข 
มันก็ ส่งเสริมให้เกิดกิเลส 
ส่งเสริม ให้เกิดอวิชชา 
ให้เกิดตัณหามันก็ สะอาดไม่ได้ 
สว่างไม่ได้ สงบไม่ได้ 
เพราะว่าสิ่งเหล่านี้ มันหลอกสนิท 
ไม่รู้สึกตัว มันไม่กัด เอาอย่างเจ็บปวด, 
เรียกว่าโทษก็ดี ทุกข์ก็ดี 

ในลักษณะนี้ มันไม่ได้กัด
เอาอย่าง เจ็บปวด 
มันกลับหลอก ให้พอใจ 
จึงไม่เข้าใจว่า มันเป็นสิ่งที่มีโทษ, 
และในที่สุดมันก็มีความเคยชิน 
คุ้นเคยกัน จนไม่รู้สึกว่า 
นี้เป็นข้าศึก ไม่มองเห็น ว่านี้มืด 
ไม่มองเห็นว่า นี้สกปรก 
หรือว่านี้ วุ่นวาย 
เพราะว่ามันอยู่กัน มาอย่างเคยชิน
 ในจิต ของปุถุชนนั้น.

เราได้รอด ออกมาจากความมืด 
ความสกปรก ความกระวนกระวาย 
เพราะความเป็นพุทธบริษัท นั้นเอง, 
พุทธบริษัท จึงไม่อยาก
จะตกลงไปในภาวะเช่นนั้นอีก

เหมือนกะว่า คนมันรอด
จากการ จมน้ำตาย, 
มันก็ไม่อยาก จะไปตกน้ำ
ไปจมน้ำ เช่นนั้นอีก,
รู้สึกเกลียด รู้สึกกลัว 
ป้องกันตัว เป็นอย่างยิ่ง. 
เดี๋ยวนี้ พุทธบริษัท
ก็ระมัดระวัง ป้องกัน
ไม่ให้จมลงไป ในความสกปรก 
ความมืด และ ความไม่สงบ.

ฟ้าสางทาง ความสะอาด สงบ
พระอาจารย์พุทธทาส 

เวลาและอารมณ์

เซนบอกว่า... 

ไม่มี ความแตกต่าง

ระหว่างกลางวัน กับกลางคืน 

ทั้งกลางวันและกลางคืนนั้น เหมือนกัน


พระอาจารย์พุทธทาส บอกว่า...

เวลาคือระยะทาง ระหว่างความอยาก

และ ความสมอยาก 

ลองคิด ตามดูนะ 

เมื่อใด มีความอยากเกิดขึ้น 

(ไม่ว่าจะความอยากทางบวก – เอา 

หรือเป็น ความอยากทางลบ –ไม่เอา ก็ตาม) 

ก็จะเกิดเวลา ขึ้นมาทันที 

มันจะสม คล้อยตามกับคำสอน

ทางศาสนา ที่ว่า 

เมื่อหมดตัณหา (ความอยากนานา) 

แล้วเวลา ก็ไม่มีความหมาย

นั่นคือเวลา ไม่มีเวลา

ไม่ได้เกิด ขึ้นอีกเลย


ไอน์สไตน์ 

เคยพูดไว้ เมื่อคราวอธิบาย

ให้เพื่อน ของเขาฟัง

เรื่องทฤษฏี สัมพันธภาพ ว่า 

“เมื่อเรานั่งคุยกับคนรัก 

ของเรา 2 ชั่วโมง

 เรารู้สึกว่าเวลาผ่านไป 2 นาที

 แต่เมื่อเรานั่งอยู่ บนเตาไฟ 2 นาที 

เราจะรู้สึกว่า เรานั่งอยู่ 2 ชั่วโมง 

นี่แสดง ให้เห็นว่า

 เค้าเงื่อน ของความหมายแห่ง”เวลา”

ได้ชัดเจน มากทีเดียว 

คือเวลาตามนาฬิกา และเวลาตามความรู้สึก 

นาฬิกาไม่ใช่เวลา เพราะหลายคน 

พอพูดถึง เรื่องเวลา

ก็มักนึกถึง นาฬิกาทีเดียว

 ที่จริงเรื่องเวลานี้ มีสองนัย คือ 

เวลาตามปฏิทิน และ เวลาทางจิต


กฤษณะมูรติ 

พูดไว้ชัดมาก ว่าเวลาตามปฏิทิน

คือเวลา ที่บอกด้วยนาฬิกา

เป็นเวลา ที่คำนวณจากการโคจร

หรือหมุนของโลก ซึ่งเรียกว่า 

โครโนโลจิคัล ไทม์ 

และเวลา ทางจิตก็คือเวลา

ตามความรู้สึก ของเรา 

ซึ่งจะยาว-สั้นต่างๆ กันไป

ตามใจหรือ ตามความรู้สึก

ของเรา ขณะต่างๆ

(ไม่ได้เดินคงที่ ดุจเวลาตามปฏิทิน)

