ปณิธานกวี

๑
ใครจะอาจ ซื้อขายฟ้า มหาสมุทร
แสนวิสุทธิ์ โลกนี้ ที่พระสร้าง
สุดท้าย กายวิภาค จะจากวาง
ไว้ระหว่างหล้า และ ฟ้าต่อกันฯ
๒
เรามิใช่ เจ้าของฟ้าอากาศ
โลกธาตุทั่วสิ้น ทุกสรวงสวรรค์
มนุษย์มิเคย นฤมิตตะวันจันทร์
แม้แต่เม็ดทราย นั้นสักธุลีฯ
๓
แย่งแผ่นดิน อำมหิตคิดแต่ฆ่า
เพราะกิเลสบ้า หฤโหดสิงซากผี
ลืมป่าช้า คุณธรรมความดี
เสียศรีสวัสดิ์ค่า แท้วิญญาณฯ
๔
สภาวะสรรพสิ่ง ทุกส่วนโลกนี้
ควรที่สำนึกค่า ทิพย์วิเศษวิศาล
อนุรักษ์ดินน้ำ ฟ้าไว้ตลอดกาล
เพื่อเหนือทิพยสถาน วิมานแก้วไกวัลฯ
๕
ทุ่งนาป่าชัฏช้า อรัญญิกาลัย
เทือกผาใหญ่ เสียดดาวดึงส์สวรรค์
เนื้อเบื้อเสือ ช้างลิงค่างนั้น
มดแมลงนานา พันธุ์ทั้งจักรวาลฯ
๖
เสมอเสมือนเพื่อน สนิทมิตรสหาย
เกิดร่วมสาย เชี่ยววัฏฏะสังสาร
ชีพหาค่า บ่มิได้นับกาลนาน
หวานเสน่ห์ฟ้า ดาราลัยฯ
๗
ถึงใครเหาะเหิน วิมุติสุดฝั่งฟ้า
เดือนดาริกา เป็นมรคายิ่งใหญ่
แต่เราขอ รักโลกนี้ เสมอไป
มอบใจแด่ ปฐพีทุกชีวาวายฯ
๘
จะไม่ไป แม้แต่พระนิรพาน
จะวนว่ายวัฏฏะ สังสารหลากหลาย
แปลค่าแท้ดารา จักรมากมาย
ไว้เป็นบทกวี แด่จักรวาลฯ
๙
เพื่อลบทุกข์โศก ณ โลกมนุษย์
ที่สุดยุคสุข เกษมศานต์
วารนั้นฉันจะป่น ปนดินดาน
เป็นฟอสซิล ทรมานอยู่จ้องมอง
๑๐
สิ้นเสน่ห์วรรณศิลป์ ชีวิตเสนอ
ละเมอหาค่าทิพย์ ไหนสนอง
อเนจอนาถชีวี ทุกธุลีละออง
สยดสยองแก่ถ่านเถ้า เศร้าโศกนักฯ
๑๑
แล้งโลกกวี ที่หล้าวูบฟ้าไหว
จะไปรจนารุ้งมณี เกียรติศักดิ์
อำลาอาลัย มนุษยชาติน่ารัก
จักมุ่งนฤมิต จิตรจักรวาลฯ
๑๒
ให้ซึ้งซาบกาพย์ กลอนโคลงฉันท์
ไปทุกชั้นอินทรพรหม พิมานสถาน
สร้างสรรค์กุศลศิลป์ ไว้อนันตกาล
นานช้าอมตะ อกาลิโก ฯ@ฯ

ครูอังคาร กัลยาณพงศ์