จันทร์เอ๋ย...จันทร์

 เดือนเพ็ญ ลอยเด่นฟ้า

แจ่มเจิดจ้า ฟ้าไสว

ดวงเดือน คล้อยเคลื่อนไป

ฉุดดวงใจ เคลื่อนคล้อยตาม

จันทร์นวล ชวนใฝ่ฝัน 

หวังสักวัน ใจนั้นงาม

หมดสิ้น สิ่งเลวทราม

ใจอร่าม งามอย่างจันทร์

จันทร์มัว สลัวเศร้า 

หมู่เมฆเคล้า เร้ารุมรัน

มืดมิด ลอยปิดกั้น

แสงนวลจันทร์ พลันหายไป

ใจเอย เคยใสสด

มารันทด ไม่สดใส

กิเลสสุม รุมเผาไหม้

ครอบครองใจ ให้หมองมัว

เมฆเคลื่อน เลื่อนลอยหาย

แสงจันทร์ฉาย แพรวพรายทั่ว

ใจคลาย หายหวาดกลัว

ทิ้งกรรมชั่ว ไม่พัวพัน

เดือนเพ็ญ เย็นสว่าง

ท้องฟ้ากว้าง งามเฉิดฉันท์

ใจงาม ตามเพ็ญจันทร์

ทุกคืนวัน สุขสันต์เอย... 

กระจ่าง สว่างใส

มองทีไร ก็หลงไหล

ใจเลือกภาษา

ดูถูก เหยียบย่ำ ซ้ำเติม 

ยกย่อง ช่วยเหลือ กำลังใจ

อวดดี อวดรู้ อวดเก่ง

อ่อนโยน อ่อนน้อม อบอุ่น

คิดมาก พูดมาก เรื่องมาก

คิดน้อย พูดน้อย เรื่องน้อย

ความคิด คำพูดมีค่า

อยู่ที่วาจา จิตใจ

ของแต่ ละบุคคล

เจ้าอัตตา ตัวร้าย.

เจ้าตัวอัตตา เอ๋ย

เจ้าอัตตา ตัวร้าย....

ใยเจ้า ทำให้มนุษย์ ทั้งหลาย

เห็นแก่ตัว หลงมัวเมา

คิดร้าย ทำลายกัน..

เจ้าทำ ให้พวกเขา

ต้องทุกข์ทรมาน

สับสน หลงทาง..

โง่งมงาย บ้าอัตตา

อีกนานไหม...

พวกเขา จะปล่อยวาง

เจ้าอัตตา...ที่ใครๆว่าดี

เพียงลมพัดผ่าน

เพียงความอยาก

ที่สร้างขึ้นเอง

ต่าง..เข้าใจ

 มีทาง..เราต่างไป

มีหัวใจ..เราต่างคิด

มีชีวิต..ต่างชีวิต

เรามีสิทธิ์..ไม่ต่างกัน

***

ต่างเดิน..ไปต่างทาง

ต่างไปสร้าง..ในสิ่งฝัน

แตกต่าง..ความหมายมั่น

ต่างสร้างสรรค์..ต่างจิตใจ

***

ใครเลย..อยากยอมแพ้

ไม่อยาก..แม้จะร่ำไห้

ต่างคน..จึงต่างไป

ด้วยแรงใจ..ที่ต่างกัน

*** 

เพราะ..ความต่าง

จึงต้อง..จากมา

ไม่อยาก..ร่ำลา

เพราะอัตตา..ต่างกัน

รักเอ๋ยรัก

รักลอยไป

เหมือนเมฆหมอก

จับต้องมิได้

ปิดวาจา เปิดหัวใจ

ในความเงียบงัน

มีพลัง ซ่อนอยู่

ในความไม่รู้ จะมีความรู้

****

ในความนิ่ง

จะมีบางสิ่ง เคลื่อนไหว 

ในที่วุ่นวาย จะมีความสงบ

****

ตั้งใจ ฟัง และ ดู 

ย่อมดีกว่า พูดมาก

 ปิดปาก เปิดหู เปิดตา

เปิดหัวใจ ในการรับรู้

นั่งมองนั่งฟัง..โง่โง่

อย่าคิดฉลาด..เปิดปาก

น้ำนิ่ง น้ำใส ใจสะอาด

โลก..โรค...ความคิด

โลกความคิดจิตสร้างเรื่อง....ฟูเฟื่องฝัน

แล้วยึดมั่นผูกพัน....ฝันหวั่นไหว

พยับแดดรุ้งเรืองรอง...มองไกลๆ

หวังจะได้พอเข้าใกล้...กลับไม่จริง

.

เพียงเห็น....

เพียงรู้อย่ามี.....เรารู้

เพียงดูอย่ามี....ความเห็น

เพียงอยู่อย่ามี....เราเป็น

เพียงเห็นอย่ามี....เรื่องราว

.