 เรามักเรียกเวลาทางจิต ไซโคโลจิคัล ไทม์ 

เวลาที่เป็นปัญหา ต่อมนุษย์คือเวลาทางจิต 

ไม่ใช่เวลา ตามปฏิทิน

 และจะว่าไป เวลาทางจิต 

จะแปรผัน –เร็ว –ช้าไป

ตามความอยาก และความโลภ

ของเรานั่นเอง เมื่ออยากได้เร็วๆ 

เวลาก็ดู จะเดินช้า

 แต่ถ้าไม่อยากพบ ไม่อยากเจอ 

ในเร็ววันนี้ เวลาก็เดินไว เสียเหลือเกิน


ขุนนางจีน

ผู้หนึ่งขอให้ อาจารย์เซน 

ชื่อ ต้ากวน ช่วยแนะนำวิธีใช้เวลา ที่ผ่านๆ

ไปในแต่ละวัน ของเขาให้คุ้มค่าสักหน่อย

 เพราะเขารู้สึกว่า ในแต่ละวัน ของเขายาวนานมาก 

โดยที่ต้องอยู่ ในที่ทำงาน และนั่งตัวแข็ง

คอยรับการคารวะ จากผู้อื่นอยู่ตลอดทั้งวัน

อาจารย์ต้ากวน เขียนอักษรจีน ขึ้น 8 ตัว 

ยื่นให้กับขุนนางผู้นั้นดังนี้ 

.

ไม่มีสองครั้ง สำหรับวันนี้

นิ้วคือเวลา ฟุตคือ อัญมณี

วันนี้จะไม่หวน คืนมาอีก

แต่ละนาที มีค่าดุจอัญมณี

ที่ประมาณค่า มิได้



เวลา และอารมณ์

สัมพันธ์กัน ทุกขณะ


พุทธสุภาษิต

สพฺเพ ว นิกฺขิปิสฺสนฺติ ภูตา โลเก สมุสฺสยํ
สัตว์ทั้งปวง 
จักทอดทิ้งร่าง ไว้ในโลก
  
อฑฺฒา เจว ทฬิทฺทา จ สพฺเพ มจฺจุปรายนา
คนมี คนจน 
ล้วนมีความตาย เป็นเบื้องหน้า


กาโล ฆสติ ภูตานิ สพฺพาเนว สหตฺตนา
กาลเวลา 
ย่อมกินสรรพสัตว์ กับทั้งตัวมันเอง

อปฺปกญฺจิทํ  
ชีวิตนี้ น้อยนัก

ยงฺกิญฺจิ สมุทยธมฺมํ สพฺพนฺตํ นิโรธธมฺมํ
สิ่งใดสิ่งหนึ่ง 
มีความเกิดขึ้น เป็นธรรมดา
สิ่งนั้นล้วน 
มีความดับ ไปเป็นธรรมดา

