จิตนี้ เป็นธรรมชาติ
ที่ผ่องใส มีรัศมีเหมือน จันทร์เจ้า
แต่มีกิเลส ที่จรมาบดบัง เป็นครั้งคราว......
จิตจึงหมองเศร้า เหมือนก้อนเมฆ
มาบดบัง ให้อับแสง
อานนท์เอย เมื่อมองทางธรรม
เพื่อให้เกิด สังเวชสลดจิต
ก็พอคิดได้ว่า สิ้งทั้งหลาย
ไม่เที่ยง ไม่ยั่งยืน มุ่งไปสู่จุดสลายตัว.......
อานนท์จงดูเถิด พระเจ้าจรกพรรดิ
มหาสุทัสสนะ ก็สิ้นพระชนม์ ไปแล้ว
เมืองกุสาวดี ก็เปลี่ยนมาเป็น กุสินาราแล้ว
ประชาชนชาวกุสาวดี ก็ตายกันไปหมดแล้ว
นี่แล ไม่มีอะไรเที่ยง ไม่มีอะไรยั่งยืน..
(แล้วพวกเจ้าจะ คิดร้าย ทำลาย เข่นฆ่ากัน)
(ให้ได้ประโยชน์อันใดเล่า น่าเศร้าใจยิ่งนัก..)
