นึกว่าหงษ์ฟ้า

อันมนุษย์ สุดจะเชื่อ มันเหลือปด      
พูดสะบถ แล้วสะบัด ไม่ขัดสน
           เพราะแต่คำ น้ำจิต คิดประจญ             
ปากเป็นผล ใจเป็นพาล เหลือมารยา
           

            ใครหลงลิ้น กินลูกยอ ก็พอม้วย             

ต้องตาย ด้วยปากมนุษย์ ที่มุสา
           คนทุกวัน มันมิซื่อ ถือสัจจา                
สู้สัตว์ป่า ก็ไม่ได้ ใจลำพองฯ

 เมื่อแรก เชื่อว่าเนื้อทับทิมแท้
มาแปรเป็น พลอยหุงไปเสียได้
กา"ลวงว่าหงส์ ให้ปลงใจ
ด้วยมิได้ ดูหงอน แต่ก่อนมา
 
คิดว่าหงส์ จึงหลง ด้วยลายย้อม
ช่างแปลงปลอม ท่วงที ดีหนักหนา
ดังรักถิ่น มุจลินทร์ ไม่คลาดคลา
ครั้นลับตา ฝูงหงส์ ก็ลงโคลน
  
กลอนไพเราะ แสนเสนาะ สอนใจ ได้ดีนักแล