คาถาเบิกบาน...สำราญใจ
ความทุกข์ทั้งมวล.....
มีมูลราก....มาจากตัณหา อุปาทาน
ความทะยาน...อยากดิ้นรน
และความยึดมั่น....ถือมั่น
ว่าเป็นเรา.....เป็นของเรา
.
รวมถึงความเพลินใจ...ในอารมณ์ต่างๆ
สิ่งที่เข้าไปเกาะเกี่ยว.....ยึดถือไว้
โดยความเป็น....ตนเป็นของตน
ที่จะไม่ก่อทุกข์....ก่อโทษให้นั้น
เป็นไม่มีหาไม่ได้ ในโลกนี้......
.
เมื่อใด บุคคลมาเห็น....สักแต่ว่าได้เห็น
ฟัง....สักแต่ว่าได้ฟัง....รู้สักแต่ว่าได้รู้
เข้าไปเกี่ยวข้อง....กับสิ่งต่างๆ เพียงสักว่าๆ
ไม่หลงใหล....พัวพัน มัวเมา
.
เมื่อนั้น จิตก็จะว่าง...จากความยึดถือต่างๆ
ปลอดโปร่งแจ่มใส....เบิกบานอยู่บานอยู่”
รสชาติของชีวิต
รู้ว่าเค็ม
รู้ว่าหวาน
รู้ว่าเปรี้ยว
รู้ว่าขม
รู้ว่าจืด
รู้ว่าจาง
.
แต่เรา...ลืมว่า
แค่...สัมผัสผ่านลิ้น
ผ่านใจ..ทำให้รู้สึก
เราต้องกิน...ทุกวัน
เราต้องสัมผัสอารมณ์..ทุกวัน
ธรรมดา...ธรรมชาติชีวิต...