คิดดี...โลกเย็น

คิดร้าย..โลกร้อน

ไม่คิด ไม่เย็นไม่ร้อน

อุ่น...กำลังดี

โลกมนุษย์..โลกของสัตว์

โลกนี้เปรียบ ปานว่า 

มหาสมุทร

ปลามนุษย์ 

ผุดว่าย อยู่ไหวไหว

เพราะตัณหา หมื่นวิถี เข้าจี้ใจ 

วิ่งขวักไขว่ เหยื่อดี...มีไม่พอ!

.

โลกนี้คือ...กรงไก่ 

เขาใส่ไว้ จะนำไป....แล่เนื้อ 

ไม่เหลือหลอ....

จิกกันเอง....ในกรง ได้ลงคอ 

เฝ้าตั้งข้อ รบกัน....ฉันนึกกลัว!

ถ้ามนุษย์...ผู้เจริญแล้ว

รู้วันตาย..ก็คงดี

โลก...คงสวยงาม

กลางวัน กลางคืน

เธอ..คือกลางวัน ...

ขณะฉัน...เป็นกลางคืน

เธอหลับ...ยามฉันตื่น...

จุดยืน...ตรงข้ามกาล 

.

รัตติกา..ละลาลับ  

ทิวะจับ..นภาใส

ครั้นสุริยา..คลาคล้อยไป  

จันทราใหม่..ก็ฉายงาม

.

โอ้ทิวา-ราตรีห่าง ละฝั่งฟ้า

อัศดง คงเอ่ยลา จันทราถาม

เมื่อตะวัน จางแสง แต่งฟ้าคราม

พระจันทร์ทราม.. กระจ่างแสง แต่งค่ำคืน

วิธิคิดต่างกัน

แต่หัวใจไม่ต่างกัน

เข้าใจกันและกัน

ศาสนง่ายง่าย..

 ศาสนาอยู่ในใจ

ศาสนา

ไม่ได้อยู่ในวัด หรือ 

พระเจ้าองค์ไหน

ถ้ายึดไว้ 

ก็จะเป็นทาส ศาสนา

ถ้าปล่อยวาง ว่างไว้ 

ใจก็อิสระ

เมื่อนั้น พระเจ้า 

จะปรากฏ...ให้เราเห็นเอง

ยึดยึด ยิ่งจม

ไม่เคย..โผล่

พบ..แสงตะวันเลย

ธรรมชาติ สอนให้พอ

 ธรรมชาติของ 

มนุษย์ สัตว์ พืช

ถ้าเข้าใจ แล้วจะเข้าถึง

ทุกสิ่งอย่าง ต่างดิ้นรน 

เพื่อดำรงค์อยู่

สัตว์รู้จักหยุด...เมื่อรู้สึกอิ่ม

พืชรู้จักพอ..ถ้ารับมากเกินไป 

ก็จะตาย

มนุษย์...ไม่รู้จักหยุด ไม่รู้จักพอ

ดิ้นหา...อยากอยู่ตลอดเวลา

สุดท้าย...ก็ต้องตาย

ตายไปพร้อมกับ..ความอยาก

ถ้า..ไม่รู้จักพอ

สุดท้ายแล้ว ธรรมชาติ

ก็ลงโทษ.. เช่นนั้นเอง

อารมณ์พาบ้า

 อย่าไป ยึดติดกันนัก

เดี๋ยวจะ ฟุ้งซ่าน โง่บ้า

มันเป็นเพียง เหตุการณ์

ผ่านไป แล้วผ่านมา

ผ่านมา แล้วผ่านไป

มีเพียงเท่านี้ จริงๆ

ถ้าเรารู้

ต้นเหตุของอารมณ์

ความรู้สึก

เราก็จะรู้ ธรรมชาติเอง

หายใจ

การถกเถียงกันด้วยอัตตาตนเอง 

มันไม่มี ที่สิ้นสุด หรอก

ต่างฝ่าย ต่างก็มีความคิด

 ทิฐิต่างกัน กันคนละแบบ

แต่การรับฟัง อย่างตั้งใจ

แล้วคิดตาม ทำให้เข้าใจ

ในความคิด ของอีกฝ่าย 

และ จะได้คำตอบ ในทันที

หายใจ...ทางจมูก 

ไม่หายใจ....ทางปาก

ถ้าผิด...ธรรมชาติ

จะทำ...ให้เราเหนื่อย

นกบนฟ้า ปลาในน้ำ

 น้ำนิ่งฟ้าใส...ใจสะอาด 

มองอะไรๆ ก็ชัดเจน

หมู่นก ฝูงปลา แหวกว่าย

กันอย่าง สนุกสนาน 

.

บางตัว ก็ตกเป็นเหยื่อ

ถูกผูกรัด มัดดึง ด้วยพันธะ

ต่างๆ นาๆ สารพัน

.

บางตน ก็หลุดพ้น

แหวกว่าย โบยบิน

อย่างสุขเสรี ในวิถีชีวิตอิสระ

ต่างเวียนว่าย..ค้นหาความสุข

ยิ่งว่ายยิ่งห่าง..ยิ่งค้นยิ่งหาย

หยุดนิ่ง...ทำจิตใจให้สงบ

เราพ็พบ..ความสุขทันที