สมอง เปรื่องปราชญ์ ชาติมนุษย์
คล้ายจะเก่งกล้า สุดกว่าใครไหน
บินท่องฟา สกุณา ยังหลีกไกล
ดิ่งบาดาล ทะเลใหญ่สะเทิ้น
เหยียบดวงดาว เดินเล่น เป็นของง่าย
เทวาต้องอาย องค์อินทร์ ต้องเขิน
นั่นมนุษย์ สุดรุ่งเรืองเจริญ
แต่บังเอิญ พ่ายกิเลส สังเวชใจ
ทลายุ
ชนะโลก
แต่แพ้ใจตน
