เพียงเธอ น้อมใจกลับมา
เบิกบานกับ ปัจจุบันทุกขณะ
เธอจะมีชีวิตชีวา ในทันทีทันใด
เธอจะเป็น ตัวเธอเอง
เธอจะสามารถ บ่มเพาะความมั่นคง
และความอิสระ ให้กับตัวเองได้
เธอจะไม่เป็นเหยื่อ อีกต่อไป
ไม่เป็นทาสของใคร
การหายใจ อย่างมีสติระลึกรู้นั้น
เป็นการปฏิบัติ ที่สำคัญมาก
และเป็นการปฏิบัติ การไม่ปฏิบัติ
เพราะอย่างไรเธอ ก็ต้องหายใจเข้า
และ หายใจออกอยู่แล้ว
เธอเพียงแต่ นั่งและเบิกบาน
กับลมหายใจ เข้าของตัวเองฃ
แม้นั่นอาจ ทำให้ดู
ไม่เหมือน นักปฏิบัติทางธรรม
แต่เธอ กำลังเป็น
นักเรียนธรรม ในทันที
เราลืม...ลมหายใจ
แต่เราก็...หายใจทุกวัน
ลมหายใจ...กับสติ
เป็น...สิ่งเดียวกัน
