แรกเกิดมา เป็นคน ตั้งต้นอยู่
ใครสู่รู้เอา"กู"เข้ามาใส่
ฝากอิงแอบ แนบชิด ให้ติดใน
จนโตไป"กู"ยิ่งใหญ่ คับกระดอง
แต่เมื่อ เด็กเล็กจ้อย"กู"น้อยนิด
ยังไม่ติด ในวังวน ตนสนอง
ดูผ่องแผ้ว ชวนพิศ ไร้ฤทธิ์ครอง
จิตยังข้อง อยู่น้อย ด้วยด้อยแรง
ต่อเมื่อ กาลเวลา เข้ามาเปลี่ยน
กิเลสเวียน เข้ามาปน "ตน" ส่องแสง
"อัตตา"เข้าตั้งต้น ก่นสำแดง
"กู"ก็แซง ก่อเกิด เปิดเต็มตัว
จากวันนั้น ถึงพลัน มาวันนี้
"กู"เริ่มถี่ เข้มข้น ในหนหัว
ทับทวี ขึ้นเสริม เพิ่มเท่าตัว
กูไม่รั่ว กูไม่หล่น กูล้นโรง
สุดท้ายแล้วก็ไม่มี มึงและกู
อย่าถือโทษโกรธเกลียด กันเลย
เวลากลืนกิน สรรพสิ่งทุกขณะ
ผู้ใหญ่ซึมซับ
ความสกปรก
ยากที่จะกลับมา
เจอความบริสุทธิ์
ทางจิตวิญญาณ
