ดาวเดือน เคลื่อนย้าย

 ดาวเดือน เคลื่อนย้าย

กาลเวลา เคลื่อนไป 

กายใจ เคลื่อนไหว

ความอยาก

การพึ่งพา ยึดติด

โหยหา เรียกร้อง 

ทำให้เรารู้สึก เจ็บปวด 

มันเหมือนชีวิต ขาดยาไม่ได้

การปล่อยวาง ว่างเปล่า 

ตามเวลา ทำให้รู้สึก 

สบาย อิสระเสรี ที่จะเป็น

ทำไมต้องศึกษา ด้านจิตใจให้มากๆ

เพราะ วันหนึ่ง เดือนหนึ่ง ปีหนึ่ง

มีอารมมากระทบ กี่ร้อย กี่ล้านครั้ง

มันวนเวียน เดี๋ยวรัก เดี๋ยวโกรธ

เดี๋ยวเกลียด เดี๋ยวดีใจ เดี๋ยวเสียใจ

เดี่ยวทุกข์ เดี๋ยวก็สุข วนอยู่อย่างนี้

เมื่อใดเรา วาง ว่าง เว้น จากอารม

ต่างๆเหล่านั้น เรารู้สึกสบายใจ 

ไม่มีสิ่งใดมารบกวน ชวนให้หลง

นิ่งแล้ว ใจก็ใส มองอะไรๆ 

ก็เข้าใจ ชัดเจน..

เซน สอนให้มองและฟัง

ถ้ารู้แล้ว ก็เงียบ

ไม่ได้สอน ให้พูดมาก

หมั่นสังเกตฟ้า

หมั่นสังเกตกายใจ

สุขที่ใจ

ซ่อนกลิ่น ซ่อนชีวิต

สังคม ของมนุษย์

สังคม ของอัตตา

รู้เท่าทัน...ทำความเข้าใจ

ฉันนั่งมอง อาทิตย์ขึ้น

ฉันนั่งมอง อาทิตย์ตก

สูดอากาศ บริสุทธิ๋

หยุดความคิด

ชีวิตนิ่งๆ

ฉันจึงรู้ความจริง

สุขที่ใจ

จิตที่ฝึกดีแล้ว

นำความสุขมาให้

ความไม่มี คือ คือความสุข

ผู้ที่มีสติกำหนดรู้

ทุกสิ่งทุกอย่าง จะเป็นผู้ที่รู้สึกสดใส

และเป็นผู้ไม่กระสับกระส่าย กระวนกระวาย

ที่จะแสวงหาความสุข

และความมั่นคงจากภายนอก

ไม่ว่าจะเป็นลาภ ยศ สรรเสริญ สุข

หรือจะเป็นความรัก

ความเคารพจากคนอื่น

ทีนี้ เราไม่มีความรู้สึกว่า เราไม่ขาดอะไร

ไม่ต้องการอะไร จากใครในโลก

เราไม่มีความรู้สึกว่า เรามีอะไรเกิน

จะมีแต่ความรู้สึกว่ามันพอดี 

ตรงนี้แหละ จิตเป็นธรรม...

(พระอาจารย์ชยสาโร)

อิสระ จากสิ่งทั้งปวง

ไม่มีห่วง ให้ห่วงหา

ซื่อซื่อ ใสใส ใจเด็กน้อย

 มักจะได้ยิน คนพูดอยู่เสมอว่า 

จงแสวงหาปัญญา แต่แท้ที่จริงแล้ว

ปัญญามาจากการ เรียนรู้โดยสัญชาติญาณ

และมุมมอง ก่อให้เกิดขึ้นมา 

แสวงหา ยังไง ก็หาไม่เจอ

และก็ไม่มีความจำเป็น

ที่จะต้องไปแสวงหา

ลองมองย้อนกลับมา ที่ใจของตัวเอง 

หากในจิตเต็มไปด้วย ความวุ่นวายใจ

ถ้าเป็นอย่างนั้น ปัญญาที่บริสุทธิ์สะอาด

ก็จะไม่มีทาง ก่อเกิดขึ้นมาได้

มีบางคนนำปัญญามา

นึกว่าเป็น ความฉลาด 

นึกว่าการพูดคล่องหรือถนัดในการใช้คำ 

หรือคน ที่ผ่านประสบการณ์รอบด้าน

คือคนที่มีปัญญา แต่สิ่งเหล่านั้นเป็นเพียง 

“ประสบการณ์ทางโลก ที่ทำให้ฉลาด”