ภิยฺโย จ กาเม อภิปตฺถยนฺติ
ผู้บริโภคกาม 
ย่อมปรารถนา กามยิ่งขึ้นไป

โกธํ ฆตฺวา น โสจติ
ไม่มีความโกรธ 
ย่อมไม่เศร้าโศก

โกโธ สตฺถมลํ โลเก
ความโกรธ 
เป็นดัง สนิมศัสตราในโลก

ทุฏฺฐสฺส ผรุสวาจา
คนโกรธ 
จะมีวาจาหยาบคาย

มุตฺวา ตปฺปติ ปาปิกํ
คนเปล่งวาจาชั่ว 
ย่อมทำตนให้เดือดร้อน

สณฺหํ คิรํ อตฺถาวหํ ปมุญฺจ
ควรเปล่งวาจา 
ให้ไพเราะที่มีประโยชน์

ตเมว วาจํ ภาเสยฺย ยายตฺตานํ น ตาปเย
ควรกล่าวแต่วาจา 
ที่ไม่ยังตนให้เดือดร้อน

น หิ มุญฺเจยฺย ปาปิกํ
ไม่ควร 
เปล่งวาจา ชั่วเลย

สํโวหาเรน โสเจยฺยํ กลฺยาณิง
ควรเปล่งวาจางาม 
ให้เป็นที่พอใจฯ

นามนุญฺญํ กุทาจนํ
ในกาลไหนๆ 
ไม่ควรกล่าววาจา ที่ไม่น่าพอใจ



เซน สอน ว่า

พูด ในสิ่งที่ตัวเองรู้
ไม่พูด ในสิ่งที่ตัวเองไม่รู้
พูดมาก อาจผิดพลาดได้ง่าย


รู้จักสงบวาจา พิจารณาในสิงที่เห็น 

คือ การมีปัญญา ได้ไตร่ตรอง
ขอให้เจ้า สำรวมระวัง
ในสิ่งที่เจ้า คิด พูด ทำ
ก็จะทำให้ชีวิต ของเจ้าดีขึ้นเอง


ระวังคำพูด พูดมากๆจะกลายเป็นเพ้อเจ้อไป

ดวงใจนักปราชญ์


หนึ่ง สดับตรับฟัง ปราชญ์ขลังพิเศษ
เหตุผล และเทศและไทย หลากหลาย
หอพระสมุด ไว้วิชามากมาย
ให้ค้นหา รู้สู่ใจจำฯ

สอง แสวงข้อมูล เอกอเนกอนันต์
หมั่นวิจัขวิจารณ์ มิติลึกล้ำ
เสาะหา กัลยาณมิตร แนะนำ
หรือเพ่งทำ ปัญญา ปฏิญาณฯ

สาม ปัญหาปริศนา ใดยากยิ่ง
วิ่งถึงปราชญ์ ที่ฉลาดกล้า
หารือรื้อแง่ทิพย์ คติบุราณ
อย่าเกียจคร้าน มุงานเรียนงามฯ

สี่
รู้ซึ้งค่า จินดามณีใด
ยิ่งใหญ่เลิศล้ำ ณ โลกสาม
เร็วพินิจ ลิขิตแก่น สารคาม
ปราบปราม อคติ น้อมขวัญกตัญญูฯ

อ.อังคาร กัลยาณพงศ์






ไม่มีใคร

ไม่มีครูอาจารย์ ท่านใด
ทำแทน เราได้หรอก  

ไม่มีศาสดา องค์ไหน
จะมาดับ ความโลภ ความโกรธ 
ความเกลียด  ของเราได้  

ไม่มีเจ้าลัทธิ ที่ใดในโลกนี้
สามารถ ดับอัตตา
ความเห็นแก่ตัว
ในใจเรา ได้เลย
 

เราต้อง หมั่นฝึกฝน 
เพียรพยายาม 
 กระทำด้วยตนเอง 





ผัสสะ การรับรู้

ใจสงบ ไม่ตื่นเต้น ไม่วุ่นวาย

คิดอะไรๆ เข้าใจมากขึ้น

อย่าให้กิเลส มันขี่คอ

อย่าไปเป็นทาส ของมัน


หมายมั่นความจำ เกิดความคิด คิดดี คิดชั่ว

อวิชชาความไม่รู้ แสดงออกทางวาจา ตัวกู

วิชชาความรู้     แสดงออกทางวาจา ไร้ตัวกู 


หู รู้สึกต่อ เสียง

ตา รู้สีกต่อ ภาพ 

ผัสสะ ก่อให้เกิดการกระทำ 

กรรม ต่อเนื่องอย่างไม่สิ้นสุด


ตริตรึก เรื่องกาม พอใจ ชอบใจ

คือ กามแสวง ตามความอยาก

ไม่มีผัสสะ ไม่มีกาม 


สัญญา มั่นหมายด้วยความจำ 

ว่าเป็นนั้น เป็นนี่ รู้สึกสุข รู้สึกทุกข์

ทิฐิผิดแสดงผิด ความรู้สึกแก่บุคคลนั้นๆ 

แล้วก็แสดงออกมา น่าเกลียด


ทิฐิถูกแสดงถูก สวยงาม น่ารัก น่าชื่นชม

วิชชา ทำถูกต่อเนื่อง 

เกิดความสุข ตามมาทันทีแน่นอน

อวิชชา ทำผิดต่อเนื่อง 

เกิดความทุกข์ ตามมาทันทีแน่นอน


ถ้าไม่มีวิชชา อวิชชาก็ะเข้าสิง 

สวมแทนทีทันที (ต้องมีสติอยู่เสมอ)

เมื่อเกิดขึ้นแล้ว 

ก็ต้องมาเสียใจทีหลัง..

