มอมเมา โง่เขลา เบาปัญญา

       สุนทรภู่ครูกวี มีชื่อนัก
       ว่าเมาเหล้า เมารัก เมาอักษร
       ทั้งสามเมา เข้าอิงสิง “สุนทร”
       ไม่มีวันพักผ่อน หย่อนใจกาย
               

   ถ้าไม่เมา สุราหรือนารี
       ก็เมาการกวี เป็นที่หมาย
       ในชีวิตตั้งแต่ต้น จนถึงปลาย
       “ภู่”ไม่วาย ว่างเว้น เป็นคนเมา
               

     แต่การเมา ครูเฒ่าสุนทรภู่
       เมาทั้งรู้ อักโข ไม่โง่เขลา
       มันเป็นเรื่อง เวรกรรม เช่นเราเรา
       ที่หลงเข้า หลุมกิเลส เหตุพาไป
               

     ถึงเมาเหล้า ก็ไม่เมา เป็นอาจิณ
       ครั้นส่างสิ้น สิ่งชั่ว กลับตัวได้
       แถมจารึก บาปกรรม ที่ทำไว้
       ลงในเรื่อง บทกลอน ที่สอนคนฯ
       
       พระราชธรรมนิเทศ