คนส่วนใหญ่ ถูกประสบการณ์

ทางโลก ที่ทำให้ฉลาด” 

มาบดบัง ปัญญาที่สะอาด

บริสุทธิ์และดีงาม จนมืดมิด 

โดยไม่รู้ว่า 

การรู้ซื่อๆ ใสๆ ถึงจะเป็น

ความล้ำค่า ทางปัญญา

เพราะด้วย..เหตุผลต่างๆ

ทำให้ผู้ใหญ่...อย่างเธอ

ต้องเจ็บปวด..ทุกข์ทรมาน

เธอเคยบริสุทธิ์

เจ้าเหตุผลนี้ละ เราถึงต้องเจ็บปวด 

สิ่งที่ทำไม่ได้ สิ่งที่ต้องทำ สิ่งที่ควรทำก็เกิดขึ้น 

ชีวิตเธอกำลังอยู่ในกรงขัง ของเหตุผลตลอดเวลา 

เมื่อมีความคิด เหตุผลแล้ว ความเชื่อ 

ศาสนา ก็มอบโซ่ตรวน อันใหญ่โตยิ่ง 

นั้นคือ ผิดชอบชั่วดี เข้ามาขังคุณอยู่ในกรง 

แล้วสอนให้คุณ รับใช้พวกเขา

โดยอ้าง ความผิดชอบ ชั่วดี 

เอามาความดี ชอบบุญ มาหลอกหลวง

ให้คุณบริจาคกำลังเงิน กำลังกาย กำลังความคิด 

เพื่อผลประโยชน์สุข ของพวกเขาเอง

โดยอ้างว่า นี้คือการทำบุญ 

นี้คือช่วยเหลือกัน ในสังคมที่หาได้ยาก 

นี้คือความดี ที่ชอบแล้ว ใช่หรือไม่ใช่

ที่เขาบอกกล่าว กับเธอ เช่นนี้ 

เธอไปทำอย่างนั้น เพราะ

เธอคิดเองมาตั้งแต่เด็ก หรือ

เธอได้รับการสั่งสอน จากพวกเขา 

แล้วพวกเขา ได้มอบศีลธรรมจอมปลอม 

มาเป็นของแถม พวกเขาหลงใหล 

ความจอมปลอม ที่มีแต่เปลือก 

จริงหรือไม่ ฉันกำลังถามเธอ ? 

เพราะฉันไม่อยู่แล้ว เธอจะต้องหาคำตอบเอง

ว่าศีลธรรมที่สมมุติ กันในศาสนา ความเชื่อ 

ความคิดนี้ คือศีลธรรมจริงๆ หรือไม่ 

พวกเขาขังคุกคุณ จองจำคุณชั่วชีวิต 

จองจำไปกระทั่ง หลังความตาย 

ด้วยความเชื่อ ศาสนาสมมุติกันไป 

ฉันจะบอกเธอว่า เธอไม่ต้องมีศาสนา 

ความเชื่อ ระบบความคิด กฎ หรอก 

เพราะศาสนา ความเชื่อ ระบบความคิด กฎ 

คือสิ่งที่แลกด้วย การต้องทำร้าย 

และ ทำลายกัน ของมนุษย์ 

สงคราม มาจากสิ่งเหล่านี้ ความจอมปลอม

มนุษย์ทำร้ายกันเอง มานานแค่ไหน 

เพื่อศาสนา เพื่อความเชื่อ เพื่อระบบความคิด 

เพื่อกฎ ตั้งแต่มี มันใช่ไหม 

เธอจะบอกฉันว่า แล้วศีลธรรมจริงๆ

จะมาจากไหน ถ้าไม่ใช่สิ่งเหล่านี้

ฉันจะบอกเธอ และ จะบอกเธออีกว่า

"เธอบริสุทธิ์ อยู่แล้ว"

