ภาษาใจ

กลฺยาณิเมว มุญฺเจยฺย
น หิ มุญฺเจยฺย ปาปิกัง
โมกฺโข กลฺยาณิยา สาธุ
มุตฺวา ตปฺปติ ปาปิกังฯ
(ขุ.ชา. ๒๗/๘๘)


ควรเปล่งเฉพาะ ถ้อยวาจาที่งดงาม
ไม่ควรเปล่ง ถ้อยวาจาหยาบ
พูดจาไพเราะ ย่อมสำเร็จประโยชน์
พูดจาหยาบช้า ย่อมเดือดเนื้อร้อนใจ

ใจที่สกปรก มักจะพ่น คำหยาบออกมา