ผัสสะโง่ คือ อวิชชา

ผัสสะฉลาด คือวิชชา


รู้เท่าทัน 
สว่างสุดใส
ไม่รู้ ก็มืดบอด
จมอารมณ์

อานนท์เอย

จิตนี้ เป็นธรรมชาติ
ที่ผ่องใส มีรัศมีเหมือน จันทร์เจ้า
แต่มีกิเลส ที่จรมาบดบัง เป็นครั้งคราว...... 
จิตจึงหมองเศร้า เหมือนก้อนเมฆ 
มาบดบัง ให้อับแสง

อานนท์เอย เมื่อมองทางธรรม 
เพื่อให้เกิด สังเวชสลดจิต
ก็พอคิดได้ว่า สิ้งทั้งหลาย 
ไม่เที่ยง ไม่ยั่งยืน มุ่งไปสู่จุดสลายตัว.......

อานนท์จงดูเถิด พระเจ้าจรกพรรดิ 
มหาสุทัสสนะ ก็สิ้นพระชนม์ ไปแล้ว
เมืองกุสาวดี ก็เปลี่ยนมาเป็น กุสินาราแล้ว
ประชาชนชาวกุสาวดี ก็ตายกันไปหมดแล้ว
นี่แล ไม่มีอะไรเที่ยง ไม่มีอะไรยั่งยืน..

(แล้วพวกเจ้าจะ คิดร้าย ทำลาย เข่นฆ่ากัน)
(ให้ได้ประโยชน์อันใดเล่า น่าเศร้าใจยิ่งนัก..)

ดั่งดวงจันทร์

เดือนเพ็ญ ลอยเด่นฟ้า
แจ่มเจิดจ้า ฟ้าไสว
ดวงเดือน คล้อยเคลื่อนไป
ฉุดดวงใจ เคลื่อนคล้อยตาม

จันทร์นวล ชวนใฝ่ฝัน
หวังสักวัน ใจนั้นงาม
หมดสิ้น สิ่งเลวทราม
ใจอร่าม งามอย่างจันทร์

จันทร์มัว สลัวเศร้า
หมู่เมฆเคล้า เร้ารุมรัน
มืดมิด ลอยปิดกั้น
แสงนวลจันทร์ พลันหายไป

ใจเอย เคยใสสด
มารันทด ไม่สดใส
กิเลสสุม รุมเผาไหม้
ครอบครองใจ ให้หมองมัว

เมฆเคลื่อน เลื่อนลอยหาย
แสงจันทร์ฉาย แพรวพรายทั่ว
ใจคลาย หายหวาดกลัว
ทิ้งกรรมชั่ว ไม่พัวพัน

เดือนเพ็ญ เย็นสว่าง
ท้องฟ้ากว้าง งามเฉิดฉันท์
ใจงาม ตามเพ็ญจันทร์
ทุกคืนวัน สุขสันต์เอย...


กิเลสบังตา
 มายาบังใจ

ใจงาม จันทร์งาม

ราตรีสวัสดิ์ น้ำค้างลง สงบเย็น
ใจดวงเด่น เป็นดาวเดือน วาวมณี
พักสายตา นอนหลับ ผ่อนชีวี
อากาศค่ำ  คืนนี้ ดีเหลือเกิน

 เดือนเพ็ญ ลอยเด่นฟ้า
แจ่มเจิดจ้า ฟ้าไสว
ดวงเดือน คล้อยเคลื่อนไป
ฉุดดวงใจ เคลื่อนคล้อยตาม

จันทร์นวล ชวนใฝ่ฝัน
หวังสักวัน ใจนั้นงาม
หมดสิ้น สิ่งเลวทราม
ใจอร่าม งามอย่างจันทร์

จันทร์มัว สลัวเศร้า
หมู่เมฆเคล้า เร้ารุมรัน
มืดมิด ลอยปิดกั้น
แสงนวลจันทร์ พลันหายไป

ใจเอย เคยใสสด
มารันทด ไม่สดใส
กิเลสสุม รุมเผาไหม้
ครอบครองใจ ให้หมองมัว

เมฆเคลื่อน เลื่อนลอยหาย
แสงจันทร์ฉาย แพรวพรายทั่ว
ใจคลาย หายหวาดกลัว
ทิ้งกรรมชั่ว ไม่พัวพัน

เดือนเพ็ญ เย็นสว่าง
ท้องฟ้ากว้าง งามเฉิดฉันท์
ใจงาม ตามเพ็ญจันทร์
ทุกคืนวัน สุขสันต์เอย... 
 c.บัวลอยใส่สติ