ผ่านชีวิต

อันหลายสิ่ง ผันผาน ผ่านชีวิต
ครั้นพินิจ ให้ปลดปลง ในสงสาร
ช่างไร้แก่น ไร้สาระ มานมนาน
แต่ยังผ่าน สืบไป ไม่ระวัง

หากรู้ทัน มันจะหยุด เมื่อฉุดคิด
รู้ทันจิต จึงไม่หลง ปลงจิตว่าง
เป็นทุกขัง อนัตตา อนิจจัง
จึงหยุดยั้ง เกิดดับ รับนิพพาน

หนทางผ่าน จนนานเนิ่น เกินวิถี
ย่ำทุกที มากี่ภพ ไม่จบสิ้น
ยังเวียนกัน เกิดใหม่ ในราคิน
จิตยังดิ้น ตามกิเลส เป็นเหตุทำ

เมื่อตัณหา ยังพาเที่ยว ในสามภพ
ไม่รู้จบ ที่ตรงไหน ใจถลำ
ต่อเมื่อหยุด จึงได้เห็น ว่าเป็นธรรม
เลิกก่อกรรม ทำวิถี ที่จิตกลาง

เดินทาง อ้างว้าง เปล่าเปลี่ยว
มาเพียง ผู้เดียว มาแต่ไหน
ยังเดิน ยังย่าง ยังต่อไป
สุดตรงไหน ไม่รู้ ไม่อยากคิด

เดินทาง จากวันวาน นานเนิ่น
แสนเพลิน ทุกข์ซ้ำ ย้ำจิต
มัวเมา หลงโลก หลงชีวิต
เพราะคิด ว่าดี ว่างาม

c.คีตเสวี