กวาดตา มองเม็ดทรายบนชายหาด
มองริ้ว คลื่นเกรี้ยวกราดเข้าสู่ฝั่ง
น้ำทะเล กระแทกเขื่อนเหมือนชิงชัง
กระนั้น ยังฝากหวังฝังเวลา
ฉันมอง หลากเล็กใหญ่ไม้ยืนต้น
มองพุ่มพฤกษ์ สูงสนบนภูผา
มองดอกไม้ ผีเสื้อเหลือคณา
มองหลากพันธุ์ ใบหญ้าสองข้างทาง
ฉันเฝ้ามอง ผู้คนบนผืนโลก
เราล้วนแต่ อุปโลกน์และแตกต่าง
สุดขอบ และกลวงเปล่าที่ตรงกลาง
จึงโอนเอน เคว้งคว้างระหว่างกาล
ความจริงของเธอ.ความจริงของฉัน
ถูกกีดกั้น ขวาซ้ายคล้ายเส้นขนาน
ศพดอกไม้ เจ้าไม่ทันจะเบ่งบาน
ถูกเผาผลาญ ลาญแหลกแตกลูกไฟ
ความลวงโลก มีใครไม่รู้เท่า
ความจริง ร่วมของเราเล่าอยู่ไหน
อคติ ปิดวิถีทฤษฎีใด
เมื่อปิดตา ปิดใจก็เปล่าดาย
ความจริง และความลวง
มิอาจล่วง ช่วงเวลาแล้วเลือนหาย
มากจริงเท็จ ใหม่เก่าเท่าเม็ดทราย
ล้วนเกลื่อนกล่น เรี่ยรายในแผ่นดิน
จัสมิน
เราก็แค่ เศษฝุ่น ปลิวไป ปลิวมา
ในจักวาล อันกว้างไกล ไร้ขอบเขต
ใจมนุษย์ มักบ้า โง่หลง
ยืดติด สิ่งมายา
