แสงปัญญา

ไม่มีหนทาง สู่สัจจะ  

สัจจะ เป็นดินแดน ที่ไร้หนทาง 

สัจจะ ไม่ได้อยู่ในวัด ในโบสถ์ 

ในวิหาร อันโอฬาร ไม่ได้อยู่

ในรูปเคารพ อันศักดิ์สิทธิ์ 

ไม่ได้อยู่ ในคัมภีร์ ศักดิ์สิทธิ์ เล่มใด ๆ 

ไม่ได้อยู่ ที่คุรุท่านไหน 

เธอต้องจารึก ออกไป

แล้วค้นหา ด้วยตัวเธอเอง
 
“ การมีชีวิตอยู่ เป็นปัจจุบันขณะเสมอ “ 

แต่เพราะว่า ภายในส่วนลึก

ของเธอ ขลาดกลัว พร่องอยู่

เธอจึงต้อง พึ่งอะไรบางอย่าง 

พึ่งพิง ความเชื่อ นักบวช พิธีกรรม 

หรืออะไร ต่ออะไร แต่หากเธอ

ไม่สืบสวน ให้กระจ่างชัด 

เธอย่อม ติดกับดัก และ

ถูกจับตัวไว้ ในสิ่งเหล่านี้

เธอจะต้องเป็นแสงสว่าง ของตัวเอง 

แสงสว่างนี้เอง คือกฎเกณฑ์ 

ไม่มีกฎอื่นใด นอกเหนือไปจากนี้ 

เพราะเหตุ ที่กฎอื่น ๆ 

ล้วนถูกสร้างขึ้น มาจากความคิด 

มันจึงเพียงเป็น เศษเสี้ยว

ที่ไม่สมบูรณ์ และ ขัดแย้งกันเอง

การเป็นแสงสว่าง ของตนเองนั้น หมายถึง 

การไม่อิงอาศัย แสงสว่างของผู้อื่น 

ไม่ว่าจะดูมีเหตุผล เพียงใด 

มีข้อมูล ทางประวัติศาสตร์

หรือ น่าเชื่อถือเพียงใด 

เธอจะไม่สามารถ เป็นแสงสว่าง

ของตนเอง ได้เลย 

ถ้าเธอยังตกอยู่ใน เงามืดของอำนาจ 

ของทฤษฎี และ ข้อสรุป

ไม่มีใคร ไม่มีอะไร ขังเธอไว้ได้หรอก
มีแต่เธอ ขังตัวเธอเองเท่านั้น

ขังไว้ใน ความเชื่อ ความศรัทธา 

ความงมงาย ความรู้ทางธรรม 

อีกมากมาย
ความกลัว ความปรารถนา ทั้งหลาย 

แม้กระทั่ง ความปรารถนาในนิพพาน
ที่ความรู้สึก นึกคิดของเธอ

ปรุงแต่งขึ้นมาเอง ทั้งสิ้น

กฤษณะมูรติ