สาธยายพระสูตรนั้นง่าย...
แต่เข้าใจอรรถธรรมนั้นยาก
ปากอ่านท่องแต่ไม่เข้าใจ... ก็ไร้ประโยชน์
แม้เข้าใจแต่ไม่ประพฤติตาม... ก็เสียแรงเปล่า
ทุกวันอ่านท่องคัมภีร์หมื่นเล่ม... ก็เท่านั้น.
กราบพระนั้นง่าย.. แต่มีจิตนอบน้อมนั้นยาก
ใจไม่ซื่อตรง... ทั้งมวลก็เปล่าประโยชน์
แม้จะกราบอ้อนวอน
จนลอยขึ้นสู่อากาศ.. ก็เสียแรงเปล่า
หรือจนกระโหลกย่อยยับไป... ก็เท่านั้น.
สวดมนต์ภาวนาถึงพระพุทธองค์นั้นง่าย
... แต่ให้ใจศรัทธานั้นยาก
ใจและปากไม่เป็นหนึ่งเดียวกัน
... ทั้งมวลก็ไร้ประโยชน์
ปากท่องอมิตา ...แต่จิตซัดส่าย
แม้จะภาวนาจนลำคอแตกสลาย .. ก็เท่านั้น.
ศึกษาธรรมนั้นง่าย... แต่รู้แจ้งธรรมนั้นยาก
หากไม่ลงมือปฏิบัติ ... ทั้งมวลย่อมไร้ประโยชน์
หากมีศรัทธา แต่ไม่ประพฤติ... ก็เสียแรงเปล่า
แม้จะกล่าวแต่เรื่องความว่างๆ...ก็เท่านั้น.
การฟังธรรมนั้นง่าย...แต่การมีใจสัตย์ซื่อนั้นยาก
หากยังดูแคลน ประมาทใน
ครูอาจารย์ ทั้งมวลย่อมไร้ประโยชน์
เมื่อตนเองยังยิ่งใหญ่ สูงส่ง...ก็เสียแรงเปล่า
แม้จะฉลาดที่สุดในโลก...ก็เท่านั้น.
ถูกเคลือบย้อมด้วยกิเลสนั้นง่าย
จะออกจากกิเลสนั้นยาก
หากตัดกิเลสธุลีไม่ขาดแล้วไซร้...
ทั้งมวลย่อมไร้ประโยชน์
หากความรักยังรัดตรึงจิต...ก็เสียแรงเปล่า
หากไม่อาจสำเร็จมรรคผลได้...ก็เท่านั้น.
เทศนาธรรมนั้นง่าย
แต่นำธรรมมาประพฤตินั้นยาก
เมื่อความคิดฟุ้งซ่าน ยังไม่ถูกกำจัด...
ทั้งหมดนั้นก็ล้วนเปล่าประโยชน์
หากกิเลสของโลก ยังทำให้ขัดข้องอยู่เสมอ
แม้จะเข้าสู่หลืบเขาป่าลึก เพื่อนั่งสมาธิ...ก็เท่านั้น.
