ผู้ถึงธรรม
ไม่เศร้าโศกถึง สิ่งที่ล่วงแล้ว
ไม่ฝันเพ้อ ถึงสิ่ง ที่ยังไม่มาถึง
ดำรงอยู่ด้วย สิ่งที่เป็นปัจจุบัน
ฉะนั้น ผิวพรรณของท่าน จึงผ่องใส
ส่วนชนผู้อ่อน ปัญญาทั้งหลาย
เฝ้าแต่ฝันเพ้อ ถึงสิ่งที่ ยังไม่มาถึง
และหวนละห้อย
ถึงความหลังอันล่วงแล้ว
จึงซูบซีดหม่นหมอง
เสมือนต้นอ้อสด ที่เขาถอนขึ้น
ทิ้งไว้กลาง แสงแดด"
(สังยุตตนิกาย สคาถวรรค (สํ.สํ.) ๑๕/๒๒)
ไม่ควร หวนละห้อย
ถึงสิ่งที่ล่วงแล้ว ไม่พึงเพ้อฝัน
ถึงสิ่งที่อยู่ภายหน้า
สิ่งใดเป็นอดีต สิ่งนั้นผ่านไปแล้ว
สิ่งใดเป็นอนาคต สิ่งนั้นก็ยังไม่มาถึง
ส่วนผู้ใดเห็นประจักษ์ชัด
สิ่งที่เป็นปัจจุบัน อันเป็นของแน่นอน
ไม่คลอนแคลน
ขอให้ผู้นั้น ครั้นเข้าใจชัดแล้ว
พึงเร่งขวนขวาย ปฏิบัติ
ให้ลุล่วงไป ในที่นั้น ๆ
เร่งทำความเพียร เสียแต่วันนี้
ใครเล่าพึงรู้ว่า จะตายในวันพรุ่ง
เราทั้งหลาย ไม่มีทางหนีได้เลย
ผู้ที่ดำรงชีวิตอยู่อย่าง มีความเพียร
ไม่เกียจคร้าน ทั้งกลางวัน และกลางคืน
ผู้นั้นแท้ พระสันตมุนี ทรงขนานนามว่า
ถึงอยู่ราตรีเดียว ก็ประเสริฐ "
(มัชฌิมนิกาย อุปริปัณณาสก์ (ม.อุ.) ๑๔/๕๒๗)
สิ่งใหม่ ยังไม่มา
ปัจจุบัน สัมผัส
กับสายลม แสงแดด