"ศีลธรรมจริงๆ มันมีตั้งแต่แรกแล้ว"

"ตั้งแต่เธอ เกิดมา"

เธอเคยรู้สึก ทุกอย่าง 

มีความหมาย กับเธอ 

โดยที่เธอ ไม่เข้าใจบ้างไหม 

 เธอเคยปล่อย ทุกสิ่งทุกอย่าง

ออกมา จนหมดแล้ว 

เธอคิด จะทำร้ายใคร

ด้วยความตั้งใจ อีกไหม 

เธอจะไม่ ทำร้ายใคร 

เธอจะรัก ทุกสิ่งทุกอย่าง 

เธอจะเห็น ความจริง 

เธอจะมีอิสรภาพ จากทุกสิ่ง 

นั้นละศีลธรรมอันแท้จริง ที่โลกต้องการ 

ไม่ใช่ ความจอมปลอม

กฤษณมูรติ

ความเอ๋ย ความรัก

ความรัก กับ ความเข้าใจ

เป็นสิ่งเดียวกัน เราไม่อาจ

รักใครได้ ถ้าเรา ไม่เข้าใจ

ถ้าเรามองหาแต่ สิ่งไม่ดี 

ก็จะมีแต่ ความเกลียด 

ถ้าเรามองหาแต่ สิ่งดีๆ

ก็จะมีแต่ ความรัก 

วันที่ ยาวนานที่สุด คือ

วันที่ ภายในใจ ของเรา

ไม่มีรอยยิ้มและเสียงหัวเราะเลย

จงยิ้มและหัวเราะทุกๆวัน

จะได้สุขใจ สดใสอยู่เสมอ

ถ้าผู้ใหญ่ มีจิตใจบริสุทธิ์อ่อนโยน 

เหมือนเด็กก็คงดี......

เพราะเด็กๆ เมื่อผิดหวัง จากความรัก 

อย่างเก่ง ก็ได้แต่ร้องไห้ แล้วก็ลืม 

ไม่ได้ มีจิตใจอาฆาตแค้น โหดร้าย 

ทำลายกัน ฆ่ากัน เหมือนผู้ใหญ่

เพียงพอแล้ว

ดูก่อน ภิกษุทั้งหลาย !

การแสวงหา ทางออก

อย่างพวกเธอนี้ 

เป็นเรื่อง ประเสริฐแท้
 

การแก่งแย่งกัน

เป็นใหญ่ เป็นโตนั้น
ในที่สุด ทุกคน ก็รู้เองว่า

เหมือนแย่งกัน เข้าไปสู่ กองไฟ
มีแต่ ความรุ่มร้อน กระวนกระวาย

เสนาบดี ดื่มน้ำ

ด้วย ภาชนะทองคำ
กับคนจนๆ ดื่มน้ำด้วยภาชนะ 

ที่ทำด้วย กะลามะพร้าว
 

เมื่อ มีความพอใจ

ย่อมมี ความสุขเท่ากัน
นี่เป็นข้อ ยืนยันว่าความสุขนั้น

อยู่ที่ความรู้สึก ทางใจเป็นสำคัญ
 
อย่างพวกเธอ อยู่ที่นี่ 
มีแต่ ความพอใจ

แม้กระท่อม จะมุงด้วยใบไม้ 

ก็มีความสุข กว่าอยู่ใน

พระราชฐานอันโอ่อ่า 
แน่นอนทีเดียว
 
คนที่ ประสบความสำเร็จ

ในชีวิตนี้ มิใช่คนใหญ่ คนโต
แต่เป็นคนที่รู้สึกว่า...ชีวิตของตน
มีความสุข สงบเยือกเย็น
ปราศจากความเร่าร้อน 
กระวนกระวาย

