บัณฑิต ไม่มีความเพ่งโทษผู้อื่น
บัณฑิต จะเพ่งโทษตนเอง
การเพ่งโทษ ตนเองนั้น
เป็นการฝึกตนเอง อย่างหนึ่ง
ที่จักเกิดผลจริง
การเพ่งโทษ ผู้อื่น
เป็นวิสัยของ ผู้ไม่ใช่บัณฑิต
ผู้ที่เพ่งแต่ โทษผู้อื่น
ไม่เพ่งโทษ ตนเอง
ย่อมไม่เห็นโทษ ของตนเอง
ย่อมไม่เห็น ความบกพร่อง
ที่จะต้องแก้ไข ให้ดีขึ้น
ย่อมไม่รู้ว่ามีโทษเพียงไร ในแง่ใด
ไม่มีโอกาส จะแก้ไขตนเอง
แต่จะมุ่งไป แก้ผู้อื่น
ซึ่งจะไม่เป็นประโยชน์
แก่ตนอย่างใด
ผู้อื่นนั้นไม่ใช่ว่า
จะยอมให้แก้
เพราะถ้าเป็นผู้อื่น ที่เป็นบัณฑิต
ก็ย่อมแก้ตนเองอยู่แล้ว
ฝึกตนเองอยู่แล้ว
ส่วนผู้ ที่ไม่เป็นบัณฑิต
ก็ย่อมไม่สนใจ ที่จะแก้ตนเอง
ฝึกตนเอง อยู่แล้ว
ผู้อื่นจะไปแก้ จึงเป็นไปได้ยาก
ทุกคนจะดีหรือชั่ว…สำคัญที่ตนเอง
ตนเองมีความดี พอจะยอมรับ
ความไม่ถูกต้อง ไม่ดีงามของตน
ย่อมยินดีฝึกตน ย่อมยินดีแก้ไขตน
ย่อมมีโอกาส เป็นคนดียิ่งขึ้น
(สมเด็จพระญาณสังวรฯ)
fb ธรรมโอสถ
บัณฑิต จะเพ่งโทษตนเอง
การเพ่งโทษ ตนเองนั้น
เป็นการฝึกตนเอง อย่างหนึ่ง
ที่จักเกิดผลจริง
การเพ่งโทษ ผู้อื่น
เป็นวิสัยของ ผู้ไม่ใช่บัณฑิต
ผู้ที่เพ่งแต่ โทษผู้อื่น
ไม่เพ่งโทษ ตนเอง
ย่อมไม่เห็นโทษ ของตนเอง
ย่อมไม่เห็น ความบกพร่อง
ที่จะต้องแก้ไข ให้ดีขึ้น
ย่อมไม่รู้ว่ามีโทษเพียงไร ในแง่ใด
ไม่มีโอกาส จะแก้ไขตนเอง
แต่จะมุ่งไป แก้ผู้อื่น
ซึ่งจะไม่เป็นประโยชน์
แก่ตนอย่างใด
ผู้อื่นนั้นไม่ใช่ว่า
จะยอมให้แก้
เพราะถ้าเป็นผู้อื่น ที่เป็นบัณฑิต
ก็ย่อมแก้ตนเองอยู่แล้ว
ฝึกตนเองอยู่แล้ว
ส่วนผู้ ที่ไม่เป็นบัณฑิต
ก็ย่อมไม่สนใจ ที่จะแก้ตนเอง
ฝึกตนเอง อยู่แล้ว
ผู้อื่นจะไปแก้ จึงเป็นไปได้ยาก
ทุกคนจะดีหรือชั่ว…สำคัญที่ตนเอง
ตนเองมีความดี พอจะยอมรับ
ความไม่ถูกต้อง ไม่ดีงามของตน
ย่อมยินดีฝึกตน ย่อมยินดีแก้ไขตน
ย่อมมีโอกาส เป็นคนดียิ่งขึ้น
(สมเด็จพระญาณสังวรฯ)
fb ธรรมโอสถ
