เซนถือว่า ถ้อยคำประกาศ
สัจจะที่แสดงถึง ภูมิปัญญา
ของผู้แถลง ไม่มีความหมาย
จนกว่า ประสบการณ์ของเรา
ของผู้แถลง ไม่มีความหมาย
จนกว่า ประสบการณ์ของเรา
จะซึมซับมัน เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของเรา
และเรา ได้ให้ความหมาย
และเรา ได้ให้ความหมาย
เฉพาะตัว ของเราแก่มัน เท่านั้น
การมองภาพเซน จึงไม่ต้อง
การมองภาพเซน จึงไม่ต้อง
ใช้ทฤษฎี เกี่ยวกับศิลปะ
ไม่ต้อง คร่ำเคร่งศึกษาเพื่อ
ไม่ต้อง คร่ำเคร่งศึกษาเพื่อ
จะได้เข้าใจ ภูมิหลังของมัน
เพราะหัวใจ ของภาพเซนคือ
ความเป็นไป ของชีวิต และ
ความเป็นไป ของชีวิต และ
การดำรงอยู่ ของพลังจักรวาล
ท่ามกลาง ความแปรปรวน
ท่ามกลาง ความแปรปรวน
อันยิ่งใหญ่ ของธรรมชาติ
สิ่งที่เรา ใช้มองภาพเซน
สิ่งที่เรา ใช้มองภาพเซน
จึงเป็น ประสบการณ์ชีวิต
ประสบการณ์ ที่แตกต่าง
จะได้ประโยชน์ ที่แตกต่าง
ประสบการณ์ ที่แตกต่าง
จะได้ประโยชน์ ที่แตกต่าง
และเมื่อ การมองภาพเซนสิ้นสุด
มันก็ไม่ได้ทิ้ง ความประทับใจ
มันก็ไม่ได้ทิ้ง ความประทับใจ
หลงเหลือ ไว้ให้เรา
แต่เรา กลับกระปรี้กระเปร่าขึ้น
จากการค้นพบ คุณค่าบางอย่าง
ที่ทำให้โลก ภายในของเรา
ที่ทำให้โลก ภายในของเรา
สงบนิ่ง และ สว่างไสว
