โลกนี้เปรียบ ปานว่า
มหาสมุทร
ปลามนุษย์
ผุดว่าย อยู่ไหวไหว
เพราะตัณหา หมื่นวิถี เข้าจี้ใจ
วิ่งขวักไขว่ เหยื่อดี...มีไม่พอ!
.
โลกนี้คือ...กรงไก่
เขาใส่ไว้ จะนำไป....แล่เนื้อ
ไม่เหลือหลอ....
จิกกันเอง....ในกรง ได้ลงคอ
เฝ้าตั้งข้อ รบกัน....ฉันนึกกลัว!
ถ้ามนุษย์...ผู้เจริญแล้ว
รู้วันตาย..ก็คงดี
โลก...คงสวยงาม
