ใจสรรค์สร้าง

เมื่อคนในโลก..รู้จักความสวยว่าสวย

ความน่าเกลียด..ก็อุบัติขึ้น

เมื่อคนในโลก รู้จักความดีว่าดี 

ความชั่ว ก็อุบัติขึ้น

.

มีกับไม่มี เกิดขึ้นด้วยการรับรู้

ยากกับง่าย เกิดขึ้นด้วยความรู้สึก

ยาวกับสั้น เกิดขึ้นด้วยการเปรียบเทียบ

สูงกับต่ำ เกิดขึ้นด้วยการเทียบเคียง

เสียงดนตรีกับ เสียงสามัญ 

เกิดขึ้นด้วย การรับฟัง

หน้ากับหลัง เกิดขึ้นด้วยการนึกคิด

.

ดังนั้น ปราชญ์ย่อม 

กระทำ ด้วยการไม่กระทำ

เทศนา ด้วยการไม่เอ่ยวาจา

การงาน ทั้งหลาย ก็สำเร็จลุล่วงลง

.

ท่านให้ชีวิตแก่สรรพสิ่ง 

แต่มิได้ถือตัวเป็นเจ้าของ

ประกอบกิจอันยิ่งใหญ่ 

แต่มิได้ประกาศให้โลกรู้

เหตุที่ท่านไม่ปรารถนา ในเกียรติคุณ

เกียรติคุณของท่าน จึงดำรงอยู่ไม่สูญสลาย

                                                                         

                                                                        สว่าง มีตะวัน

มืดมิด มีดาวเดือน

ใจมีความมืด และสว่าง