เมื่อใดบุคคล มาเห็น
สักแต่ว่า ได้เห็น
ฟัง สักแต่ว่า ได้ฟัง
รู้สึก สักแต่ว่า ได้รู้สึก
เข้าไปเกี่ยวข้อง กับสิ่งต่างๆ
เพียงสักแต่ว่า
ไม่หลงใหล พัวพัน มัวเมา
เมื่อนั้นจิต ก็จะว่าง
จาก ความยึดถือต่างๆ
ปลอดโปร่ง แจ่มใส เบิกบาน
ความทุกข์ ทั้งมวล
มีมูลราก มาจากตัณหา อุปาทาน
ความทะยาน อยากดิ้นรน
และความยึดมั่นถือมั่นเป็นเรา
เป็นของเรา
รวมถึงความเพลินใจ
ในอารมณ์ต่างๆ
สิ่งที่เข้าไปเกาะเกี่ยว ยึดถือไว้
โดยความเป็นตน เป็นของตน
ที่จะไม่ก่อทุกข์ก่อโทษ
ให้นั้นเป็นไม่มี
หาไม่ได้ในโลกนี้
พุทธโอวาท
