พระพุทธองค์ตรัสว่า"
คนเราบริสุทธิ์ด้วยปัญญา
หากแต่"ปัญญา"
ทางพุทธศาสนา คือการเห็นแจ้ง
คือเห็นด้วยปัญญา อย่างแจ่มแจ้ง
จนบังเกิด ความเบื่อหน่าย
สลดสังเวช จนต้องชะงัก
ถอยหลังออกมา จากสิ่งที่ปวง
ที่เคยรักเคยยึดถือ พอใจและไม่พอใจ
ที่ว่าชะงัก หรือถอยหลังนี้
เป็นทาง"จิตใจ"
มิใช่ กรณีทางกาย
ว่าต้องขว้างทิ้ง ทุบตี
ให้แตกหัก หรือวิ่งหนีสิ่งทั้งปวง
ทางภายนอก จะเป็นอย่างไร
ก็ให้มันเป็นไป ตามเรื่อง
โดยไม่ละทิ้ง หน้าที่
ยังทำไปตาม เหตุและผล
ของความ เหมาะสม
แต่ภายในจิตใจ นั้นย่อมเป็นอิสระ
ไม่เป็นทาส ทั้งทางที่พอใจ
และไม่พอใจ อย่างแต่ก่อนอีก
สู่นิพพานและอิสรภาพด้วยปัญญา
พอมาคิดย้อน เมื่อก่อน
ทำไมโง่เขลา เบาปัญญา
มืดบอด ใจเบา
หลงรักเขา หลงชังเขา
หลงโกรธ หลงเกลียด
เพราะ ความโง่
ของตนเอง โดยแท้
นี่แหละหนา ปัญญา ไม่มี
