ข้าพเจ้า ตระหนักอยู่ตลอดเวลาว่า
การเป็นครูนั้น มิใช่ของง่ายเลย
มโนกรรม
วจีกรรม และ กายกรรม
ข้าพเจ้า จะต้องฝึกฝนให้พร้อม และเหมาะสม
ตลอดระยะเวลาแรกๆนี้ ข้าพเจ้ามั่นใจ
เหมือนดั่งแม่ทัพ ผู้นำกองทัพเข้าสู่ยุทธภูมิ
ความลำพอง และความฮึกเหิม
ย่อมมีมาก ที่สุดที่จะประมาณ
แต่แล้วต่อไป และ อีกต่อไปเล่า
ความลำพองนี้ มิกลายเป็น
ความทรนง ความยะโส และลืมตัว
เมื่อเข้าสอน ลืมตัวว่า ตัวเองรู้
เพราะการเจนจัด ในการทำแต่เรื่องซ้ำซาก
แต่ข้าพเจ้า หารู้ไม่ว่า
ความรู้กับวิธีถ่ายทอดนั้น เป็นคนละเรื่องกัน
ทุกคนอาจมี ความรู้เต็มที่เสมอกัน
แต่ถ้าไม่ ตระเตรียมค้นคิดใฝ่หา
เทคนิค การจะถ่ายทอดแล้ว
การสอน ก็เหมือนการท่องความรู้ ให้นักเรียนฟัง
เมื่อคนฟัง สุดจะทนฟังแล้ว การหาทางออก
ที่ใช้กันแพร่หลาย คือการนำตัวอย่าง
สรรพคุณความดี ของตนมาเล่าให้ฟัง
ถ้าทำไม่เนียนพอแล้ว คนฟังก็ยิ่งจะระอา
ผู้สอนมากขึ้น แต่คนพูดนั้น หารู้สึกตัวได้ไม่
ข้าพเจ้ากลัว เหลือเกินว่า
สังคมจะเอาเวลา ของข้าพเจ้าไปหมด
และเหลือไว้เฉพาะ เวลาที่ข้าพเจ้าจะเข้าสนาม
และเมื่อเป็นเช่นนั้น การสอนของข้าพเจ้า
ก็เป็นเพียง งานอดิเรกส่วนหนึ่งเท่านั้น
ผลเสียจะตกอยู่กับใคร และ อย่างนี้ข้าพเจ่้า
จะเรียกร้องหา ความเคารพนับถือ
จากคนเรียนได้อย่างไร....
ครูโกมล คีมทอง