พุทธโอวาทก่อนปรินิพพาน

ยอดมนุษย์

ยอดมนุษย์ สูงสุด ด้วยคุณธรรม

อยู่เหนือกรรม เหนือเหตุ และเหนือผล

ถึงความว่าง ห่างทั่ว จากตัวตน

นิรมล นิรทุกข์ วิมุกต์มวล.

ชอบยึดมั่น ระวังมัน จะกัดเอา

เพราะความเขลา ยึดมั่น มีตัณหา

อุปาทาน กอดรัด มัดวิญญาณ์

อยู่ดีดี ก็เป็นบ้า มาทันที

ยึดสิ่งใด  สิ่งนั้นแหละ มันกัด

กินกามเกียรติ  สารพัดกลี หรือศรี

หรือแม้ บุตร  ภรรยา และ สามี

ความชั่วดี บุญหรือบาป  จงทราบกัน

 ถ้าจะอยู่ ในโลกนี้ อย่างมีสุข

อย่าประยุกต์ สิ่งทั้งผอง เป็นของฉัน

มันจะสุม เผากระบาล ท่านทั้งวัน

ต้องปล่อยมัน เป็นของมัน อย่าผันมา

เป็นของกู ในอำนาจ แห่งตัวกู

มันจะดู วุ่นวาย คล้ายคนบ้า

อย่างน้อย เป็นนกเขา เข้าตำรา

มันคึกว่า "กู - ของ - กู" อยู่ร่ำไป.

จะหามา มีไว้ ใช้หรือกิน ตามระบิล

อย่างอิ่มหนำ ก็ทำได้

โดยไม่ต้อง มั่นหมาย ให้อะไร ๆ

ผูกยึดไว้ ว่า "ตัวกู" หรือ "ของกู"

พระอาจารย์พุทธทาส 

เกิดดับ สลับหมุนเวียน

 เราไม่ได้อยู่

บนโลกใบนี้ตลอดไป

ดังนั้น อย่าเสียใจ

กับอะไรนานๆ

.

ในหัวใจของพวกเธอ ทุกๆคน

มีเมล็ดพันธุ์ ของความรัก

และความปรารถนา อันบริสุทธิ์

.

เมื่อไม่มีผืนน้ำ

ก็ไม่มีภาพสะท้อน

.

กาลเวลากลืนกิน

ทุกสรรพสิ่งไม่เหลือหรอ

ฉัน ก็ไม่รอดเช่นกัน

.

เซนปฏิเสธ

การใช้สมอง ขบคิดใคร่ครวญ

เพราะ กระทำดังนั้น

เท่ากับ ตกเป็นทาส

ของจิตใจ แบบแบ่งแยก

..

ธรรมชาติเดิมแท้ ของเธอนั้น

เป็นสิ่งซึ่งมิได้หาย ไปจากเธอ

มันติดตัว อยู่ในใจเธอ

ตั้งแต่ กำเนิดเกิดมาแล้ว

.

เราหลงลืม รักษา

ความใส สะอาดบริสุทธิ์

เรากลับเพิ่มพูล ความสกปรก

ภายในใจตน ให้หม่นหมอง

จงตื่น

ตื่นขึ้น รอยยิ้ม ผลิบาน

ยี่สิบสี่ ชั่วโมง แห่งวันใหม่

ปณิธาน ใช้ชีวิตเต็มเปี่ยม ทุกขณะ

มองสรรพชีวิต ด้วยสายตา แห่งความรัก

ลมหายใจเข้า ลมหายใจออก 

ดั่งดอกไม้บาน ภูผาใหญ่กว้าง

ดั่งสายน้ำฉ่ำเย็น ดังนภากาศ อันบางเบา