พุทธสุภาษิต

สพฺเพ ว นิกฺขิปิสฺสนฺติ ภูตา โลเก สมุสฺสยํ
สัตว์ทั้งปวง 
จักทอดทิ้งร่าง ไว้ในโลก
  
อฑฺฒา เจว ทฬิทฺทา จ สพฺเพ มจฺจุปรายนา
คนมี คนจน 
ล้วนมีความตาย เป็นเบื้องหน้า


กาโล ฆสติ ภูตานิ สพฺพาเนว สหตฺตนา
กาลเวลา 
ย่อมกินสรรพสัตว์ กับทั้งตัวมันเอง

อปฺปกญฺจิทํ  
ชีวิตนี้ น้อยนัก

ยงฺกิญฺจิ สมุทยธมฺมํ สพฺพนฺตํ นิโรธธมฺมํ
สิ่งใดสิ่งหนึ่ง 
มีความเกิดขึ้น เป็นธรรมดา
สิ่งนั้นล้วน 
มีความดับ ไปเป็นธรรมดา

ภิยฺโย จ กาเม อภิปตฺถยนฺติ
ผู้บริโภคกาม 
ย่อมปรารถนา กามยิ่งขึ้นไป

โกธํ ฆตฺวา น โสจติ
ไม่มีความโกรธ 
ย่อมไม่เศร้าโศก

โกโธ สตฺถมลํ โลเก
ความโกรธ 
เป็นดัง สนิมศัสตราในโลก

ทุฏฺฐสฺส ผรุสวาจา
คนโกรธ 
จะมีวาจาหยาบคาย

มุตฺวา ตปฺปติ ปาปิกํ
คนเปล่งวาจาชั่ว 
ย่อมทำตนให้เดือดร้อน

สณฺหํ คิรํ อตฺถาวหํ ปมุญฺจ
ควรเปล่งวาจา 
ให้ไพเราะที่มีประโยชน์

ตเมว วาจํ ภาเสยฺย ยายตฺตานํ น ตาปเย
ควรกล่าวแต่วาจา 
ที่ไม่ยังตนให้เดือดร้อน

น หิ มุญฺเจยฺย ปาปิกํ
ไม่ควร 
เปล่งวาจา ชั่วเลย

สํโวหาเรน โสเจยฺยํ กลฺยาณิง
ควรเปล่งวาจางาม 
ให้เป็นที่พอใจฯ

นามนุญฺญํ กุทาจนํ
ในกาลไหนๆ 
ไม่ควรกล่าววาจา ที่ไม่น่าพอใจ