เซน ในความรู้สึก: ปลาติดเบ็ด

สรรพสิ่ง เกิดล้วน อนิจจัง
ความหวังเคย ภินท์พัง ยังกลับฟื้น
เพรียบพร้อมพรั่ง สุขล้น ลืมจนตื่น
กลับพังครืน สะอื้นไห้ ในพริบตา

นับประสา อะไร ใจมนุษย์
ที่แสนสุด ลึกล้ำ ดั่งคำว่า
พายิ้มหัว แล้วร้องร่ำ ตามมายา
ใครนำมา ยึดมั่นไว้ ตายทั้งเป็น

ทุกชีวิต ในโลก ล้วนลวงตา
เห็นทุกข์ เป็นสุข พาโศกสิ้น
ดั่งเหยื่อ ที่ล่อ ปลาติดเบ็ด
แสบเผ็ด เจ็บร้อนดิ้น กว่าได้เห็นธรรม

หวังมากทุกข์มาก

หวังน้อยทุกข์น้อย