ความทุกข์ ทั้งมวล
มีมูลราก มาจาก
ตัณหา อุปาทาน
ความทะยาน อยากดิ้นรน
และ ความยึดมั่นถือมั่น
ว่าเป็นเรา เป็นของเรา
รวมถึง ความเพลินใจ
ในอารมณ์ต่างๆ
สิ่งที่เข้าไปเกาะเกี่ยว ยึดถือไว้
โดยความเป็นตน เป็นของตน
ที่จะไม่ก่อทุกข์
ก่อโทษให้นั้น เป็นไม่มี
หาไม่ได้ในโลกนี้
เมื่อใด บุคคลมาเห็น
สักแต่ว่า ได้เห็น
ฟังสักแต่ว่าได้ฟัง
รู้สักแต่ว่า ได้รู้
เข้าไปเกี่ยวข้อง กับสิ่งต่างๆ
เพียงสักว่าๆ
ไม่หลงใหล พัวพันมัวเมา
เมื่อนั้น จิตก็จะว่าง
จาก ความยึดถือต่างๆ
ปลอดโปร่ง แจ่มใส
เบิกบาน อยู่เสมอ
มีพลาด
มีพลั้ง
มีเผลอ
