สรรพสิ่ง ในโลกนี้ มีสองแง่
ความดีแท้ สมบูรณ์ค่า หาไม่เห็น
เอาแต่ พอดีงาม ตามที่เป็น
ไม่ยากเย็น เฟ้นหา ถ้าพอใจ
ดีกับเสีย มีอยู่คู่ กันติด
ถูกกับผิด ว่างกับวุ่น ขุ่นกับใส
ที่เย็นน้อย เพราะร้อนลน จนเป็นไฟ
สองด้านใน ความเป็นจริง จากสิ่งเดียว
แดดเป็นตัวเร่ง ให้ไม้ ผลิดอก
แย้มบานออก แดดก็เผาจน เฉาเหี่ยว
ข้าวได้ฝน ชูช่อ รอคมเคียว
พอน้ำเชี่ยว ท่วมนา น้ำตานอง
สรรพสิ่ง มีทั้งให้ ทั้งทำลาย
ถ้ามากมาย เกินพอ ก็เศร้าหมอง
น้อยก็ทุกข์ ทนหา มาไว้ครอง
โลกจึงพร่อง ขาดนิยาม ความพอดี
ความดีแท้ สมบูรณ์ค่า หาไม่เห็น
เอาแต่ พอดีงาม ตามที่เป็น
ไม่ยากเย็น เฟ้นหา ถ้าพอใจ
ดีกับเสีย มีอยู่คู่ กันติด
ถูกกับผิด ว่างกับวุ่น ขุ่นกับใส
ที่เย็นน้อย เพราะร้อนลน จนเป็นไฟ
สองด้านใน ความเป็นจริง จากสิ่งเดียว
แดดเป็นตัวเร่ง ให้ไม้ ผลิดอก
แย้มบานออก แดดก็เผาจน เฉาเหี่ยว
ข้าวได้ฝน ชูช่อ รอคมเคียว
พอน้ำเชี่ยว ท่วมนา น้ำตานอง
สรรพสิ่ง มีทั้งให้ ทั้งทำลาย
ถ้ามากมาย เกินพอ ก็เศร้าหมอง
น้อยก็ทุกข์ ทนหา มาไว้ครอง
โลกจึงพร่อง ขาดนิยาม ความพอดี
อย่าหาแต่ ข้อเสีย ของคนอื่น
หาความดี เขาไว้ ชื่นชูใจกัน
ข้อเสียตน เหมือนงู ชูคอชัน
คอยประจัญ ทำร้าย ทำลายตัว
ธรรมชาติ ล้วนเป็น เช่นนั้นเอง
ตามบทเพลง เหตุปัจจัย ใช่ดีชั่ว
สัจธรรม มีสองด้าน อยู่พันพัว
อย่าสุดขั้ว วางใจ ให้พอดี
หาความดี เขาไว้ ชื่นชูใจกัน
ข้อเสียตน เหมือนงู ชูคอชัน
คอยประจัญ ทำร้าย ทำลายตัว
ธรรมชาติ ล้วนเป็น เช่นนั้นเอง
ตามบทเพลง เหตุปัจจัย ใช่ดีชั่ว
สัจธรรม มีสองด้าน อยู่พันพัว
อย่าสุดขั้ว วางใจ ให้พอดี
