พระพุทธเจ้า ตรัสว่า
ถ้าใคร สามารถกล่าวมุสา
ได้โดยปราศจาก ความละอาย
ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่า ไม่ใช่เรื่องจริง
ก็ไม่มีบาปกรรมใด แม้แต่หนึ่งเดียว
ที่เขาจะทำไม่ลง.........
ความละอาย จึงเป็นตัวแปรสำคัญที่สุด
เป็นองค์ประกอบ สำคัญสูงสุด
ในการ ถือกำเนิดเกิดเป็นมนุษย์
ตราบใดที่มีความละอาย ไม่อยากทำบาป
ไม่นึกติดใจในกรรมชั่ว ก็เรียกว่า
เขามีพื้นฐาน ในความเป็นมนุษย์อยู่
แต่หากทำบาป ได้โดย ไม่ต้องกระพริบตา
เช่น พูดโกหกมดเท็จ ปั้นน้ำเป็นตัว
ได้คล่องแคล่ว เป็นธรรมชาติ
นั่นแหละ เขาขาดองค์ประกอบ
พื้นฐาน ความเป็นมนุษย์แล้ว
คนส่วนใหญ่ มองว่าการโกหก
เป็นเรื่องเล็กน้อย.....
ซึ่งเป็นเรื่องสามัญ ที่ทุกคนต้องทำ
อาจโกหกนิดๆ หรือโกหกมากๆ
ขึ้นอยู่กับ สถานการณ์บีบคั้น
ไม่ตระหนักกันเลยว่า ถ้าทำเป็นประจำจนชิน
ในที่สุด ก็จะหมดความละอาย
และเมื่อหมดความละอาย ในการโป้ปดมดเท็จ
เมื่อนั้นจิตวิญญาณ จะด้านชาต่อบาป
เหมือนมีอะไรบังตา ไม่เห็นตามจริงไปเสียหมด
ที่ตามมาคือ การทำบาปได้ไม่เลือก
เพราะตัว "มุสา" มันบอกตัวเองว่า ไม่เป็นไร
ขอให้เอาดี เข้าตัวได้เป็นพอ
วาทะดัง ดังตฤณ
