ด้วยมหา บารมี ที่สร้างสรรค์
ริมฝั่งน้ำ คืนนั้น พระจันทร์ฉาย
ปฐมเทียน ก่อกำเนิด เกิดประกาย
แล้วโปรยปราย แสงสู่ ทุกผู้คน
นานเท่านาน เท่านาน ที่ผ่านไป
ยังวับไหว ส่องแสง ทุกแห่งหน
เปลวละมุน อุ่นเอื้อ เผื่อผู้คน
ให้วิมุตติ หลุดพ้น บนครรลอง
หากวันนั้น ไม่มี รังสีแรก
ที่จ่ายแจก แหวกพ้น ความหม่นหมอง
เปลี่ยนความมืด ราตรี เป็นสีทอง
โลกก็ต้อง หมองมืด อีกยืดยาว
...
จากวันนั้น ถึงวันนี้ กี่ดวงเทียน
ที่พากเพียร แกร่งกล้า ท้าลมหนาว
กี่เทียนเล่า เทียนแล้ว ยังแพรวพราว
สืบสกาว แสงไฟ ให้โลกชม
จากร่มโพธิ์ สารรัตน์ ถึงบัดนี้
กี่ชีวี ล่วงลับ ลงทับถม
ก็ยังมี เปลวไฟ ในสังคม
ที่สั่งสม สืบสาน ตำนานเทียน
...
เป็นแสงไฟ ในสายธาร กาลเวลา
เป็นมรรคา ของชีวิต สถิตเสถียร
ให้โลกหนาว อุ่นอิง ผิงแสงเทียน
ให้โลกเรียน โลกรู้ อยู่จีรัง
ไฟต่อไฟ จุดโหม ให้โลมลาม
เป็นประกาย งดงาม แห่งความหวัง
เป็นแสงทอง แสงธรรม เป็นกำลัง
เป็นความหวัง ความหมาย ให้ชีวา
ต่อดวงไฟ ต่อไป ให้ดวงใหม่
ยื่นดวงไฟ ดวงสว่าง ต่างบุปผา
ให้ซบซับ เหงื่อเหงา ในเงาตา
ให้ส่องซับ มายา ที่มารุม
...
เป็นประกาย สายตา ที่ร่าเริง
เป็นเปลวเพลิง พลิ้วล้อ มรสุม
เป็นเปลวจ้า ท้าโหม ให้โรมรุม
เป็นเปลวนุ่ม นวลใย ในราตรี
สานแสงเทียน ต่อไป ให้เรืองแสง
ให้เรื่อแรง จำรัส รัศมี
จุดประโคม โลมหล้า ทั้งธานี
สร้างโลกนี้ เป็นระย้า ดาราราย
...
ชีพหนึ่งนี้ พลีกาย เพื่อหลายชีพ
เช่นประทีป ดวงแรก แตกสลาย
ดุจดั่งเพชร เม็ดแรก แตกกระจาย
เป็นผืนทราย ทอดสร้าง เส้นทางธรรม
บาทวิถี ชีวี ที่ย่างเหยียบ
ใช่ปูพรม ราบเรียบ ให้เหยียบย่ำ
ทั้งเหน็บหนาว ขวากหนาม ความมืดดำ
สิ้นแสงธรรม ย่ำย่าง ได้อย่างไร
บาทวิถี ชีวิต ที่คิดสู้
จุดความรู้ ความเพียร ด้วยเทียนไข
ฝ่าความมืด หุบเหว ด้วยเปลวไฟ
ด้วยหัวใจ เช่นผา ศิลาแลง
กลางพายุ ดุร้าย ทำลายเทียน
ก่อความเพียร อีกหน จนมีแสง
ดับอีกหน จุดอีกที ยังมีแรง
สะสมไฟ สีแดง ไว้แบ่งปัน
เป็นแสงเทียน สีสัน อันอ่อนพลิ้ว
ดั่งไหวหวิว ส่องทาง ให้สร้างสรรค์
ดั่งรอยยิ้ม พริ้มพราย ให้เผื่อปัน
ดั่งแววฝัน อบอุ่น ละมุนละไม
อธิษฐาน คืนนี้ ของชีวิต
มอบอุทิศ พากเพียร เป็นเทียนไข
ยอมเผาร่าง เรื่อแดง เป็นแสงไฟ
ด้วยดวงใจ นักสู้ ผู้ศรัทธา
เทียนแท่งนี้ พลีร่าง สร้างประกาย
ชีวาวาย หนนี้ จะมีค่า
ในโอกาส ชาตินี้ ที่เกิดมา
เป็นกลีบหนึ่ง บุปผา ภราดร
...
"ครู มช." ประพันธ์
